Limoen + kokosnoot= buikpijn?

"You put the lime in the coconut & you drink 'm both up." zingt een man, die een broertje van Benny Andersson (ooit een van de B's in Abba) zou kunnen zijn. Hij heeft Scandinavische voorouders, dat is duidelijk.
Terwijl het buiten vroor dat het kraakte en de sneeuw in dikke vlokken neerviel had ik de tropen in mijn hoofd dankzij dit liedje.
Het klinkt als een anti katerrecept, zeker omdat Harry Nilsson het zingt. Hij, de man op de foto hiernaast, was ooit roemrucht lid van de drinkebroedersclub genaamd de 'Hollywood Vampires'. Dat waren een stel popmusici die door beroemdheid en alle narigheid die dat met zich meebracht de weg nogal kwijt waren geraakt. John Lennon, Keith Moon, Alice Cooper, Ringo Starr en Harry Nilsson dus. Samen de verkeerde afslag genomen en onder invloed van heel veel drank, wagonladingen drugs en andere uitspattingen op de snelweg naar de hel beland. Sommigen onder hen vonden toch nog opeens een allerlaatste afslagje naar een iets ´gewoner´ leven terug, anderen denderden keihard door richting exit. Keith Moon. En Harry Nilsson dus. 

"Dóóóctorrr!!"
Je giet het limoensap in de kokosnoot en drinkt het samen op. 'n Shot vitamine C  anti-alcoholafbraak en kokosmelk om het scherpe sap zacht te laten landen in de maag.
In het liedje is oorzaak en gevolg niet helemaal duidelijk. Als een lemniscaat, nooit beginnend nooit eindigend. Het begin heeft zich zodanig in de staart gebeten dat beiden hetzelfde zijn geworden.
Heeft de ´silly woman´ ofwel het maffe wijf nou buikpijn omdat ze deze combinatie dronk en belt ze daarom haar dokter? Of raadt de dokter dit recept aan met het advies hem de volgende ochtend terug te bellen? Dán zal de dokter vertellen wat ze moet doen. Slaap eerst die kater maar uit. Dan praten we verder.
Het was natuurlijk niet alleen sap en kokosmelk maar de rum erbij die de boosdoener was, het blijkt namelijk een recept van een Caribische cocktail.

"The Lime in the Coconut" : 1oz white rum (tiki rum from local distillery used) 1oz coconut rum (Coconut Cartel used) .75oz coconut cream (adjust to desired sweetness) 1.5oz fresh lime juice (adjust to desired tartness) Splash of blue curaçao Garnish with mint sprig, maraschino. Cherry and lime wedge (when you remember not to throw it away)''

Rijst dan nog de vraag wat er eerder was: het recept of het liedje? Een conundrum.

The Urban dictionary schijnt een heel ander licht op de zaak. Volgens dit straattaal woordenboek betekent het marihuana roken. Dat kan kennelijk ook een kater verlichten...
"Liming" betekent in de Cariben trouwens lekker rondhangen en de Kunst van het Heerlijke Nietdoen beoefenen.

Hoe het ook zij, luister naar het liedje en je hebt het dus weken in je hoofd: "Dóctorr!". Heerlijk melige meezinger.

Harry Nilsson (1941-1994) was een zeer getalenteerd songschrijver, zanger en musicus, wiens werk zeer bewonderd werd door onder anderen John Lennon en Paul McCartney. Niet de minsten erkenden zijn grote talent.
Tragisch was het wel enigszins dat de songs die zijn grootste hits werden niet van eigen hand waren. Dat zat hem behoorlijk dwars en ja, die fles stond dan toch weer onder handbereik.

       

                                                                      

"Everybody´s talking ", Without you' en het succes van zijn prachtalbum uit 1971 "Nilsson Schmilsson" (dat in 1971 niet van mijn pick up te branden was) leverden hem wel genoeg dollars op om de beste klant van slijterijen te worden. Verslavingsgevoeligheid/alcoholisme was kennelijk gratis in zijn genenpakket meegegeven en dat is zoals bekend een slechte partner als je die niet weet te weerstaan.

Luister ook eens naar het geniale "Early in the morning''
Zonde van al dat talent, verzopen in promillages alcohol.

j-hopamine

Dopamine is een boodschapper (neurotransmitter), het stofje dat vrijkomt in je hersenen als je dingen doet, die je leuk vindt zoals eten, muziek maken, dansen of seks: Het is een belangrijk stofje dat essentieel is om goed te kunnen bewegen. Het maakt dat je jezelf goed kunt concentreren, goed kunt leren etc. Zorgt voor een goed humeur en een blije kijk op de wereld om je heen.
Het beloont je door je goed te laten voelen over jezelf of door wat je deed, zodat je er naar neigt dat gevoel telkens wéér te willen opwekken, door die activiteit. Inderdaad, dopamine werkt als een drug, net zo verslavend.
Teveel ervan leidt tot overprikkeling, angst en psychoses (schizofrenie). Een dopaminetekort maakt de spieren stijf en de geest lusteloos, droevig en ongemotiveerd (Parkinson). Een gebrek eraan  haalt de jeu uit het leven.

Hopamine.
De laatste tijd kom ik in dat verband (Parkinson) geregeld het woord "Hopamine" tegen: 
"...Door het toevoegen van een dosis ‘hopamine’, gaan behandeling en gesprekken ook over de hoop, wensen, ervaringen en mogelijkheden van de persoon met parkinson. Mensen uit te nodigen een eigen hopamine-recept te schrijven, kan hen in staat stellen meer regie te ervaren..." Marina Noordegraaf).

Dat kan ik beamen. Het voelt zoveel beter als je zelf de regie, al is het maar een beetje, terug kunt pakken. De regie die Parkinson opeens zo ruw uit je handen geslagen leek te hebben.
Mijn neuroloog constateerde zelfs opgetogen: "Mevrouw Molenaar! U bent uw eigen dokter gebleken!"
Nu weet ik niet of hij dat ironisch bedoelde of inderdaad opgetogen was, de zinsnede stond in een mail dus miste ik de bijbehorende gelaatsuitdrukking. Laten we, in het kader van mijn kennelijk opeens wat hernieuwde optimisme, maar van het laatste uitgaan.

Hoop.
Het is zo belangrijk om een beetje hoop te behoudenals je zo smerig door Parkinson getackeld bent maar helemaal is het zaak de moed niet te verliezen in deze duistere dagen van oorlogen, genocides, moedwillige misleiding en kwaad. In een hoekje wegkruipen en gaan zitten wachten op het einde der tijden of het eind aan dit lijden dient geen enkel doel.

"I'm your hope"- j-hope.
 Het dagschema van mijn 'pillencircus' vul ik aan met de voor mij even onmisbare broodnodige muzikale dopamine.
Die wordt mij op gezette tijden toegediend door de lachebek, de man met het onverwoestbare humeur, die vaak gefilmd wordt als hij letterlijk van zijn stoel valt van de slappe lach: j-hope, zanger, danser, rapper van BTS.
Zijn substantia negra moet wel zeer productief zijn door al dat dansen dat hij doet, de hele dag door. Hij is constant in beweging, Doet wat hij het liefste doet: dansen, zingen, rappen. Ja, dan wil die dopamine er wel uitknallen!!!
Wat een aanstekelijke energie straalt er uit zijn bewegingen! En wat heerlijk ook dat hij kennelijk over zo'n betrouwbaar goed humeur beschikt, getuige alle video's op internet. Ik kijk graag naar hem: naar hoe hij zo sierlijk en sexy beweegt, zich een slag in de rondte lacht, hoe hij iedereen om hem heen oppept, inspireert en een vrolijk gevoel bezorgt.
  

Zijn werk vonkt als dopamine: altijd wil je "More".
Kijk naar dit schitterend vormgegeven optreden uit zijn eerste solo tournee: zijn enorme ambitie, motivatie, creatieve drang, energie, noodzaak, passie, zijn haast heilig moeten, dat alles spreekt uit deze song:

Intrigerend is de discrepantie tussen zijn lieve, haast meisjesachtige voorkomen en zijn rauwe streetwise stem en onverbloemd sexy presentatie. Hij heeft een zeer expressief gezicht, bepaald geen Aziatisch pokerface waar niets aan valt af te lezen. Zijn elkaar snel afwisselende gelaatsuitdrukkingen zijn eerder  een open boek.

Kortom, het leek mij wel een hoopvol item om 2026 te beginnen: met "More", de dopamine van j-hope.

                                         

God is een stalker en Christus huilt diamanten...

Lust U nog peultjes?

Berghain: Rosalía loopt een donkere kamer in en schuift de gordijnen met een ruk open. Vivaldi-achtige barreolages buitelen tegelijk met het zonlicht naar binnen. Wég die spinnenwebben in de hersenpan.

Even later staat deze knappe vrouw een scharlakenrode jurk te strijken en zingt met een geschoolde sopraan, omringd door de strijkerssectie van het London Symphony Orchestra en de koren van de Escolania de Montserrat i Cor Cambra Palau de la Música Catalana zingen het refrein:


Seine Angst ist meine Angst
Seine Wut ist meine Wut
Seine Liebe ist meine Liebe
Sein Blut ist mein Blut

Allemaal in dat kleine kamertje...

Een roodborstje, dat op haar hand zit, zingt als Björk.
Een machostem scandeert woedend een Andrew Tate-achtig mantra: "I'll fuck you till you love me!" Jéésus, dios mio, Rosalía! ¡Por favor!

Wow! Of in goed Spaans: ìJoder!
22.192.548 maal bekeken op YouTube. 37.767.075 beluisterd op Spotify in de afgelopen 3 weken, deze bepaald niet licht verteerbare, maar oh zo typisch Spaanse kost!

Stilstand is achteruitgang.
Dat vindt Rosalìa en zoiets benauwt haar ernstig.
Dus gaat ze vol gas vooruit zonder enige beperking op haar recentste album "Lux" - gooi die gordijnen maar open!-, laveert moeiteloos van klassiek naar pop naar Latin naar fado en flamenco en doet dat in een Babylonisch aantal talen, 13 stuks, waaronder Oekraïens en Japans.
Haar oogverblindende palet doet me denken aan de maffe picturale spinsels van Salvador Dali of aan de zoete aaibare Madonna's en kindjes van Murillo maar vreemd genoeg ook aan de strenge ascese van Zurbaran, zo gestreng dat het eigenlijk iets wellustigs kreeg. De wellust van het lijden.
In turbostand voorwaarts katapulteert Rosalía zichzelf in een baan om de aarde. Wie haar wil volgen, moet van goeden huize komen. Geen oogkleppen op en niet bang voor grote hoogtes of diepe dalen zijn. Een open en lenige geest hebben.

Haar teksten zijn ook niet zachtzinnig. Oef! Hoe ze tekstueel afrekent met haar ex, een ijdele Caribische egotripper/rapper/zanger in "La Perla" is ...AU! Het zal je maar gezegd worden! 
  
Fenomenaal, intrigerend tot en met is ze in haar zoektocht naar spiritualiteit en de verschillende manieren die ze vond om dat muzikaal uit te drukken. Af en toe lijkt ze de vaste grond onder je vandaan te meppen, zo duizelingwekkend is haar route maar voor de in rooms-katholieke tradities groot gebrachte mensen onder ons is zulks gesneden koek. Die weten zich wel staande te houden tussen al het goudglitter en de  bombarie, pathos, schuld en boetedoening, lijden en extase, die Rosalía op ons loslaat, toch?

 ''La rumba del perdón'' met o.a. Estrella Morente. Let op haar zang van 1.32- 1.42! ¡Escalofríos!

Mijn lied van vandaag: de rumba van de vergiffenis.. 

De vondst van in plaats van een cajon (houten kist met handen geslagen als ritme-instrument) timpani te gebruiken werkt zo ijzersterk! En die cello die mee meandert met haar kronkelende flamenco versierselen! Geniale keuzes vind ik het.

Mijn lied van morgen.
Misschien is het voor mensen die niet in de Rooms-katholieke tradities zijn gestaald raadzaam om met de drie laatste songs te beginnen, waar ze vrij ingehouden en volgens flamenco- en fadotraditie zingt. Want ja, ook fado kan ze aan, als een echte fadista bespeelt ze effectief de traanklieren. Prachtig ingehouden gezongen - ook de koorarrangementen zijn schitterend!-en zeer ontroerend. "Memória", herinner je je mij nog? 

Voor iedereen die het Spaans niet helemaal of helemaal niet machtig is, klik hier voor de teksten in Spaans en Engels. Plus muziek uiteraard

Gerechtigheid, respect, waardigheid, democratie en vrijheid.

The day after,

En weer is daar die kater. Dat gevoel, dat het er toch niet toe wat je stemt, het wordt nooit zoals je het zou wensen. Het verwijtende stemmetje dreint weer: '`Stem toch eens rationeel en strategisch, niet op impuls" Had maar niet je hart (jeugd is de toekomst>zet in op goed onderwijs) gevolgd maar strategisch gestemd op de ideale schoonzoon. Het had Timmermans toch niet meer geholpen en Moorman was er toch wel gekomen maar Jetten had wat meer stemmen gekregen als nog een paar duizend rationeel gestemd hadden.

Gisteren leek er zowaar vagelijk iets van een omslag in de lucht te hangen. Dat mensen eindelijk het van angst verwrongen gezicht hadden gezien van iemand die al jaren niet meer gewoon buiten kan komen en dus doodsbang is voor alles. Ook voor dingen die er niet zijn, maar die in zijn eigen schemerige doolhof van irrealiteit als spoken opdoemen. Dat zo iemand alleen nog maar een sterk verwrongen versie van de realiteit ziet en weergeeft.
Er zijn weinig landen zo welvarend als het onze. Toch laten mensen zich tegen alle rede in graag angst aanpraten, vooral als de schijn wordt gewekt dat hun eigen hachje erbij in zal gaan schieten. Hun huis, hun baan, hun centjes, hun dochters.

Enfin, de boel zal net zo op slot blijven zitten als hij al jaren zit want wat de ene partij wil, wil de andere pertinent niet, dus zullen ze elkaar weer in een wurggreep houden tot een van de twee weer wegloopt omdat "ze'', ondanks wat de kiezer wilde, ''niet gehoord worden"

En mogen we na een dramatisch verlopen jaar van waarschijnlijk weer alle grote beslissingen voor zich uitschuiven, over een klein jaar weer naar de stembus.

Two days after.
Nu alle stof is neergedwarreld blijkt er toch wat verschoven. En is er reden om iets ruimer adem te kunnen halen. Dankzij de recht door zee-aard en charisma van Rob Jetten. Het is ook zo ongelooflijk fijn dat er totaal geen punt gemaakt is dat hij een echtgenoot heeft. Hij is 'gewoon' op kwaliteit, karakter en optimistische energie gekomen waar hij nu staat. Dat is helaas niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Zie Trumps U.S.A.
En de dochter van een Turks-Koerdische asielzoeker is hier de leider van een van de drie grote politieke partijen en dat is ook al helemaal nooit een punt van discussie geweest. Zij heeft emmers stront over zich uitgestort gekregen, net als die arme Timmermans, maar rechtte haar rug en bleef op haar post. Wat je ook van hun programma moge vinden, zij is dapper en zeer moedig en haar vasthoudendheid is bewonderenswaardig, al zou ik van zijn lang zal ze leven nooit op de VVD stemmen.
Ook fijn is het, volgens nevenstaand kaartje uit de Volkskrant van vandaag, dat de PVV in Almere niet meer de grootste partij is. Er waren betere keuzen voorradig maar in godsnaam de VVD dan maar als grootste. De kleur van de bruinhemden is wat verschoten en sleets geraakt, lijkt het! Alhoewel die hun onderkomen kennelijk hebben gezocht bij FvD en Ja21. In tegenstelling tot wat ik hoopte, dat hun een eender lot beschoren zou zijn als de NSC: weggevaagd worden, hebben zij zich in nog griezeliger kringen verenigd...

Liedje van de dag is er nóg maar eentje van Maná.

Omdat de tekst van hun lied, `Justicia, tierra y libertad` een oproep is tot respect voor elkaar. Eenieder in zijn waarde laten. Dat past wonderwel, vandaag de dag.

De hartstocht knalt uit de speakers! Hoor hoe geniale Mexicaanse gitaargod Carlos Santana er in davert op 0.39 seconden, met gestrekt been en gebalde vuist, een en al machismo en zelfbewustzijn en op 2.59 met zijn gitaarsolo als het ware een muzikale vurige streep zet onder de tekst: respect, waardigheid, vrijheid en gerechtigheid voor iedereen maar vooral voor diegenen die aan de onderkant van de samenleving bengelen: daar de inheemse volken, hier de migranten.

                                                                            ìÓyelo!

Pas op, bebe: natte vloer!

"Door jou jankte ik een hele rivier vol.
Jank jij nu maar een zee vol, schatje
Mijn ziel is verscheurd
de vloer kletsnat van mijn tranen.

Maar ha, de wereld draait nog
nu is het jouw beurt te verliezen
Zoek me maar niet
Het is al veel te laat
Ik vond al een ander"

Dergelijke teksten hoorden we al duizend, wat zeg ik, miljoenen keren eerder in liedjes over voorbije liefde. In even zoveel stijlen, varianten en talen als er op de wereld zijn.
Het lied van Maná "Te lloré un rio" stamt uit de tijd dat het grote succes voor hen aanbrak, uit 1992.
Maar deze versie is relatief nieuw, met een 'Banda' als extra smaakmaker(s). Een lichtelijk geserreerde banda, want op de videoclip spelen behalve Maná slechts 2 slagwerkers,1 tuba, 1 trombone, 1 trompet en 1 klarinet mee. Maar luister toch eens naar dat typische het lijkt wel haast ineen geperste bandablazers geluid! Of het geluid door een lange buis tot je komt. Zo wonderlijk.
Dit jaar bracht Maná een soort grandes exitos uit, opnieuw samen gespeeld en ingezongen met allerlei artiesten van nu. "Noches de cantina'' heet het album. Op deze song zingt Cristian Nodal mee, een zanger die opereert in een soort mariachi/norteño-stijl.

Dit is Banda Sinaloense op zijn krankzinnigst:

 "ìAy mama, por dios!" Nogal! Hoe krijgen ze het er uitgeblazen? De bloeddruk stijgt tot onaanvaardbare hoogtes! Haal een arts! Zeker voor dat arme paard.

Voor wie wil een korte uitleg van Mariachi en Banda muziek:

  

 

Voor wie daar geen geduld voor heeft deze korte samenvatting.

Het geluid van een mariachi orkest (Mexicaanse volksmuziek ontstaan in Jalisco) wordt voornamelijk door strijkers bepaald, klinkt romantisch en werd wijd verspreid zeer geliefd door gebruik in films met een romantische plot. Het werd zelfs elitair omdat de leden van mariachi orkesten dure pakken gingen dragen want in de films deden ze dat ook. Het werd een dure grap en een kwestie van prestige om ze in te kunnen huren. Iets voor de meer gefortuneerde Mexicaan.

Wat betreft muzikale ontwikkeling staat mariachi al decennia stil. 'Never change a winning team' is het idee waarschijnlijk.

Banda is snoeiharde feestmuziek, ontstaan in de drugsstaten Sinaloa en Durango Stel je een blaaskapelletje voor van goedwillende amateurs, die het met toonzuiverheid niet zo nauw nemen- iets wat door sterke drankinname al helemaal snel uit het zicht en gehoor raakt.

Dat stoort echter niemand: hoe harder hoe beter is het motto. Iedereen is te opgehitst door de muziek en te ver heen qua mezcalpromillage om dat nog bezwaarlijk te vinden

De blaasinstrumenten klinken hyper hysterisch door het ongebreidelde keiharde koperblazen maar ook op het 'hout' als klarinetten blazen ze hun rieten aan flarden.

Het staat dichter bij het gewone volk, is niet elitair, omarmt gastvrij allerlei noviteiten. Synthesizers, drumcomputers: kom maar op! Het is uitermate opzwepend. Dat schettert, knettert en tettert, vliegt gierend uit elke bocht. Het stuitert brutaal je oren in, je hersens kunnen het haast niet aan, zo buitelt alles over elkaar.

Het is zo heerlijk onmatig Mexicaans. Scherp als een jalapeño en duizelingwekkend kleurig.

Liedje van de dag
Mijn liedje van de dag wordt, getuige de video, op gegeven moment gezongen vanuit doodskisten, waarom ook niet?
Het is bijna Dia de los muertos, tenslotte, 2 november.
De videoclip bij "Te lloré un rio" is ook zo Mexicaans als maar kan. Geestig en gek.

De groep Maná bestaat al sinds de jaren 80, Zanger Fher Olvera kan, zou hij hier wonen, al pensioen kunnen gaan trekken.
Hij bereikt de respectabele leeftijd van 65 op 8 december van dit jaar. Hij is iets minder woest en rauw gaan zingen, niet meer als een brullend rockbeest maar als een wijze opa- waarschijnlijk.

Dat zij het nog steeds trekken en nog steeds optreden in de huidige samenstelling sinds begin jaren 90, is best een wondertje gezien hun vroegere drankinname.
Alcohol conserveert ook, schijnt het. En mezscal is tenslotte bijna pure alcohol...

Meer over Maná in deze blog ''Maná. de ziel der dingen'. Lang geleden schreef ik hem, in 2012, toen de zanger en de drummer van Maná op kroegentocht (noche de cantinas) nog gewoon stomdronken over straat konden zwalken in Playa del Carmen MX, hangend op mijn dochter en haar vriend...

¿¿Si me quedo o si me voy??

Was Amsterdam burning?
Bepaald niet. Misschien hadden ze hun tour niet de 'Impossible Mission Tour' moeten noemen, dat werkte wellicht als een self fullfilling prophesy...
Wat ik me herinner van het Amsterdamse concert van The Clash op 10 mei 1981 is een misschien nét voor de helft gevulde Jaap Edenhal.
Koud, sfeerloos, groot en hol.

Belachelijk toch? The Clash! Een van de beste punkbands- wat mij betreft ook muzikaal veel beter dan de Sex Pistols, toen de absolute koplopers van de Britse punkbeweging.
Waar de Sex Pistols van hun manager de opdracht meekregen overal tegenaan te trappen en nietsontziend alles kapot te maken en onrust te stoken door provocaties op velerlei vlak, waren de mannen van de Clash, in elk geval Joe Graham Mellor zoals Joe Strummer in het echt heette, veel meer politiek bewust en écht begaan met het lot van de Britse lower & middle classes, die ernstig te lijden hadden van de Iron Lady's nietsontziende beleid.
Waar de Sex Pistols een afgesproken act opvoerden om zoveel mogelijk reuring te veroorzaken- wat veel geld in het laatje moest brengen- wilde The Clash echt ondersteunen, integer en begaan met minder bedeelden als ze waren, wars van valse showelementen, die alleen maar aandacht van de goede zaak af zouden leiden. De Sex Pistols 'bedienden' eigenlijk een vrij elitaire ''witte'' markt, The Clash verwerkten ook muzikale invloeden uit bijvoorbeeld Jamaica in hun muziek waardoor zij meer mensen aanspraken dan slechts het 'witte'' segment.

.

Hoe het ook zij, Amsterdam liep toen in elk geval bepaald niet warm voor de boodschap van The Clash, dat was wel duidelijk. In Nederland waren de sociale misstanden minder navrant dan die in Thatcher´s 'Not So Great' Britain. Wellicht spraken daardoor de teksten hier minder aan?
Als The Clash geboekt was in Paradiso was die zaal waarschijnlijk afgeladen geweest. De Jaap Edenhal was niet geschikt voor popgroepen als The Clash. Publieksparticipatie werd bemoeilijkt door het belabberde geluid dat al verwaaide op de helft van de zaal.
Daardoor droop een deel van het publiek, dát er nog was, ook nog voortijdig af.


De gedrevenheid van Joe Strummer.
Het concert opende met "London calling", een opzwepende oproep aan de jonge mensen om uit de kast te komen, de straat op te gaan en hun rechten op te eisen. 
Joe Strummer, een bijnaam, die hij ooit kreeg omdat hij als straatmuzikant op 'n ukulele plukte, had een rauwe strot en een hartstochtelijke gedrevenheid waar je 'U' tegen zei.
Dat hij eruitzag als een soort James Dean - maar dan toch met zo 'n typisch Brits fish 'n' chips gebit!- was misschien wel iets dat van de goede zaak afleidde maar wat bepaald niet storend was.

Nog meer fantastische nummers speelden ze toen, over sociale misstanden waar mensen tegen in opstand kwamen. Over demonstraties die vaak uitmondden in rellen, die keihard en bloedig neergeslagen werden door Thatchers ordediensten. Over werkloosheid, armoede, racisme.
"Guns of Brixton"" "Clampdown" "I fought the law". Absolute klassiekers die nu nog net zo fris, meeslepend en urgent klinken als toen.

Zij vielen qua tijdsbestek precies in het pannetje van de punk en hun branie was dat ook absoluut maar van meet aan was hun horizon breder, in sociaal opzicht en zeker ook muzikaal gezien waren ze 'punk' al gauw ontstegen. Joe was een mix van een R&B man in de ouderwetse zin van het woord maar ook een rock 'n' roller rocker die 'n onstuitbare energie bezat om de boel eens even flink op te schudden, maatschappelijk en muzikaal. Een idealist pur sang. Zo had elk lid van de groep een specifieke inbreng, wat betreft muzikale specialiteit, smaak en creativiteit.
Zoals Joe zei: "Deze vier mensen werden samen één fantastische creatieve unit. Daar moet je niet tussen willen komen en zeker moet je daar niet mee rotzooien." Maar allerlei factoren binnen en buiten de groep dreven hen tot het uiterste. De heroïneverslaving van de drummer, de explosieve ruzies tussen bassist Paul Simonon en gitarist Mick Jones, mismanagement en overboeking, waardoor men uitgeput raakte en de boel explodeerde. In 1984 was het afgelopen met The Clash.


Mijn lied van de dag is: "Should I stay or should I go?" van The Clash. Niets geëngageerds. Geen sociale misstand in zicht. Een getergde song over aan het lijntje gehouden worden. Of je blijft of weggaat, allebei geeft het grote rotzooi. Wie kent zo'n situatie niet?
Strakke gitaren, strakke drums, strakke tekst. Geen noot teveel. Rock 'n' roll, onversneden.

Mooie BBC documentaire over het Groot Brittanniè van hun ouders en grootouders, waar de Clash & de Punks tegenaan schopten.

Hemelse openbaring.

Zakdoek bij de hand houden s.v.p.

''Mensen zijn veranderlijk. En dan pakt het slecht uit voor mij dat ik altijd hetzelfde blijf..''.

Oh. Stil werden we ervan, gisteravond, kijkend naar Celeste, die optrad bij Jools Holland op de BBC.
Helemaal in zichzelf gekeerd. Ogen dicht. Gekleed of ze net van een begrafenis kwam. Een lichtelijk frivole begrafenis denkelijk, want haar pants waren nogal ´hot´.
Verder was alles ingetogen, melancholiek, in oktober-november stemmig donkerbruine tinten met hier en daar nog een fel oplichtend gouden accent. Als een even opflikkerende herinnering aan iets moois. Iets dat onherroepelijk voorbij is.

Celeste Epiphany Waite (5 mei 1994 Los Angeles). 
"Een hemelse openbaring" noemden haar ouders haar. Ze zaten er niet ver naast.



Haar stem heeft iets verlatens in zich, of die geknakt is na een ingrijpende, wellicht traumatische gebeurtenis. Echo's van Billie Holiday, die nog nazweven in het heden: eenzaamheid, verlatenheid, stille wanhoop. Zo dus klinkt Celeste's stem, rauw met eenzelfde brutaal randje dat bijvoorbeeld ook Adele's stem kenmerkt. De Engelse erfenis wellicht? Celeste woonde vanaf haar derde jaar in Brighton.

Haar muziek past naadloos in het huidige seizoen dus.
Neem even de tijd, sluit je ogen en luister nar mijn liedje van de dag van gisteren:

Op videoclips van haar nieuwe cd "Woman of faces" presenteert ze zichzelf alsof ze net een fikse huilbui achter de rug heeft, met flink doorgelopen mascara. Er kan geen lachje vanaf. De krassende viool aan het begin en eind van de song vertelt het verhaal al: kaputt, onherstelbaar beschadigd. 

   "This is who I am". 
Take it or leave it.     

      I take it, heb haar tweede cd besteld- de eerste had ik al en die heb ik veel beluisterd.

Misschien is de treurnis op haar tweede album wat teveel van het goede. Hangt al die ellende als een molensteen om mijn nek. Ik neem het risico.