Drie voor de prijs van één.

Pais tropical/Fio maravilho/Taj Mahal
Er bestaan 10.000 versies en verschillende uitvoeringen van deze potpourri ('Pout-pourri' zag ik op Spotify, een veel gemaakte schrijffout doch incorrect zegt AI) van de man die toen nog Jorge Ben heette maar die zich nu al decennia Jorge Ben Jor noemt- vraag me niet waarom.
Er bestaat een ´Tropical version`van, een 'radio version´, een disco version, een house version. diverse 'life versions' en jazzversies. Met anderen zoals met Spyro Gyra.  De drie liedjes afzonderlijk én van de potpourri, zij zijn in vele versies opgenomen..
De versie zoals ik hem voor het eerst hoorde, omtrent 1975 is wat mij betreft de enige echte, goeie potpourri. 

   Deze dus!                              
Een potpourri?
Getverderrie zult u zeggen! Inhaken en meedeinen en een polonaise lopen met zwaaiende armpjes & handjes?! Holadiejee!?
Ach nee.
Het pais tropical is Brazilië, niet onze platte polder.
De Fio (filho) Maravilha was de bijnaam van een beroemde Braziliaanse voetballer, een godenzoon zouden ze hier zeggen, die al dribbelend ("driblou") goddelijke goals scoorde- volgens Jorge Ben. En Taj Mahal, ach, u weet toch? Zo niet hier de tekst.
Niks Nederlands plat poldergedoe of bier- en boerenkielencarnaval.

Jorge Duilio Lima Meneses Ben ( 22 maart 1932) is een Braziliaans zanger, die de samba van zijn land als uitgangspunt nam voor zijn muziek, maar ook niet vies was van andere smaken zoals popmuziek, jazz, folk of andere (muziek)werelden. Zijn stem klinkt straatrauw en brutaal maar altijd met die zwoel swingende ondertoon, elegant en soepel alleen al door de prachtige taal waarin hij zingt: Braziliaans Portugees.

Braziliaanse muziek.

The boy from Ipanema (1965) was denk ik mijn eerste kennismaking met Braziliaanse muziek. Via de radio kwam hij tot mij. Weliswaar in de versie van Rita Reys, net als de "One note samba" en "Desafinado".
Wat betreft het eerste lied, daar heb ik een koude herinnering aan. Ik zat op de MMS in Laren. Ik was naar een schoolfeest geweest en stond alleen op de bushalte te wachten op de bus van Laren naar Bussum. Maria Dieke en Teddy Scholten deden dat ook, in gezang, maar dan naar Naarden.

Het was winter van 1965 Het sneeuwde beurtelings natte kledder en af en toe grote vastere vlokken. Ik  bezat geen lekkere warme maillot om aan te trekken, had dus ijskoude benen in dunne nylonkousen die halverwege de dijen met 'n jarretelgordel omhoog werden gehouden. Ook waren er nog geen kniehoge lederen meisjeslaarzen te koop dus droeg ik feestelijk koude, open 'flatjes' (platte schoentjes) van nep lakleer. In eenzelfde tenue fietsten we ook naar school trouwens, 5 km heen en idem terug. Bikkels waren we...we moesten wel.
Ik vroor dus bijna dood want de bus had door het pokkenweer -toen noemden we dat nog niet zo maar dat was het wél- een forse vertraging opgelopen. In mijn hoofd klonk, alsof dat me een beetje warm kon houden, ''The boy from Ipanema' van Rita, in haar zeer eigen fraseringen. Ik dacht aan warme stranden en de Jezus van Rio daarboven en bad vurig of Hij mij een warme bus wilde sturen.  Snel en as ut effe kon met zo'n smakelijk jong uit Ipanema of desnoods Yerseke. erin! Tan not a must.
"Tall and tan and young and handsome,
the boy from Ipanema goes walking
and when he passes each girl he passes goes: ahhhh.
when he walks he's like a samba
that swings so cool and sways so gentle,
that when he passes each girl he passes goes; ahhhh
Oh, but I watch him so sadly
How can I tell him I love him?
Yes, I would give my heart gladly
But each day when he walks to the sea
He looks straight ahead, not at me"

En dat een x aantal keren zachtjes voor me uit gezongen tot de bus eindelijk kwam.

Ik kende Jorge Ben nog niet in 1968 maar wel zijn muziek: Sérgio Mendes & Brasil 66 zong veelvuldig "Mas que nada" uit mijn platenspeler, mijn eerste Braziliaanse plaat. Bossa Nova, samba, jazz en pop, een lekkere cocktail, in het Engels gezongen wat het behapbaar en toegankelijk maakte voor de wereld buiten Brazilië. Gigantisch succes!

In 1974 werkte ik op de Muziekbibliotheek op de Jacob van Campen- en in de Platenkelder op de Marnixstraat van de Openbare Bibliotheek te Amsterdam, de OBA. Ik had een baas, Huib Deetman, die helemaal gek was van Braziliaanse muziek, samba's, bossa nova, forro. Hij had kennelijk een deal gesloten met iemand ,die in de Brazil muziekimport zat, waardoor wij het neusje van de Braziliaanse zalm aangeleverd kregen. Zo kwam Jorge Ben op mijn pad met boven beschreven potpourri, op een verzamelplaat, niet geheel verrassend genaamd: "Brazil". Volgden Elis Regina, Tom Jobim, Joao Gilberto & Stan Getz, Astrud Gilberto, die gozer van de boot van Holland, Chico Buarque de Holanda en vele vele anderen.
In 1978 kregen we een collega erbij die sax speelde en gitaar, "Saxy Lexy" doopten wij hem. Ook hij was helemaal besotted van the infinite notes of the samba. En dat is hij, zijn wij, nog steeds.



Samba, claro!
Het toeval wil, dat Lexie nu, meer dan 50 jaar later, at this very moment voor de eerste keer in zijn leven Brazilië aan het bezoeken is samen met zijn vrouw, the Millz, en foto's stuurt van Jesus op de Gebochelde, de Corcovado in Rio. Tom Jobim, daar een status hebbende als Jesus, dus ook als standbeeld.
Muziek tijdens het diner, die swingt als een tierelier.
Hijzelf dansend op de CopaCabana met zwart witte straatsteentjes als in Portugal.
Havin' the time of his life!

Elis & Tom.
Eigenlijk andersom maar oh, Elis!!


Met Stan Getz.

Droom met soundtrack.

Serieus!? Serieus!
Kennelijk hebben mijn dromen een soundtrack.

Dat merkte ik vanmorgen heel vroeg toen ik wakker werd met het ijle, eenzaam rondspokende trompetje uit "My woman" van Al Bowlly en Lew Stone's Monseigneur Band. Een opname uit 1932!

Ik moest even wakker worden en met mijn nog in sluimerstand staande hersens te pakken krijgen wát ik nou gehoord had.
Na enig peinzen had ik het:! Oh ja: ''I could never be your woman, I could never spend my life with a man like you''. 't Zal je toch maar gezegd worden!

 In mijn droom was het White Town geweest die ik hoorde, met 't uit 't lied van Lew Stone's band gesamplede trompetje, dat in de jaren 90 gebruikt werd door ene Jyoti Mishra. Hij was als enige muzikant overgebleven van de voormalige band White Town, nadat de andere leden successievelijk stilletjes afgedropen waren. Waarschijnlijk wegens gebrek aan succes en inkomsten.
Tot Mishra de cd van de serie "Pennies from heaven" toevallig tegenkwam en kocht. Hij had waarschijnlijk vroeger als kind de muziek onbewust meegekregen als hij bij de tv zat te spelen terwijl zijn moeder de serie keek, want hij herkende het nummer met het trompetje van vroeger en werd gefascineerd erdoor. Hij ging ermee aan de slag in zijn huiskamerstudiootje, voegde allerlei elementen uit jaren 90 muziekstijlen toe (hiphop, dance), waar hij zelf van hield, en voilá: hij bleek iets gemaakt te hebben dat heel veel mensen mooi vonden. De pennies & vooral de pounds vielen ineens bij bakken uit de lucht en vulden Mishra's bankaccount.

 

De hele wonderlijke wordingsgeschiedenis van White Town's Your woman, een enorme 'One hit wonder' uit 1997, wordt uitgelegd in deze video:

Maar Mishra zelf werd er bepaald ongelukkig van, van alle aandacht, het getouwtrek aan hem, de pressie, die op hem uitgeoefend werd van alle kanten en al die verplichtingen, die zo'n hit met zich meebracht. Na daardoor in een ernstige depressie te zijn geraakt, trok hij zich weer helemaal terug in zijn huiskamerstudiootje en liet de muziekwereld en alle heisa eromheen voor wat het was.

Hij wilde gewoon muziek maken, voornamelijk voor zichzelf. Misschien ook nog voor andermans lol, zolang dat niet ten koste ging van zijn eigen plezier in muziek maken..
Toch ben ik blij dat hij deze hit maakte. Het blijft een intrigerend nummer. De laagstaande herfstzon legt er een mooi roodgouden patina van 'vroeger' en 'voorbij' overheen. Mooie herfstmuziek.

En die droom van mij? Die muziek met die tekst: ''I could never be your woman, I could never spend my life with a man like you''?

Ach, ook hier geldt: the less said the better. Die droom houd ik in mijn eigen bovenkamertje.

De man in het zand- 砂の男 (suna no otoko)

(Kobo Abe's "Suna no onna" heeft er trouwens niets mee te maken).
Net terug van de Azoren en ik voel alweer een enorme aandrang om wég te gaan.

Wég van al die pratende hoofden in talkshows op tv en al die rotsvaste zekerheden die onophoudelijk uit hun mond stromen.
Weg van "Één plus één gratis"
Weg van de koude noordooster die hier met windkracht 5 van over het water tegen de voorkant van ons huis blaast. Winterjas aan!

Okers & ombers in plaats van grijs en grauw.
Dat gevoel van wegwezen overviel me toen ik deze behoorlijk aantrekkelijke ''man in het zand" tegenkwam, virtueel. Het zand was in Namibië. De man ook. Ik was in Almere...
Hé! Die man ken ik. Nou ja, vanuit de media. Helaas niet persoonlijk. Hij, Ryoma Takeuchi (Takeuchi Ryoma), is een bekende tv persoonlijkheid en filmacteur in Japan. Hij was aanvankelijk profvoetballer maar het medialandschap bleek aantrekkelijker en waarschijnlijk ook profijtelijker. Hij is veelvuldig te zien in tv shows, spelprogramma's en musicals. Reclame makend voor dure horloges, dure kledingmerken maar sterke drank aanprijzen schuwt hij ook niet bepaald. 

"Hoe dan ook ga ik nog eens terug naar Namibië" stond er onder die foto. Oh ja? Mag ik dan mee?

De foto's waren genomen tijdens een videoshoot.
Zou die videoshoot reclame zijn voor een soort introspectie- en wellnessreis : Man zoekt de stilte en leegte van Namibiè op om de rust in zichzelf te hervinden?
Of toch weer gewoon kleding- of horlogereclame?
Het blijkt de officiële videoclip bij het lied dat ene Yuuri zingt: "The world has ended" te zijn maar was daarvoor al de titelsong van de tvserie "Silent truth", waarin Ryoma Takeuchi de hoofdrol speelt. Daar kende ik het van.
Hoe dan ook: Ryoma misstaat totaal niet in de woestijn, integendeel. Maar ja, Ryoma misstaat nergens, laten we wel wezen.
         

木き村むら 優ゆう里り(Yuuri Kimura)
Yuuri Is een Japanse pop/rock singer/songwriter (23 maart 1994) met een lekkere rauwe strot.
Hij heeft een eigen YouTube kanaal, wat hem geen windeieren legt wat betreft promotie van zijn eigen muziek.

"The world has ended" gaat, u raadt het waarschijnlijk al, over de teloorgang van een relatie. De wereld is opgehouden te bestaan omdat jij er niet meer bent.
Van die dingen.
"Ah joh, dat lijkt alleen maar zo" zou je willen zeggen. Kop op. De wereld stopt echt niet met draaien omdat een zeker iemand niet meer in jouw leven figureert. Wat heet? De hoofdrol had.
Die heb je nu zelf weer! Da's ook heel wat waard.
Plus Yuuri in de oren en Ryoma om naar te kijken?
Laat die wereld nog maar even draaien dan.

Warme dagen met een ouwe rotkop!

''Goeiemorgen ouwe rotkop,
Schuif die spiegel maar opzij
Geef het heden maar een rotschop
Sluit het boek der ijdelheid'.

Jajaja maar dáár kwam ik hier niet voor, monsieur Raymond! Hoe akelig raak jouw tekst ook is.
Elke morgen onderga ik een dergelijk gevoel als ik geconfronteerd word met het beeld dat de spiegel terugkaatst. Amai. Dat blijft schrikken.

Waar ik wél voor kwam is: "Warme dagen''(1992). Omdat we daar zoveel van hebben, nu, in 2026. Omdat het lied zich helemaal voegt naar de ruim plus dertig graden staat van zijn: een glas koel drinken in een lome hand, die vastzit aan een arm van een o zo lui lichaam, dat zich zo min mogelijk wil verroeren. Slechts even wapperen met de andere hand om de wespen weg te houden van een ijskoude limoncello.
De geur van citronella op zwoele avonden, broeierig, onweer in de verte, muggen zeurend om je kop,  een koor oorverdovend hard zingende krekels/cicaden, klamme lappen. 

Raymond situeerde zijn warme dagen in het zuiden, in de Provence om precies te zijn. Zijn warme stem ligt in een bedje van een lekker achterover hangend reggaeritme dat geen haast heeft. Met een hoofdrol voor de blazerssectie die een Mexicaans tintje krijgt als trompetten schel gaan meeblazen. 

Als je iets opzoekt over Raymond van het Groenewoud verdwaal je heerlijk in een doolhof van prachtige woordvondsten. De een nog fraaier dan de andere.
Albumtitels als: "Ik ben God niet", "Een jongen uit Schaarbeek", "Ik doe niet mee", "Intiem", "Je moest eens weten hoe gelukkig ik was", "Egoïst" vertellen op zich al een soort biografie van "Mr Raymond" en dan laat ik de singles als "Je veux de l'amour"  met de meesterlijke apotheose: ''NU. Niet seffens, niet direct, niet subiet, niet weldra maar nu. Maintenant. Tout de suite. Heute nog godverdomme!!!'' nog buiten beschouwing.

Uit "Bonestaakdans":
Ziet dien mens doen
Ziet dien mens doen
En gewoon neffes den beat
Iel speciaal
Ik dacht nu zo
Ik ben nu hier
Het wordt tijd dat ik mezelf wat plezier
Ik dacht nu zo
Na 50 jaar wordt het tijd voor een losser gebaar

Hij transformeerde zijn ongemak met deze wereld, zijn medemens en zijn uiterlijk in muzikale en literaire pareltjes waar je om moet lachen...als je uitgehuild bent. Zijn ongemak is ook toch ons ongemak?
Echt. Pareltjes.

Jacques Brel, Arno Hintjens, Paul van Haver/Stromae, Raymond van het Groenewoud. Belgisch goud.

En die ouwe rotkop? Ach, hoe charmant toch, die kalende kop, ondeugende oogjes en dat 'centenbakkie' zoals men dat vroeger noemde, een forse onderbeet. 
Als een spitsvondig tekstdichter ons ook nog met fraaie, ons totaal onbekende Vlaamse plaatsnamen laat kennismaken in zijn songs zoals daar zijn: Peutie, Zwevezele en Genoelseldere ("ik heb zalen doen vollopen, ik heb zalen doen leeglopen'') kan hij bij mij in elk geval al niet meer kapot.
Doe lekker zo voort, man. Omdat we van je houden!

                                                                               

Gut genug voor een zomerse Gay Pride-hit?

 

Supergeil. Fett. Oder so etwas. 

Jungkook van BTS zet met zijn trefzekere falsettto heel hoog: "Du bist gut genug" in, als afsluiting van hun concert in München 2026. Kennelijk heeft hij de BTS fans, A.R.M.Y.,  beloofd om op hun concerten van de wereldtournee die nu gaande is, tijdens het dankwoord een stukje uit een lied te zingen dat populair is in het land waar ze dan zijn. Zoals alle jongeren werd JungKook geboren met een smartphone aan zijn hand vastgegroeid, dus vond hij "Du bist gut genug" op Tiktok en hij maakt er "A.R.M.Y.'s good enough" van. En A.R.M.Y.? 
De BTS Bundeswehr München lust er wel pap van. 

Ringtone gut genug?
De originele song is in Duitsland zó populair dat er zelfs een ringtone van bestaat in een marimbaversie die start met een van de eerste riedels die vroeger aangaf dat er een gesprek op je mobiele telefoon binnenkwam.  

#Dans je goed genoeg?

JungKook, j-hope & V maakten op de ringtone die van het lied gemaakt werd, weer een dansclip, die nu "viraal gaat'' (in socials lingo).
Natuurlijk was er weer een fan in hun buurt, die 'The making of a clip that lasts only 30 seconds" schoot- of een door BTS zelf ingehuurde 'fan', want op diverse plekken in München opgenomen. Je weet het maar nooit op dit niveau van supersterdom. 

''DoobieScootCanoe''

'Du bist gut genug': zo klinkt de 'mama appelsap' versie voor Engelstaligen.

Twee gasten, Rayan Djima en Samuel Eickmann, vormen samen een op het eerste gezicht een wat onwaarschijnlijk indiepop duo, getooid met de schattige hippie- naam Blumengarten en zij maken dito muziek. Rayan, vervaarlijk in zwart leder getooid, uit wiens forse lijf een lievige, onvaste falsetto klinkt en Samuel, type straatmuzikant, speelt gitaar. 
Kitschkrieg, een hip producersduo, hoorde wel iets in een van hun songs, wa de halve jonge wereld nu ook hoort. Een oorwurm van jewelste.

Kitschkrieg plakte rapvokalen van Shirin David achter hun bewerkingsresultaat  en voilá: daar was een hit geboren: "Gut genug". In de knip- en plakhandjes van  Kitschkrieg werd het een überhippe track, die als het ware gemaakt is om als anthem te figureren op Gay Prides all over the world. Voorbestemd om een LBGTQ-klassieker in de orde van "I will survive" te worden- op z´n mama appelsaps waarschijnlijk, verengelst Duits.
 

Nu de BTSboys ermee aan de gang zijn gegaan is het hek helemaal van de dam. De teller staat op meer dan 24 miljoen maal bekeken, alleen al op YouTube.

  
Jawel. Ze zijn goed genoeg. Sowieso al.
IkJijHijZijHetWijJullieZij. Allen zijn goed genoeg. Geloof in jezelf. Jij alleen bepaalt de standaard voor jezelf.
Laat maar lullie, die 'zullie' en 'hullie'. De afkeurders. De misprijzers. De haters. Hou van jezelf. Geloof in je eigen potentieel en laat je niet uit je schoenen praten. 

Dat moet de BTS mannen hebben aangesproken, die ooit een album uitbrachten met de titel "Love myself". Zie Jin van BTS. Hoor zijn 'Epiphany'. En volg zijn oproep. Hou meer van jezelf. 

Naschrift: onze bijna 10 jarige kleinzoon liep het lied ook al 'n tijdje te zingen. Mijn dochter/zijn moeder kon het lied niet vinden op Spotify omdat ze niet wist hoe het heette. Nou, oma wel hoor, dus nu prijkt het pontificaal aan het begin van zijn 2e playlist, samen met de marimba ringtone!

                                                                                                  

Good-Goodbye

Niks slaande deuren of brekend servies. Geen met opzet geuite kwetsende, hatelijke woorden. A Good goodbye, dat is een afscheid, dat op zo waardig mogelijke wijze genomen wordt van elkaar, op een volwassen, respectvolle manier. Er was liefde en er blijft ook heus nog wel wat liefde over, hier of daar. Alleen op een andere manier geuit.
Dus waarom zou je elkaar dan afmaken? 

Dat zegt Zuid-Koreaanse zangeres Hwasa in haar song "The good-goodbye". De bijbehorende videoclip laat een aangename maar bitterzoete laatste dag samen zien, doorgebracht aan het strand.
Er spreekt veel warmte en genegenheid voor elkaar uit, maar ook verdriet om het loslaten- zij het bij de een meer dan bij de ander.
Zo gaat dat. De balans raakt verstoord. De een levert meer in dan de ander. Tijd voor een good goodbye.

"Viral."
Het werd een enorme hit in groter Azië en omstreken toen Hwasa het lied uitvoerde op het 49e Blue Dragon Awards Film festival. Het charisma van beiden en de chemie tussen haarzelf en de acteur van de clip, Park Jung-min vonkte zichtbaar. Zódanig, dat het de teneur van het lied leek te logenstraffen. Het leek meer op een begin van iets moois dan het einde ervan.

Hoe het ook zij, het is een lekker pittig lied, bitterzoet in tekst en toonzetting, met fijne hooks van  Hwasa's uitgesponnen zang op de "bye's".

En het "Hey! Je vergeet je schoenen!!" toen zij wegliep en hij wat bedremmeld achterbleef met schoenen en microfoon was echt grappig en leek impromptu. Tenminste, het lijkt me logisch dat hij dat riep...

Een passende soundtrack was dit liedje voor een afscheid dat hier plaats had. Dochterlief had hier drie maanden gelogeerd, vanwege de zo ondertussen welbekende huisperikelen in Portugal. Zij huren altijd een onderkomen met een eenjarig contract, dat vervolgens opgezegd wordt na die periode om wisselende redenen- meestal omdat de eigenaar 'er in terug wil, door omstandigheden gedwongen'. Waar dan achteraf blijkt dat het huis een opknapbeurt kreeg en weer te huur staat voor een hogere som, op tijd voor het toeristenseizoen. Omstreeks de jaarwisseling gebeurt er, behalve die ´renovaties´, weinig op de huizenmarkt in Lisboa en omstreken/ waar het aantal huurhuizen trouwens net als hier ook zeer schaars zijn.

Mijn dochter logeerde hier samen met haar kat en de laatste drie weken kwam haar lief ook erbij. De laatste halve week logeerde ook nog onze kleinzoon hier. Full house dus.
Dat bracht veel gezelligheid die mij goed door de winter heeft gesleept!
Nu zijn ze echter allemaal -op de kat na, die wordt opgehaald zodra ze wat gevonden hebben- weer terug...op zoek naar een huis.

Hopende dat ze binnen afzienbare tijd zullen slagen, want dan komt mijn dochter haar kat weer ophalen.

Het was dus ook een good goodbye, want niet voor heel lang.

Stout konijn vs Agent Oranje

King of Latin trap. En rap.
Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de vrij donkere, monotone stem van de 'King of trap'', Bad Bunny, mij niet zoveel doet. Er klinkt nauwelijks emotie in door, ik zou haast zeggen dat zijn stem saai, verveeld klinkt. De songs die hij maakt klinken, door het reggaeton ritme waarschijnlijk, vrij eenvormig. 
Niet echt voor mij, ook al denkt geloof ik de rest van de wereld daar héél anders over.
De man zelf is een ander verhaal. 

Die is verre van saai.
De man is een van de allergrootsten van de huidige popmuziekscene. Hij maakt muziek met een Puertoricaanse inslag. Zijn vele hits voeren wereldwijd de top van alle streaming diensten aan.
Opvallend is zijn volstrekte eigenheid. Een vrije geest die geen blad voor de mond neemt. Komt op voor al zijn Latijns Amerikaanse broeders en zusters maar strijdt eigenlijk voor vrijheid. Het recht om gewoon te mogen zijn wie je bent. Of dat nou een grote gespierde vent is die een jurk wil dragen en zijn nagels wil lakken of een die wil optreden in rood latex. Legaal of illegaal. Man, vrouw of alles er tussenin. Het mag gewoon.

Benito liet zich niet ´aankleden ´voor de Super Bowl Halftime door een duur modehuis uit Frankrijk of Milaan, zoals de sterren, die daar optreden gewoon zijn te doen maar trad op in een eenvoudige outfit van het Spaanse bedrijf Zara, dat die outfit wel speciaal voor hem ontwierp.
 
Hij werd enige tijd geleden gevraagd om de pauze van de Super Bowl halftime van de NFL te vullen met een show en meteen brak de pleuris los in de U.S.A. aan rechterzijde van het politieke spectrum Zeer prestigieus voor hem maar voor de trumpies zeer discutabel. Dit omdat hij de eerste Spaans sprekende en zingende artiest zou zijn, die deze eer te beurt zou vallen. En schande: de show zou geheel in het Spaans zijn!! Het merkwaardige is dat U.S.A burgers dol zijn op Caribische cocktails, ze zijn gek op Mexicaans eten, ze dansen op Latin music maar de mensen uit Puerto Rico of Mexico, daar moeten ze niets van hebben. 

Een ´beladen´ keuze dus: Bad Bunny, ofwel Benito Antonio Martinez Ocasio (10 maart 1994) en
in het Trumpuniversum bleek het een doodzonde, vloeken in de kerk, want waar America volgens Bad Bunny Noord en Zuid Amerika samen is, staat America volgens Trump cs uitsluitend voor de U.S.A.: Angelsaksisch, protestant en wit.

Maar cabron, wat een feest was het! Een warm en trots Zuid-Amerikaans feest, dat begon met de Puerto-Ricaanse suikerrietsnijders, nazaten van slaven uit Afrika en verder danste het, langs allerlei typisch Puerto-Ricaanse zaken en cultuur: soorten muziek (plena & bomba), een solo op de 10 snaren van de cuarto, het nationale instrument van Puerto Rica, dansen, drinkstalletjes, drankjes, eethuisjes. Puerto Rico in een notedop dus.
Onderweg kwam Bad Bunny Lady Gaga tegen, die "Die with a smile" haar wereldhit met Bruno Mars, versalsa-d had maar wel in het Engels zong. Ook Ricky Martin dook nog ergens op, zingend. Ouder geworden maar een lekkere rasp op zijn stem gekregen.
Als laatste zong Bad Bunny begeleid door vlaggenvertoon over alle landen die 'America' vormen in zijn visie: beginnend bij Argentina, Chili, Peru, Bolivia etcetera en eindigend met de U.S.A en Canada. 
Absoluut de juiste keuze voor de halftime show bleek Bad Bunny.

                                            Om de video's te bekijken klik op: Watch on YouTube rechtsonder.

Bad Bunny is al een fel tegenstander van Trump vanaf de geringe hulp die nauwelijks loskwam nadat de orkaan Maria had huisgehouden op Puerto Rico tijdens Trumps eerste termijn als potus. Waar uit bleek dat Puerto Rico niet belangrijk genoeg geacht werd door Trump om er miljoenen aan hulp in te pompen om het vernietigde land weer op te bouwen. Het eiland is ooit ingelijfd door de US maar werd en wordt nog steeds niet als een volwaardige staat gezien.
Trumps `illegal alien` beleid, zoals dat wordt uitgevoerd door Trumps eigen´Gestapo´, ICE, schoot Bad Bunny helemaal in het verkeerde keelgat.. ICE bleek niet terug te deinzen voor moorden en deporteerden vele Midden- en Zuid Amerikanen op barbaarse wijze. Kleuters en ouwe opaatjes en omaatjes, met een dekentje inderhaast om de schoudertjes geslagen omdat hen de tijd niet werd gegund om zich fatsoenlijk aan te kleden. Het kon ze niets schelen: weg moeten ze. Gedeporteerd. Schokkend.

Hoe pakte Bad Bunny zijn show aan? Knap. Slim. Zonder botte bijl. Zonder provocerende teksten.
Hij wilde geen enkel risico lopen dat ICE door uitlokking de boel zou laten escaleren, wat hen dan weer het 'recht' zou geven om te doen waar Trump cs ze voor hebben aangesteld. Mensen oppakken en deporteren.
Maar de boodschap erachter kwam luid en duidelijk over. 

"ICE out" zei Bad Bunny bij de toekenning van een Grammy aan hem voor het Album van het Jaar 2026: ''Debí tirar mas fotos" en gelukkig bleef ICE 'out'. Misschien dansten ze, als gewone burgers vermomd, zelfs wel mee...

Liedje van de dag: "Lo que le pasó a Hawaii"-
Dat wat Hawaii overkwam.
Hawaii werd al in 1898 door de U.S als kolonie bestempeld, hetzelfde lot onderging Puerto Rico in 1959. Bad Bunny roept zijn eilanders op om in opstand te komen tegen de eendere voorwaarden als waaraan Hawaii zich moest onderwerpen., die de U.S nu ook aan Puerto Rico stelt.
Op beide eilanden is in rap tempo een gentrificatieproces gaande, waar mensen van buitenaf ( voornamelijk rijke U.S. onderdanen) voor een prikje land en onroerend goed opkopen waardoor de autochtone bevolking verdreven wordt. Het nakijken heeft.

DeBÌ TiRAR MáS FOToS: