26. (Noord) Iers mirakel.

 Het is de intimiteit van de geblazen altsax. Daarna de subtiliteit van de pianopingeltjes en akkoordjes. En dan komt die wat gedesillusioneerde stem erin. Mijn traanklieren voelen zich onmiddellijk ernstig aangesproken. Gestrand aan de rand van de wereld.

Gisteravond luisterde ik naar Van Morrison´s muziek, mijn zelf samengestelde speellijst op Spotify van the ol'´grumpy Irishman met de mirakelse stem. Een stem als een natuurkracht. Als een aardbeving 8 op de schaal van Richter. Of als een orkaan van de 4e of 5e categorie. 

Die natuurkracht wordt altijd ingebed in subtiele instrumentaties, zowel door zijn vroegere popgroep Them als door musici die zijn solowerk omlijsten. Daar klinkt vaak een impressionistisch tinkelende piano omheen en geraffineerde doowop-achtige blazersarrangementen. Vaak ook een mondharmonica, geblazen door himself met een hongerige intensiteit of hij het ding naar binnen wil zuigen en op wil vreten.
Zijn stem volgt die instrumentaties vrijelijk, als een rivier zijn bedding. Hij heeft die bedding nodig, anders zou de natuurkracht onbegrensd, ontembaar, onnavolgbaar worden.

Vanmorgen werd ik wakker met de muziek nog naklinkend in mijn hoofd, Als een beschermend warm dekentje blies Van's warme altsax nog steeds om mij heen. Gestrand misschien, maar ook getroost en geborgen aan de rand van de wereld. God, wat mooi.

                                           Nog zo eentje, met Katie Kissoon in het schitterende 

                                           koortje samen met Brian Kennedy.
                                           En Van die zijn mondharmonica weer opvreet.

Voor mijn Spotify playlist klik op link: Van the Man 

21. Klets maar raak.

"Niets dan holle woorden" concludeert Dalida als haar -toenmalige geheime- geliefde Alain Delon zijn zaak nog probeert te bepleiten met wollige romantiek en met ronkende zinnen aankomt zoals: "Jij bent voor mij de enige muziek die sterren doet dansen boven de duinen" en "Als je al niet bestond zou ik je uitvinden". Liefde op z'n Frans, de mannelijke variant. Klinkt sexy en goed- vinden ze zelf. Bijna poëtisch- in elk geval goed voor meermalig gebruik.
''Dank je zeer, maar hou ze maar, hoor, die sterren boven die duinen" vindt Dalida dan ook, "Geef ze maar aan een ander, die daar nog wel intrapt". 

Alain Delon, 18 augustus jongstleden overleden, was een eenzaat, die zijn liefde beter kwijt kon aan zijn honden dan bij zijn vrouwen. En daar had hij er toch veel van - een koud kunstje om ze te versieren, knappe vent die hij was- voor korte of langere tijd maar hij verliet ze altijd weer.
Soms liet hij een of meerdere kinderen bij ze achter, waarvan hij de meesten wel erkende als zijn kinderen maar degene die werkelijk een spitting image van hem was, Ari Boulogne, verwekt bij de zangeres Nico, die heeft hij nooit erkend. Wat krankzinnig was, de man keek hetzelfde, praatte hetzelfde als zijn vader. DNA test totaal overbodig.
Wat een knappe mannen, allebei, met van die doordringende ogen. Maar allebei doodongelukkig. Onveilig gehecht heet dat tegenwoordig. Dat waren ze allebei, ieder op zijn eigen manier. Zijn andere kinderen vochten voor Delons dood elkaar al de tent uit. Zij hebben dezelfde genen als hun vader en daarmee eenzelfde soort historie geërfd: drugs, criminele vriendjes, rusteloos, ongelukkig. 

Zelfs de laatste hond die Alain Delon bezat, is nu 'vaderloos'. Delon's wens was dat men de hond zou laten inslapen en samen met hem zou begraven, omdat volgens Delon de hond anders te ongelukkig zou zijn omdat zijn baas er niet meer was. Zijn kinderen beslisten anders, misschien ook onder druk van de publieke opinie, die daar schande van sprak: de hond is pas 10 jaar en kerngezond. Die kan elders nog een goed tweede leven krijgen dus geen spuitje voor hem!
Tsja...

"Que tu es belle, que tu es belle, que tu es belle" murmelt Delon aan het eind van het "Paroles".
Qu' ils étaient beaux. Maar wat kochten ze daar uiteindelijk voor?

20. Sequoia's stumblin' in.

"You were so young, I was a freak" 

Het was net na het ontbijt, ik had op Spotify gekeken naar 'n leuk muziekje. "Doe mijn liedje maar, die van voetbal van 1988!" suggereerde Sequoia. Eh, nou neeee!!!
Voor deze ochtend, waar de temperatuur om 11 uur al bijna de 30 graden aantikte, had Spotify ''SUMMER MIX'' gedacht. Ok, doe maar dan. Laat maar horen.
'Stumblin' in" was de verrassende opener van de mix, helaas niet in de oeruitvoering van Suzi Quatro en Chris Norman maar in een sterk verwaterde boemklap deep house versie van ene Cyril uit 2023, wat nu een grote hit is. Zelfs de boemklap en de zogenaamd zomerse maar electronisch verdunde marimba-achtige krijgen de ijzersterke song niet kapot. 

Het is in deze versie zeker op Sequoia's playlist beland want mijn kleinzoon met zijn heerlijk heldere stemmetje zingt het moeiteloos mee. Ik doe de Suzi Quatro...if only....
Het is jammer dat er niet constant een tape in de aanslag staat in je hoofd, klaar om dit soort vocale gebeurtenisjes op te kunnen nemen, want wij klonken eigenlijk best schattig samen.

"You were so young, oh and I was a freak" hoor ik opeens tussen al het echte Engels, brabbel Engels en pseudo Engels, kortom de Koyaversie van Engels van de tekst. Ik schiet in de lach en kijk opzij maar moet mijn lachbui verbijten want er zit een heel ernstig bekje naast me dat heel toegewijd zit mee te zingen. Zuiver, precies op toon en hard.
Met een brok in de keel moet ik verder zingen. Niet zo zuiver meer, beetje schor door de toeslaande ontroering, te weeg gebracht door dat allerliefste 7-jarige freakje van me.

In 1978 werd het origineel opgenomen. Waarom deze twee samen?  Waarschijnlijk omdat zij zich beiden in de 'stal' van Chinn & Chapman  bevonden, roemruchte Glamrock producers, die toen hits aan de lopende band scoorden. Suzi Quatro was overgehaald om naar Groot Brittannië te komen omdat het met haar carrière in de U.S.A. niet zo wilde vlotten. Met de band Smokie liep het allemaal niet zo best meer.  Twee gruizige stemmen, die toch uitstekend bij elkaar pasten, ontdekte men toen Chinnichap Smokie als achtergrondband op Suzi's "If you can't give me love" lieten zingen en spelen.
Een geheide hit bleek dat te zijn, die herhaald en sterk verbeterd werd met `Stumblin´ in`.

 

19. Close harmony reggae met zachte G.

"Tijd genoeg van en voor Doe Maar.

IJle akkoorden op 'n elektrische gitaar, als witte windveren aan een blauwe hemel, uiteen geblazen door een warme zuidenwind. Aftastende, haast plagerige plukjes aan de basgitaar en wow, daar trekt opeens de boel strak samen en komt die lome reggaebeat erin. Dubdubdub echootje. Daar overheen de zwoele slaapkamerstem van Ernst, zoon van Jopie.
"Ze zeggen...", daar werd ik wakker mee vanmorgen. 

Ze zeggen zoveel.

Dat dit een een lichtgewicht popbandje was.
Laat ze maar lullen. 

Man, man, wat een puike muzikanten waren het, dat Doe Maar van Ernst Jansz, Henny Vrienten, René van Collum en Jan Hendriks- en Joost Belinfante op mondharmonica. Moet je dat toch horen, hoe ze skanken! Wat een riddims! Wat een spelplezier. 

''Ahahahah'' zingzucht de close harmony achter Ernst: "regen regen regen...', het koortje waar Henny toch wel de stem- en sfeerbepaler van was, mét zachte g.
Die heerlijke jazzy gitaarsolo! George B.? Wes M.? Nee: Jan H.! De toetsen van Ernst. Zelfs Joost blies redelijk geserreerd, binnen de lijntjes.

Ik stuitte gisteren op "Het beste van Doe Maar" bij het weer eens ordenen van de cd collectie. Een afgeschreven cd van de Amsterdamse diskotheek. Een onverlaat had de laatste twee nummers op de cd zodanig mishandeld dat het alleen nog maar dubdubdub was geworden. Maar de rest is nog intact. En hoe! 
Genoeg om te horen hoe die gasten altijd schromelijk onderschat zijn, ook door mij. Het was toen kennelijk te moeilijk om door de meisjeshysterie heen te kijken en gewoon te luisteren.

Trouwens, "Rumah saya"? Dat was toch wel de Molenbeekstraat, waar we op Jopie's verjaardag altijd met z´n allen  Indische liedjes zongen, hoor!

Tijd genoeg?
Aduh, steeds minder...

17. Zigazig ah

 

Dat was wat ze nou werkelijk wilden, The Spice Girls, getuige hun knaller van een hit in 1995, `Wannabe`: zigazig ah!.

Spice girls oftewel Gadis2 Pedis.

Pedis of pedas, hoe je het ook schrijft: pittig waren ze. En zijn ze nog. En ze hebben zich weer mijn oor in gewurmd, dankzij een huwelijk in Maleisië- vandaar Gadis2 Pedis.

Spice girls in Kuala Lumpur.
Mijn oudste dochter had op de middelbare school wat ze tegenwoordig een 'bestie' noemen, een vriendin, die, ook al zien ze elkaar heel lang niet, toch altijd de beste blijft. Zij studeerden samen af, gingen samen op kamers, op vakantie naar Mexico etcetera en deelden deze gemeenschappelijke karaktertrek: het zijn avontuurlijke vrouwen die nergens bang voor zijn. Zelfbewust en intelligent weten zij wat ze waard zijn. 

De wereld werd en is hun speeltuin. Zo woont mijn dochter nu met haar Tsjechische vriend in Portugal en haar vriendin woont in Maleisië, waar ze een Maleisische popmuzikant tegen het lijf liep. Liefde op het eerste gezicht- wat uiteindelijk uitmondde in een huwelijk, afgelopen week in Kuala Lumpur.
Van dat oosterse sprookjeshuwelijk met gamelanmuziek én een strijkje, schitterende kledij en heerlijk uitziend eten werd uiteraard in geuren en kleuren verslag gedaan op Instagram, met vele foto's en filmpjes.

Wie schetst mijn verbazing als ik daar op een filmpje 5 vrouwen een wel heel bekend dansje zie doen!? Ha! Een van de dames lijkt niet alleen maar is toch echt wel mijn dochter, vroeger tussen de schuifdeuren altijd optredend als Sporty Spice, samen met haar zus en haar nichtjes maar nu als Posh Spice, superchique in een little black dress, op high heels en met elegante gebaren het dansje van vroeger doende.
Er sluipt wel opeens, niet geheel stijlvast maar meer van deze tijd, wat twerking in- door 'Scary' en 'Baby'. 
Hilariteit en grote vreugde alom! Iedereen kent die Spice Girls nog. Na 25 jaar! Ook in Maleisië.

Dus vandaar die oorwurm, de hele dag! 

Zigazig ah! En zo is het maar net.

Zie ook: Wie denk je eigenlijk wel niet dat je bent joh?

14. Liedje voor een grijze dag

          

Bewolkt na regen- 비 온 뒤 흐림- Bi on dwi heurim.

16°C
Neerslagkans: 44%
Luchtvochtigheid: 87%
Wind: 24 km/h
Bewolkt na regen, `n herfstige dag in juli.

''My sky is cloudy after the rain
I'm grumpy about the dark clouds
Pounding in my chest
Loneliness in the air sighs
It is cloudy after the rain''

Zo glijdt deze zomer voorbij, van de ene dag naar de andere: bewolkt na een bui. Het klaart heel even op af en toe maar dan brengt een stormachtige zuidwester weer een nieuwe lading grijs.

Deze song van B.I zit dan ook in mijn hersens verankerd. "Oh, het is weer ´bi on dwi heurim´" verzucht ik elke dag en hoppa, daar klinkt het liedje "Gray" weer in mijn hoofd. Het is bepaald geen rot liedje om in je hoofd te hebben maar een zonnetje erbij zou helemaal niet verkeerd zijn.
Grijs is saai, grijs neemt geen stelling, grijs is de kleur van het midden, het compromis, precies tussen zwart en wit in. Grijs, mijn minst favoriete kleur...oh nee, eigenlijk is dat oranje.

zo
18° 12°  ma21° 16° di27° 17°  wo22° 14°  do 21° 13°    vr19° 13° za18° 13°  zo19° 13°

Komende week dus nog meer 'bi on dwi heurim'...

Maar wacht: ergens volgende week gaat het gebeuren: het wordt heel even zomer!! Wel goed opletten dat je het niet mist want na twee dagen is het alweer voorbij! Leg de zonnebrand, het badpak  en de handdoek maar vast klaar, dan hoef je er geen seconde van te missen!

11. God is terug, naar het schijnt.

2024.06.12 6:00 PM (KST)

신이 돌아왔다.
Oftewel: God is terug.

Dat was een van de eerste commentaren onder de video van de gisteren uitgebrachte nieuwste single van Damons year.
Fans roepen dat soort waanzinnige dingen al gauw, ik herinner me nog de 'Clapton is God', graffiti op Engelse muren, eind jaren 60.
Meer commentaren onder de video: "Het is eindelijk zomer!", "Wow" en "Waar was je al die tijd?".
Ik kan u wel vertellen: het ís nog helemaal geen zomer en dat wordt het voorlopig ook niet en trouwens, ook God is niet terug, zo hij er al ooit was- maar er is sinds gisteren dus wel een nieuwe song uitgekomen van Damons Year (Yeon Haryom, 1994) en een heel album komt eraan.
Met bovenstaande fraaie cover art van Gong Chen.

Vanmorgen echoden de elektrische gitaarlicks van @ambiguoussuicide nog door mijn hoofd. En die stem! Over ambigue gesproken!

Ook de bijbehorende video is prachtig geschoten door Annie Chung, beginnend met het lieflijke koekoeksgeluid dat in Japan bij zebrapaden klinkt uit de voetgangersstoplichten.

Het is misschien niet zo´n hit die meteen in je hoofd blijft hangen, "To the undying lover" van Damons Year, daarvoor zijn de zanglijnen te grillig en is de emotionaliteit te rauw, maar het heeft iets, zoals bijna al Haryoms muziek, waardoor ik het telkens weer terug wil horen. En weer. En weer.
En elke keer vraag ik me af: wat is dat toch aan die stem, die moeilijk te categoriseren valt, dat zó intrigeert? Die kronkelende zanglijnen, hoe hij falset zingt in samenspel met die inventief spelende Fender Stratocaster? De zorgvuldige articulatie van de woorden die hij zingt. de spannende opbouw naar een ontlading van emoties. Die intieme toon, of hij vlak naast je zit en alleen voor jou zingt.
Ik zou als een geluidstechnicus alle kanalen willen scheiden en uitpluizen om te horen wat er allemaal speelt.
Wat dat betreft lijkt de schitterende hoesillustratie van Gong Chen wel een soort beeldspraak daarvoor: twee gezichten die eerder als een dicht geweven stuk textiel waren maar nu uit elkaar getrokken zijn. Doch die prachtige tekening slaat, uiteraard, op de tekst van het lied en niet op hoe de muziek in elkaar gevlochten is.

Het nummer komt vrij abrupt tot een eind, wat je als een junk doet opschrikken omdat je er nog lang niet klaar mee was. Omdat je nog meer wilt. En meer. En meer.

10. De hemel in een couplet

Sexy melodrama.
Een stukje Italië speelde zich af in mijn hoofd vanmorgen, om 06,15 uur. Een stukje hemel in een couplet. De essentie van Italië in een lied. Verdomd als het niet waar is. Bon giorno!!

Overdaad schaadt dit keer niet.
De cliché's rijgen zich moeiteloos en heerlijk aaneen. Azuurblauwe lucht & zee. Espresso doppio aan de tap. Gelati limone. Een schitterende kustlijn. Flirtende mooie snelle mannen. Prachtige steden. Kunst waar je mond van openvalt. En...muziek. Heerlijke, romantische muziek.

La cielo in una stanza
Wat een titel! Mina zong het, in 1960. De auteur van het lied, Gino Paoli, was er niet erg over te spreken. Ze zong het alsof ze het telefoonboek zong, vond hij, totaal zonder begrip van wat ze nou eigenlijk aan het zingen was. 

Dat was misschien maar goed ook. Want het lied bezong een orgasme van jongeheer Gino tijdens een bezoek aan een prostituee. Toe maar.
Hoe oud was Mina toen ze het zong in 1960? Twintig lentes jong.

Dat had de paus niet goed gevonden.
De tekst was evenwel keurig, niets op aan te merken. Als je het niet wist, haalde je het er niet uit. Twee geliefden die genieten van elkaars nabijheid. Geen onvertogen woord verder. Jongeheer Gino had alle sfeermakers eromheen beschreven behalve het hoogtepunt van dat alles. Zulks was absoluut ondenkbaar in 1960. Later, eind jaren zestig, liet hij die aap pas uit de mouw komen.
Hijzelf was meer te spreken over Carla Bruni's uitvoering, supersexy, Frans, mysterieus, omfloerst. Zoals Carla het zingt is het prachtig inderdaad. Een heel andere sfeer, verfijnder, suggestiever.
Maar toch. Geef mij Mina maar. Ik ga voor dat lekkere, beetje schelle, onpretentieuze en tikkeltje ordinaire van de Italiaanse.

Het deed mij dan ook hevig plezier toen ik, een paar weken geleden, het lied met de fijn veel rollende R-ren tegenkwam in de onvolprezen serie "Ripley" op Netflix. 

Geniet van het lied, hier geplaybackt door een best veel op de Mina van vroeger lijkende Hildegard di Stefano en van de ogen en de lach van Andrew Scott. Goeie god! Wat een acteur.

En kijk vooral ook die serie!! Zo mooi zie je ze zelden. Elk shot is een kunstwerk.

9. Perzikbloesemtijd

 

Dat gitaarloopje, oh, dat mooie, heldere, optimistische gitaarloopje, de halve toonladder op en neer! 
Daar werd ik in perzikbloesemtijd (maart) geregeld heel aangenaam wakker mee. Of ik op wolken zweefde.
Het deed me denken aan iets van vroeger. Een liedje van vroeger. Iets uit de surfliedjestijd? Santo & Johnny's "Sleepwalk" op slideguitar misschien? Het melodieuze sentiment daarvan?


Het klonk vagelijk bekend maar kon dat eigenlijk niet wezen, ik luister pas twee jaar naar muziek uit  Korea. Mij werd het beleefd aanbevolen door Spotify onder het motto: als u dit leuk vindt dan dit vast ook. 

Dat stemmetje tussen pubermeisje en jongen,  jongen en jongeman in. Bescheiden of het zich wil verontschuldigen voor het feit dat het met zijn/haar/hun muziek zomaar je hoofd in vloeit. Breekbaar, weifelend, hoopvol tegen beter weten in.

"Yours" van Damons Year.
Damons Year? Wie zijn dát nou weer? Yeon Haryom (08/11/1994). Zo heet de zanger. Met een drummer, gitarist en basgitarist vormen zij de indiepopgroep Damons Year.
Die instrumentalisten zorgen met hun subtiele begeleiding en fraai geplaatste accenten ervoor dat de liedjes van Haryom niet wegvliegen of verdampen- ijl als ze zijn. Zij zorgen ervoor dat Haryoms stem een ankerplaats vindt, zodat hij niet wegzweeft, het oneindige universum in.

 

Op het eerste album van Damons Year bleken zich ook echte aardser klinkende popliedjes te bevinden, die lekker upbeat klonken, pittige gitaarakkoorden eronder, je zou er haast vrolijk van worden.
Maar hohoho, vergeet het maar. Zie de tekst op de clip hieronder. 

De tekst van "Yours"
Yours
I'll hold your hand you can relax
Let’s just walk down the street
where peach blossoms bloom
your heart melts
If we combine our nights together
Let's raise up the fallen moon
Sometimes your appearance
It's like spring day and night
It's warm but sometimes cold
And you in the clear sky
It's like a falling shower
what on earth do you want from me
My dear, I Honestly, I kind of hate it.
Even if you don't have me
Nothing is wrong you change my whole day
I do that again
Close your eyes and do it
My dear, I Honestly, I kind of hate it.
Even if you don't have me
Nothing is wrong
you change my whole day
I do that again
Close your eyes and do it  

                                                                                   

8. Sequoia's estafetteliedje van de dag

Hoe gaat dat, een liedjesestafette? 
Onze grote kleine logeert hier. We zijn ergens. Hij hoort een liedje, dat meteen lekker in zijn hoofdje nestelt, hij neuriet het de hele dag. Gewoon, even een paar strofen als hij aan het tekenen is. Of als we door de stad lopen, in het zonnetje op een terrasje zitten met een ijsje en hij voelt zich ''Iko Iko":
"enòn enòn
Aìku Aìku nde
Jacouman Fi na ida – n – de
Jacouman Fi na dè''

Het liedje past hem als een handschoen, zelf inheemse & west Afrikaanse voorouders hebbend.
Het is een vraag & antwoord lied, dat zijn geschiedenis heeft ergens in de Mardi Gras Parades in New Orleans, waar rivaliserende paradegroepen.,"krewes", het zongen als een soort strijdlied om elkaar af te troeven. Een 'krewe' is een zang- en dansgroep die tijdens de parades van het Mardi Gras carnaval een bepaalde stam vertegenwoordigt van inheemsen uit het zuiden van noord Amerika.
Ook zijn er 'krewes' die stammen representeren die via de slaventransporten aangevoerd werden vanuit west Afrika als slavenarbeiders ten behoeve van de katoenteelt, onder andere Zulu en Yoruba.

Het inheemse en Afrikaanse in de mixer gestopt bracht de song ''Iko Iko" voort, een fijn deinend lied, lekker ritmisch, makkelijk mee te zingen, aanstekelijk. Er zullen weinig mensen zijn die het niet kennen.
Via mijn kleinzoons geneurie heeft het oorwurmpje zich ook in mijn hoofd genesteld zodat hij op gegeven moment mij er triomfantelijk lachend er opmerkzaam op maakt dat ik "Iko Iko" loop te neuriën.
 "Haha. Ik heb het wéér gedaan hè? Een liedje aan je doorgegeven!". Ja zeker! Ik werd er zelfs wakker mee. Dank je wel, Sequoia!

                                                            De onvergetelijke Dr. John.

Sybil Kein: “Interpreting Indian Chants”—a study of New Orleans Black “Indian” Mardi Gras chants, based on the Yoruba tradition of voodoo, Social Science History Association, New Orleans (1991)

 transcribes from Yoruba:
“Iko Iko”: Eh na, Eh na Ayku Ayku nday Ja ku mo fee na am dahn day Ja ku (ki) mo fee nday

Yoruba/Creole: enòn enòn Aìku Aìku nde Jacouman Fi na ida – n – de Jacouman Fi na dè

English: Code language! God is watching Jacouman causes it; we will be emancipated Jacouman urges it; we will wait

7. De totale verveling van Angelina Mango

"La noia"
Het was dus niet Joost, waar ik mee wakker werd de ochtend na de 2e halve finale maar Angelina Mango!
Dolly Bellefleur. Coco Coquette. Dana International. Conchita Wurst. Qua naam zou Angelina Mango naadloos in het rijtje passen, ware het niet dat zij als Italiaans meisje ter wereld kwam (2001). Zij is de dochter van de tweede zangeres van Matia Bazar, Laura Valente en Giuseppe Mango, Italiaans popzanger.
Muziek en paplepelverhaal dus.

Je zou het niet zeggen maar allejezus, wat is die 'totale verveling' van haar geweldig leuk en onderhoudend. Je kunt er niet stil bij blijven zitten, bij die cumbia.
Ik hoor grappig genoeg trouwens een sterke invloed van Stromae in de arrangementen. Als Angelina het refrein "La noia" inzet, hoor ik een ingenieus en speels arrangement, dat zo uit Stromae's muzikale brein ontsproten had kunnen zijn en voor mijn geestesoog zie ik hem met zijn lange slungellijf er zelfs op dansen, een ambigue uitdrukking op het gelaat. Ach lieve Paul van Haver! Gaat het wel goed met je?

De tekst van ''La noia'' gaat over het vast komen te zitten in traditionele rolpatronen van meisjes, zo gauw als zij vrouw zijn geworden. Nog steeds. Geen zeggenschap meer hebben over het eigen leven. Zich altijd maar moeten schikken naar iemand. vader, echtgenoot, manager en/of regisseur.
Hoe zij verzanden in eindeloze huishoudelijke klussen, want dat blijken altijd 'vrouwenklussen' te zijn. Vervelende, geestdodende rotklussen.
Zoals de afwas doen. Daar zingt ze tenminste over in haar Eurovision Song. Ik vermoed echter dat ons engeltje zelf allang niet meer de borden wast maar een afwasmachine laat draaien. Terwijl ze nou net zo lekker zou kunnen zingen bij de afwas. Met haar zus, zoals dat bij ons vroeger ging.

6. Golfjes op het strand.

Eb.
Wat is er heerlijker dan met dat geluid ontwaken?  Zacht klotsende golfjes die de aangespoelde schelpen zachtjes over elkaar heen laten rollen en schuiven. De zilte lucht. Het schreeuwen van meeuwen.
Nooit word je fijner wakker dan aan zee.

Er is echter een goede tweede en dat is ontwaken met "Illa illa", wat een onomatopee wil zijn dat het geluid tracht te imiteren van golfjes, die kabbelen aan de vloedlijn, bedacht  door de in het geheel niet slecht uitziende zanger van dit gelijknamige lied, Kim Han-bin, artiestennaam B.I. Ik deed jullie -na mezelf- al een keer eerder het plezier om met hem wakker te worden- met het liedje van de dag nummer 2. En zeg nu zelf: er zijn slechtere manieren van ontwaken denkbaar. 

해변- haebyeon

Deze song heet "Strand" of "Kustlijn".
Er zit een opbouw naar vreugde in deze song. Iets van loslaten en opnieuw beginnen. Vrijheid. De last van een ellendig verleden afwerpen.
Aan de vloedlijn lopen, je armen uitspreiden, in het rond draaien draaien en "Illa illa illa illa illa" zingen. Kom maar, leven! Ik heb weer zin in je!

5. Europapa papa papa papapa

Minigabber.
Over smaak valt niet te twisten- met mijn (onder)bewustzijn valt niet te onderhandelen. Zo word ik of ik wil of niet, tegenwoordig geregeld de dag ná het oppassen op onze kleinzoon wakker met gabbermuziek in mijn kop. Keihard. Gabber? Ja, gabber.  2.0 weliswaar: Europapa, maar toch. Da' s wel effe schrikken. Je stuitert meteen 't bed uit.
De schuld van mijn kleinzoon van 7.! Wiens muzieksmaak zo ondertussen dus evolueerde van "Dikkertje Dap" naar "Europapa". Hij lust er wel pap van, van Joost Kleins inzending voor het Eurovisie Song Festival 2024. op zijn pleelist staat ´t en zelf loopt hij ´t ook de hele tijd te zingen.
Zelfs de hoekige 'dans' doet die minigabber erbij, dat bewegen dat ze in de jaren 90 ´hakken´ noemden- met een welhaast net zo´n verbeten bekkie als dat van die jaren 90 speedfreaks. ´Strak staan´ noemden ze dat toen, zo'n verbeten bek met malende kaken, veroorzaakt door de amfetamines die ze innamen om een hele nacht door te kunnen 'hakken'.

Gelukkig heeft ons eigen kleine gabbertje daar allemaal geen weet van. Die slaat aan op het vele malen zingen van "pappa" plus het lekkere melodietje vol haakjes gecombineerd met een opgepept pompend ritme in een vriendelijker variant dan de hardhouse/gabber van toen. Dat klonk altijd nogal luguber en letterlijk geestdodend.

Niet 'stukgehakt'
Joost Klein oogt ook heel wat vriendelijker dan de doorsnee jaren 90 gabber. Niet compleet 'stukgehakt', zal ik maar zeggen. Zelfs niet een beetje, gelukkig. Integendeel, hij heeft veel meer in zijn mars dan één kunstje. Zijn creativiteit, optimisme en humor werkt aanstekelijk.
Van mij mag hij winnen, 11 mei. Al word ik dan 12 mei ongetwijfeld wéér wakker met...

De kater en de bittere keerzijde van ´woke' willen zijn.

Nou, we weten hoe dat afliep. Het liep uit op een drama, waarbij men wanhopig greep naar verregaande maatregelen, uit angst niet correct te handelen. De woordvoerder van de EBU leek een ´stick up his arse'´ te hebben toen hij met kwezelachtig mondje clichés prevelde als `veilige werkomgeving` en ´zero tolerance beleid`. Terwijl hij al prevelend een jonge artiest totaal vermorzelde en diens leven en carrière kapot maakte.
En hem als schuldige aanwees terwijl er nog niets bewezen is.
Wat is er tegenwoordig toch mis met gewoon even pas op de plaats,  met z´n allen om de tafel gaan zitten en alles rustig uitpraten? Oprechte excuses aanbieden waar die vereist zijn en beloven het nooit meer te doen!?
Waarom moet er meteen zo hoog van de toren geblazen worden? Zódanig, dat er geen weg terug meer is! 

4. Mooi noch pijnlijk

Het druilt besluiteloos buiten, na enkele dagen zomer in de lente is het nu weer Grijs en Miezerig.
Slecht geslapen heb ik. Dus laat op. Niet op tijd voor een virtuele muzikale goede morgenwens. De mood was er ook niet echt naar, van Hééé, halló en hadsekidee!

Het liedje dat in mistflarden door mijn hoofd dreef was ook al in mineur. "Het is niet mooi maar het is ook niet pijnlijk" heet het en de toonzetting sluit daar naadloos bij aan.
Het lied werd in de sneeuw verfilmd maar doordat er geen zon schijnt is de omgeving daar net zo in grijstinten gehuld als hier vandaag.

''It’s not beautiful here, nor is it painful,
There’s no response, no expression, and the sky stands still''

Zo dus.
Geonbae! Proost! Zie clip. 'n Hartversterkertje.

Nogmaals een lied van Ji-won/Wonstein dus, sferisch, moody maar niet hopeloos. Gewoon, ergens tussenin hangend. Ook 'n hartversterkertje, van het muzikale soort.
Het melodietje wiegt heen en weer, neemt ook geen stelling maar oh, wat een venijnige haakjes zitten erin. Ongemerkt loop je het verder de hele dag te neuriën.

En da's helemaal geen straf, zo´n fijne Wonstein zingen!
En nog een goeie dag verder

3. Wake up & smell the kopi?

Wake up & smell the kopi...Kopi?
Als in mijn wazige hoofd, net wakker wordend, bovenstaande woorden zich aaneenrijgen tot een liedje, sta ik Roadrunner-gewijs ''Meep meep'' meteen in de startblokken op weg naar het espresso apparaat- terwijl ik toch echt altijd gewoon ben de dag met thee te beginnen.
Nu echter dient een niet te negeren trek in een gruwelijk sterk bakkie zwart, zoet en vloeibaar bevredigd te worden. Stante pede.
De schuld van Elaine.                                                         

Trouwens, ik hóór dat helemaal niet zingen want Elaine zingt keurig 'smell the coffee". Ik vond het leuk om 'kopi' te schrijven omdat het gros van de Zuid-Koreanen ''Kopi'' zegt.
Net als Spanjaarden, Indonesiërs en vast nog meer volken, die moeite hebben met de V en de F.
Kopi, mappia (mafia).

Elaine Kim's Engels is dik in orde. Zó in orde, dat ik meende met een Amerikaanse van doen te hebben, toen ik haar song voor het eerst hoorde in een van de betere Zuid Koreaanse tv series: "It's okay not to be okay"- te zien op Netflix.
Haar stem klonk 'bekend', zoals die speels en makkelijk de hoge nootjes pakte en eromheen weefde. deed ze wat denken aan Caro Emerald.
Ze bleek echter zo Zuid-Koreaans als tteokbokki en kimchi en had al een lange staat van dienst als leverancier van songs voor vele tv series; de meesten nogal melancholiek van aard en met teksten die handelen over lastig in het leven staan- zelfs als de muziek bedrieglijk gezellig en uptempo klinkt. Ze ziet er zelf ook niet bepaald uit of ze gebukt gaat onder het leven, een gezichtje waar humor vanaf straalt. Maar misschien komt dat door de omhoog krullende mondhoekjes, iets waar veel Koreanen mee geboren worden, lijkt het.

Luister naar dat liedje! Ruik die geur van versgemalen koffiebonen! Kickstart je dag!

2. Fluitje van een cent

Vroeger zag je  altijd krantenbezorgers op hun ouwe fietsie de krant bezorgen. Voor dag en dauw opgestaan om brievenbussen te vullen met het laatste nieuws. In films zag je die gozers altijd schel een liedje fluiten als ze langsfietsten.
Het is echter geen kranten- maar liedjesbezorger, die vandaag mijn liedje van de dag fluitend op uw virtuele deurmat komt deponeren.
En een bijzonder fraai exemplaar liedjesbezorger, mag ik wel zeggen, deze B.I. (Kim Han-bin, geboren 22/10/1998).

Een fraai componerende, zingende en dansende exponent van hoe de regering en de amusementsindustrie de Koreaanse cultuur wil presenteren aan de rest van de wereld, dat was hij en is hij nog steeds. Mooi op het perfecte af, jong, energiek, getalenteerd.
En goed gedrild.
Echter, ook deze fris ogende jongeman kreeg te maken met drugsperikelen. Als hulpmiddel voor en bestrijding tegen de enorme druk en het gevoel van totale isolatie, waarmee dat leven als idool de vaak nog piepjonge pubers opzadelt.
Na een straf gekregen te hebben van 3 jaar voorwaardelijk, het betalen van de boetes, het verrichten van maatschappelijk werk (80 uur werken in een kindertehuis) met een proeftijd van vier jaar kon hij weer van onderaf aan beginnen in de muziekbusiness. Zijn grote talent voor muziek schrijven, productie , zang, choreografie plus een enorme vastberadenheid om er weer bovenop te komen en door te willen gaan in de muziek, deden hem vechten als een leeuw. Hij schreef het van zich af in muziek en teksten waarin hij zichzelf niet spaarde. Zo danste en zong hij zich weer helemaal terug.

In plaats van de tv aan te zetten om met Nederland in beweging mee te gymmen is het vast leuker om de choreografie van Remember me in te studeren:

Leuker om te doen. Prettiger om naar te kijken!