Warme dagen met een ouwe rotkop!

''Goeiemorgen ouwe rotkop,
Schuif die spiegel maar opzij
Geef het heden maar een rotschop
Sluit het boek der ijdelheid'.

Jajaja maar dáár kwam ik hier niet voor, monsieur Raymond! Hoe akelig raak jouw tekst ook is.
Elke morgen onderga ik een dergelijk gevoel als ik geconfronteerd word met het beeld dat de spiegel terugkaatst. Amai. Dat blijft schrikken.

Waar ik wél voor kwam is: "Warme dagen''(1992). Omdat we daar zoveel van hebben, nu, in 2026. Omdat het lied zich helemaal voegt naar de ruim plus dertig graden staat van zijn: een glas koel drinken in een lome hand, die vastzit aan een arm van een o zo lui lichaam, dat zich zo min mogelijk wil verroeren. Slechts even wapperen met de andere hand om de wespen weg te houden van een ijskoude limoncello.
De geur van citronella op zwoele avonden, broeierig, onweer in de verte, muggen zeurend om je kop,  een koor oorverdovend hard zingende krekels/cicaden, klamme lappen. 

Raymond situeerde zijn warme dagen in het zuiden, in de Provence om precies te zijn. Zijn warme stem ligt in een bedje van een lekker achterover hangend reggaeritme dat geen haast heeft. Met een hoofdrol voor de blazerssectie die een Mexicaans tintje krijgt als trompetten schel gaan meeblazen. 

Als je iets opzoekt over Raymond van het Groenewoud verdwaal je heerlijk in een doolhof van prachtige woordvondsten. De een nog fraaier dan de andere.
Albumtitels als: "Ik ben God niet", "Een jongen uit Schaarbeek", "Ik doe niet mee", "Intiem", "Je moest eens weten hoe gelukkig ik was", "Egoïst" vertellen op zich al een soort biografie van "Mr Raymond" en dan laat ik de singles als "Je veux de l'amour"  met de meesterlijke apotheose: ''NU. Niet seffens, niet direct, niet subiet, niet weldra maar nu. Maintenant. Tout de suite. Heute nog godverdomme!!!'' nog buiten beschouwing.

Uit "Bonestaakdans":
Ziet dien mens doen
Ziet dien mens doen
En gewoon neffes den beat
Iel speciaal
Ik dacht nu zo
Ik ben nu hier
Het wordt tijd dat ik mezelf wat plezier
Ik dacht nu zo
Na 50 jaar wordt het tijd voor een losser gebaar

Hij transformeerde zijn ongemak met deze wereld, zijn medemens en zijn uiterlijk in muzikale en literaire pareltjes waar je om moet lachen...als je uitgehuild bent. Zijn ongemak is ook toch ons ongemak?
Echt. Pareltjes.

Jacques Brel, Arno Hintjens, Paul van Haver/Stromae, Raymond van het Groenewoud. Belgisch goud.

En die ouwe rotkop? Ach, hoe charmant toch, die kalende kop, ondeugende oogjes en dat 'centenbakkie' zoals men dat vroeger noemde, een forse onderbeet. 
Als een spitsvondig tekstdichter ons ook nog met fraaie, ons totaal onbekende Vlaamse plaatsnamen laat kennismaken in zijn songs zoals daar zijn: Peutie, Zwevezele en Genoelseldere ("ik heb zalen doen vollopen, ik heb zalen doen leeglopen'') kan hij bij mij in elk geval al niet meer kapot.
Doe lekker zo voort, man. Omdat we van je houden!

                                                                               

Cute jerk.

Net vóór mijn bliksem-

vakantie begin maart wilde ik eigenlijk "Jerk" van iKon als 'Liedje van de dag'' kiezen omdat het de hele tijd in mijn hoofd haakte met die vier omhoog klauwende toontjes als de nageltjes van een om aandacht miauwend katje. Nageltjes, die in je kleren blijven haken. 
Een fijn lied, dat in mijn hoofd blijft haken door het soepel swingende, voortkabbelend ritme, waar je je laidback mee door je dag beweegt.

Aanvankelijk koos ik het vanwege de titel:´Jerk´. Eikel, idioot, l*l, kl##tz@k, stomme hufter enzovoorts. Woorden die spontaan in mij opwelden, bij het horen van het idiote nieuws toen die dag. Maar er is tegenwoordig helaas een dagelijkse overvloed van dit soort absurd ''nieuws'' dat onophoudelijk als een soort gore diarree door halve garen over ons uitgestort wordt in een succesvol poging de massa's murw te beuken met hun "nieuws", "decreten" en "verordeningen".

Maar ach, het liedje dat de schoongepoetste, als appeltjes opgewreven knappe koppies van de Zuid-Koreaanse boyband iKon zongen, stak zo incongruent af bij de kwalijke geluiden die uit de giftige onderbuiken van valse Troefkaart & Muskusrat cs. opborrelden, dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om die twee aan elkaar te koppelen.
Dat zou die jongens van iKon maar bezoedelen. En ze gaven me juist zulke broodnodige muzikale afleiding en troost in deze zorgelijke dagen.

En wat waren ze schattig, ooit, zo in 2016, 17, 18, 19.  En wie weet zijn ze het nog wel, al zijn ze nu al hoog en breed volwassen.

Als 74jarige kan ik nog best begrijpen waarom al die jonge grietjes helemaal idolaat zijn van die jongensgroepen, vooral de Zuid-Koreaanse. Die knappe gastjes tussen servet en tafellaken- waar Paul van Vliet over meisjes van 13 zong, gaat hetzelfde natuurlijk ook op voor gozertjes van die leeftijd, die zich bevinden in het vage gebied tussen onwetendheid of toch wellicht niet meer zo heel onschuldig zijn als ze eruitzien. Gozertjes in de pubertijd, die er nog zo uitermate knuffelbaar uitzien. Branieschoppers, Aziatisch glad maar dus wel al een suggestieve hint van seks om zich heen hangend. Coming of age music made by boys for coming of age girls.

''Ik ben een eikel'', aldus de tekst. ''Ik ben niet voorzichtig genoeg met je geweest. Nu, in retrospectief, begrijp ik het pas. Toen de vlinders verdwenen, was daar nog wel aanhankelijkheid maar ook dat moest plaats maken voor vriendschap, wat ik toen belangrijker vond.  Bij deze neem ik dus de rol van slechterik op me want jij bent een goede vrouw''.

Toch een aardig zelfinzicht voor een toen pas 17jarige oude Kim Han-bin, nu beter bekend als B.I., die leider, producer, choreograaf en liedjesschrijver van de boyband was.

Het gaat allang niet meer zo goed met iKon, na aanvankelijke daverende successen. De leider en songsmid van de groep werd in 2019 beschuldigd van drugsmisbruik. Hij had niets gebruikt, braaf jongetje dat hij eigenlijk nog was, maar had wel e.e.a., waaronder wiet en  LSD, laten bestellen alsof het een afhaalmaaltijd was. Waarschijnlijk hopende dat de LSD hem tot even geniale songs zou brengen als het kennelijk ooit voor Lennon en McCartney had gedaan. Zijn grote muzikale voorbeelden. Terwijl hij al een heel eind kwam zonder die middelen!

Hij liep tegen de lamp. Om zijn groep niet mede ten onder te laten gaan met hem door zijn onbesuisde en in Zuid Korea gevaarlijke actie, besloot hij zelf maar uit de groep te treden en alle schuld op zich te nemen. De jongen kan absoluut niet liegen. Hij is altijd eerlijk. Hij kan niet anders.
Maar dat is niet goed voor een carrière in Zuid Korea. De zijne maakte derhalve een loodrechte duik naar de bodem van de afgrond.

Zijn mede-bandleden zijn, toen ze over de eerste schok heen waren, zonder hem verder gegaan. Ze waren allen goede zangers met mooi bij elkaar kleurende stemmen en er was nóg een rapper in de groep, die Kim Han-bins raps en zang overnam maar diens scherpe inbreng, die het bittertje in al het zoete bracht en het geheel van een angel voorzag, die was er nu uitgetrokken. Ook Han-bins obsessieve, monomane verhouding met zijn allesoverheersende grote liefde: MUZIEK, misten zij. Deze jongens waren al gauw tevreden en vonden het teren op de oude roem, dat zij vanaf 2019 gedaan hebben, geen probleem. Zij waren kennelijk uitvoerders, geen makers.
Die weinig assertieve houding heeft gemaakt dat zij zijn teruggezakt naar best aardig maar middelmatig niveau. Er valt gedegen vakwerk van hen te verwachten. Geen brille of innovatie.

18. Niets is wat het lijkt.

Zo blijkt dit geen zomerhit, al heeft het er op het eerste gehoor alle schijn van.
Het lied `Águas de Março`, wat al decennialang op gezette tijden in mijn hoofd hangt, net zoals vanmorgen weer, werd gecomponeerd door Antonio Carlos Jobim en gezongen door Elis Regina samen met Jobim zelf. Het werd ooit tot het beste Braziliaanse lied verkozen en jeetje, daar is iets voor te zeggen want wat is het toch geniaal. Alles klopt eraan: de slimme tekstuele vondsten, de ritmiek van de tekst en muziek, de perfect op elkaar afgestemde zang, de instrumenten.
De bossanova ('nieuwe trend') gitaarakkoorden waarmee het lied opent, de kleine accentjes met enkele´pling pling´ pianotoetsen als regendruppels op warm asfalt. Ze waren er maar zijn meteen weer weg. Verdampt.

Alles zo luchtig en elegant.

Het lied vloeit als water, naar beneden, naar beneden, als een frisse, kristalheldere bergstroom- zeker niet als een brullende bergbeek, gevoed door overvloedige regenval, zoals de tekst suggereert.
Er waait een luchtig zomerbriesje door het liedje, geen loeiende storm.
Elis Regina’s stem klinkt haast onderkoeld en zilverig als zo'n bergbeek, soepel swingend en je zou haar haast schattig en onschuldig noemen als je niet beter wist. Haar bijnaam was ‘Orkaan’! Vanwege haar stormachtige, grillige, verwoestende temperament. Maar wat een talent!

Zij ging al op 36-jarige leeftijd ten onder in enorme hoeveelheden cocaïne, slaapmiddelen en drank, waarmee zij waarschijnlijk haar innerlijke demonen probeerde te bezweren. Maartse buien, mijn wel zeer vrije vertaling van “De wateren van Maart”.

Maartse buien zijn bij ons op het noordelijk halfrond een teken van hoop. Als laatste stuiptrekkingen van de winter, kondigen zij de overgang naar licht en lente aan en daarachter zelfs wellicht, wulps lonkend, een zonnige zomer. In Brazilië kondigen de Maartse buien echter een zompig en benauwd, maandenlang durend regenseizoen aan. Het Maartse water begint met striemende regen, woeste stormen, overstromingen, modder, kikkers, slangen, dood en staat daar voor het einde van de ‘zomer’, het einde van het droge seizoen. Maartse buien zorgen daar voor een drukkende melancholie, waar ze bij ons een belofte naar iets hoopvols en moois inhouden. Let wel: een belofte. Of die wordt ingelost is een heel ander verhaal.

Schijn bedriegt.

Maartse buien in de herfst. Een gepijnigde ziel met een zorgeloze stem.

Hoop en melancholie, allebei opgewekt door Maartse buien. Een liefelijk klinkend licht liedje over voetangels en strikken, stroppen en haken, dood en meegesleurd worden, modder, modder en modder. Een lied dat naar hoogzomer klinkt maar over gedonder in de glazen gaat.

Ik wil maar zeggen: niets is wat het lijkt.

Águas de Março

É pau, é pedra, é o fim do caminho. É um resto de toco, é um pouco sozinho. É um caco de vidro, é a vida, é o sol É a noite, é a morte, é o laço é o anzol. É Peroba do campo, é o nó da madeira Caingá, Candeia, é o Matita Pereira.

É madeira de vento, tombo da ribanceira. É o mistério profundo, é o queira ou não queira. É o vento ventando, é o fim da ladeira. É a viga, é o vão, festa da cumieira. É a chuva chovendo, é conversa ribeira. Das águas de março, é o fim da canseira. É o pé, é o chão, é a marcha estradeira Passarinho na mão, pedra de atiradeira.

Uma ave no céu, uma ave no chão. É um regato, é uma fonte, é um pedaço de pão. É o fundo do poço, é o fim do caminho No rosto o desgosto, é um pouco sozinho.

É um estrepe, é um prego, é uma ponta, é um ponto. É um pingo pingando, é uma conta, é um conto. É um peixe, é um gesto, é uma prata brilhando

É a luz da manhã, é o tijolo chegando. É a lenha, é o dia, é o fim da picada. É a garrafa de cana, o estilhaço na estrada. É o projeto da casa, é o corpo na cama. É o carro enguiçado, é a lama, é a lama.

É um passo, é uma ponte, é um sapo, é uma rã. É um resto de mato, na luz da manhã São as águas de março fechando o verão. É a promessa de vida no teu coração.

É uma cobra, é um pau, é João, é José. É um espinho na mão, é um corte no pé. São as águas de março fechando o verão. É a promessa de vida no teu coração. É pau, é pedra, é o fim do caminho. É um resto de toco, é um pouco sozinho. É um passo, é uma ponte, é um sapo, é uma rã. É um belo horizonte, é uma febre terçã.

São as águas de março fechando o verão. É a promessa de vida no teu coração.

Maartse buien*.

´t is ´n stok, ´t is ´n steen, ´t is het eind van de weg. ´t is de rest van ´n stomp, ´t is een beetje alleen. ´t

Is een scherf glas, ´t is het leven, ´t is de zon, t is de nacht, ´t is de dood, ´t is de strop en de haak. ´t Is Peroba do campo, ´t is hout van de Caingá, Candeia (3 Braziliaanse boomsoorten), ´t is Matita Pereira (vogel).

't Is waaibomenhout dat van de oever af rolt. ´t Is het diepe mysterie, of je 't nou wilt of niet. ´t Is de wind die waait, het is het einde van de helling.

´t Is de balk, ´t is het gat, ´t is het feest in de nok. ´t Is de regen die neervalt, ´t is gebabbel van 'n beek. De wateren van maart betekenen een eind aan de vermoeidheid. ´t Is de voet, ´t is de grond, ´t is de weg die je loopt. ´n Vogel in de hand,´ n steen in de slinger.

´n Vogel in de lucht, ´n vogel op de grond. ´t Is een beek, ´t is een fontein, ´t is een stuk brood. ´t Is de bodem van de put, ´t Is het eind van de weg. Geen gezicht noch walging. ´t Is een beetje eenzaam.

´t Is een voetangel, ´t is een spijker, ´t is een punt, ´t is een stip. ´t Is een druipende druppel, ´t is een rekening, ´t is een verhaal. ´t Is een vis, ´t is een gebaar, ´t is glanzend zilver.

´t Is het ochtendlicht, ´t is de steen die eraan komt. ´t Is het brandhout, ´t is de dag, ´t is het einde van het pad. ´t Is de fles met rum, de granaatscherven op de weg. ´t Is ´t ontwerp van het huis, ´t is het lichaam in bed. ´t Is de vastgelopen auto, ´t is de modder, ´t is de modder.

´t Is een stap, ´t is een brug, ´t is een pad, ´t is een kikker. ´t Is een overblijfsel van het bos, in het ochtendlicht. ´ t Zijn de wateren van maart die de zomer afsluiten. ´t Is de belofte van leven in je hart.

´t Is een slang, ´t is een stok, ´t is João, ´t is José. ´t Is een doorn in de hand, ´t is een snee in de voet. ´t zijn de wateren van maart die de zomer afsluiten. ´t is de belofte van leven in je hart.

´t is hout, ´t is steen, ´t is het eind van de weg. ´t Is een stomp, ´t is een beetje alleen. ´t Is een stap, ´t is een brug, ´t is een pad, ´t is een kikker. ´t Is een prachtige horizon, ´t is de derdedaagse koorts (malaria).

´t Zijn de wateren van maart die de zomer afsluiten. ´t Is de belofte van leven in je hart.

*Mijn wat lompe, vrij letterlijke vertaling. In het Braziliaans is het een prachtig gedicht.

16. A very f*%#@*' strong woman

 Dat is wat Raye is. Zegt ze zelf in dat gezellige Londonse accent van haar. Plus: she´s  a very f*%#@*" great singer as well! Zeg ik.

Ze kon alleen maar huilen toen ze afgelopen maart 2024 samen met haar oma weer het podium moest beklimmen om de zesde Brit Award in ontvangst te nemen en zoals ze zelf zei: in haar Fenditasje moest proppen. Ik hoop dat er ergens nog een big shopper rondslingerde voor die beeldjes want in zo'n Fendi tasje past alleen een zakdoekje. 

Later, even na de show, toen ze geïnterviewd werd, kwam ze nauwelijks bij uit een enorme slappe lachstuip. Ze was de eerste die zoveel BA-nominaties verzilverde: beste album, beste songwriter van het jaar, beste single, beste nieuwkomer, beste R&B act, beste Pop act. Het was een surrealistisch getinte avond voor haar, ze kon het nauwelijks behappen allemaal.

Haar jaar begon al fantastisch bij Jools Holland's Hootenanny op Oudjaar23/Nieuwjaar 2024. Eigenlijk de enige act bij Jools waar ik echt weer eens ouderwets blij van werd. Zo, die dame durft echt te zingen, zeg en kan het ook. Jazz, scat, swing, boom! En wat een spetterend charisma! Fijn hoor. 

Hier is een ouwetje van haar uit 2017, het dance/househitje waar zij op zong: "Doe maar niet net of je me kent! Want je kent me niet" met het fijne oorwurmpje: "Ooh nana yeah, don't act like you know me! You don't know me. I'm not your homie" waar ik mee opstond. Zo´n heerlijke, lichtelijk verveelde stem, hier en daar autotune/vervormd, op die bubbelende synths van Jax Jones. Lekker. 

Het eurohousehitje 'Prada'' in eenzelfde soort groove. Eurohouse waar je, ook al wil je niet, op moet dansen. Lichter dan lichtgewicht, maar daar is - op zijn tijd- niks tegen.

Ze heeft eindelijk, na heel lang vechten eindelijk de erkenning gekregen die haar toekomt. Staat nu volledig op eigen benen, onder haar eigen naam, mag nu haar eigen koers uitzetten, hoeft zich niet meer te onderschikken of onder andermans vlag te varen. Ben heel benieuwd waar dat heengaat met haar. Ik volg haar graag. The thrill has only just begun!!!

9. Perzikbloesemtijd

 

Dat gitaarloopje, oh, dat mooie, heldere, optimistische gitaarloopje, de halve toonladder op en neer! 
Daar werd ik in perzikbloesemtijd (maart) geregeld heel aangenaam wakker mee. Of ik op wolken zweefde.
Het deed me denken aan iets van vroeger. Een liedje van vroeger. Iets uit de surfliedjestijd? Santo & Johnny's "Sleepwalk" op slideguitar misschien? Het melodieuze sentiment daarvan?


Het klonk vagelijk bekend maar kon dat eigenlijk niet wezen, ik luister pas twee jaar naar muziek uit  Korea. Mij werd het beleefd aanbevolen door Spotify onder het motto: als u dit leuk vindt dan dit vast ook. 

Dat stemmetje tussen pubermeisje en jongen,  jongen en jongeman in. Bescheiden of het zich wil verontschuldigen voor het feit dat het met zijn/haar/hun muziek zomaar je hoofd in vloeit. Breekbaar, weifelend, hoopvol tegen beter weten in.

"Yours" van Damons Year.
Damons Year? Wie zijn dát nou weer? Yeon Haryom (08/11/1994). Zo heet de zanger. Met een drummer, gitarist en basgitarist vormen zij de indiepopgroep Damons Year.
Die instrumentalisten zorgen met hun subtiele begeleiding en fraai geplaatste accenten ervoor dat de liedjes van Haryom niet wegvliegen of verdampen- ijl als ze zijn. Zij zorgen ervoor dat Haryoms stem een ankerplaats vindt, zodat hij niet wegzweeft, het oneindige universum in.

 

Op het eerste album van Damons Year bleken zich ook echte aardser klinkende popliedjes te bevinden, die lekker upbeat klonken, pittige gitaarakkoorden eronder, je zou er haast vrolijk van worden.
Maar hohoho, vergeet het maar. Zie de tekst op de clip hieronder. 

De tekst van "Yours"
Yours
I'll hold your hand you can relax
Let’s just walk down the street
where peach blossoms bloom
your heart melts
If we combine our nights together
Let's raise up the fallen moon
Sometimes your appearance
It's like spring day and night
It's warm but sometimes cold
And you in the clear sky
It's like a falling shower
what on earth do you want from me
My dear, I Honestly, I kind of hate it.
Even if you don't have me
Nothing is wrong you change my whole day
I do that again
Close your eyes and do it
My dear, I Honestly, I kind of hate it.
Even if you don't have me
Nothing is wrong
you change my whole day
I do that again
Close your eyes and do it  

                                                                                   

8. Sequoia's estafetteliedje van de dag

Hoe gaat dat, een liedjesestafette? 
Onze grote kleine logeert hier. We zijn ergens. Hij hoort een liedje, dat meteen lekker in zijn hoofdje nestelt, hij neuriet het de hele dag. Gewoon, even een paar strofen als hij aan het tekenen is. Of als we door de stad lopen, in het zonnetje op een terrasje zitten met een ijsje en hij voelt zich ''Iko Iko":
"enòn enòn
Aìku Aìku nde
Jacouman Fi na ida – n – de
Jacouman Fi na dè''

Het liedje past hem als een handschoen, zelf inheemse & west Afrikaanse voorouders hebbend.
Het is een vraag & antwoord lied, dat zijn geschiedenis heeft ergens in de Mardi Gras Parades in New Orleans, waar rivaliserende paradegroepen.,"krewes", het zongen als een soort strijdlied om elkaar af te troeven. Een 'krewe' is een zang- en dansgroep die tijdens de parades van het Mardi Gras carnaval een bepaalde stam vertegenwoordigt van inheemsen uit het zuiden van noord Amerika.
Ook zijn er 'krewes' die stammen representeren die via de slaventransporten aangevoerd werden vanuit west Afrika als slavenarbeiders ten behoeve van de katoenteelt, onder andere Zulu en Yoruba.

Het inheemse en Afrikaanse in de mixer gestopt bracht de song ''Iko Iko" voort, een fijn deinend lied, lekker ritmisch, makkelijk mee te zingen, aanstekelijk. Er zullen weinig mensen zijn die het niet kennen.
Via mijn kleinzoons geneurie heeft het oorwurmpje zich ook in mijn hoofd genesteld zodat hij op gegeven moment mij er triomfantelijk lachend er opmerkzaam op maakt dat ik "Iko Iko" loop te neuriën.
 "Haha. Ik heb het wéér gedaan hè? Een liedje aan je doorgegeven!". Ja zeker! Ik werd er zelfs wakker mee. Dank je wel, Sequoia!

                                                            De onvergetelijke Dr. John.

Sybil Kein: “Interpreting Indian Chants”—a study of New Orleans Black “Indian” Mardi Gras chants, based on the Yoruba tradition of voodoo, Social Science History Association, New Orleans (1991)

 transcribes from Yoruba:
“Iko Iko”: Eh na, Eh na Ayku Ayku nday Ja ku mo fee na am dahn day Ja ku (ki) mo fee nday

Yoruba/Creole: enòn enòn Aìku Aìku nde Jacouman Fi na ida – n – de Jacouman Fi na dè

English: Code language! God is watching Jacouman causes it; we will be emancipated Jacouman urges it; we will wait

6. Golfjes op het strand.

Eb.
Wat is er heerlijker dan met dat geluid ontwaken?  Zacht klotsende golfjes die de aangespoelde schelpen zachtjes over elkaar heen laten rollen en schuiven. De zilte lucht. Het schreeuwen van meeuwen.
Nooit word je fijner wakker dan aan zee.

Er is echter een goede tweede en dat is ontwaken met "Illa illa", wat een onomatopee wil zijn dat het geluid tracht te imiteren van golfjes, die kabbelen aan de vloedlijn, bedacht  door de in het geheel niet slecht uitziende zanger van dit gelijknamige lied, Kim Han-bin, artiestennaam B.I. Ik deed jullie -na mezelf- al een keer eerder het plezier om met hem wakker te worden- met het liedje van de dag nummer 2. En zeg nu zelf: er zijn slechtere manieren van ontwaken denkbaar. 

해변- haebyeon

Deze song heet "Strand" of "Kustlijn".
Er zit een opbouw naar vreugde in deze song. Iets van loslaten en opnieuw beginnen. Vrijheid. De last van een ellendig verleden afwerpen.
Aan de vloedlijn lopen, je armen uitspreiden, in het rond draaien draaien en "Illa illa illa illa illa" zingen. Kom maar, leven! Ik heb weer zin in je!

5. Europapa papa papa papapa

Minigabber.
Over smaak valt niet te twisten- met mijn (onder)bewustzijn valt niet te onderhandelen. Zo word ik of ik wil of niet, tegenwoordig geregeld de dag ná het oppassen op onze kleinzoon wakker met gabbermuziek in mijn kop. Keihard. Gabber? Ja, gabber.  2.0 weliswaar: Europapa, maar toch. Da' s wel effe schrikken. Je stuitert meteen 't bed uit.
De schuld van mijn kleinzoon van 7.! Wiens muzieksmaak zo ondertussen dus evolueerde van "Dikkertje Dap" naar "Europapa". Hij lust er wel pap van, van Joost Kleins inzending voor het Eurovisie Song Festival 2024. op zijn pleelist staat ´t en zelf loopt hij ´t ook de hele tijd te zingen.
Zelfs de hoekige 'dans' doet die minigabber erbij, dat bewegen dat ze in de jaren 90 ´hakken´ noemden- met een welhaast net zo´n verbeten bekkie als dat van die jaren 90 speedfreaks. ´Strak staan´ noemden ze dat toen, zo'n verbeten bek met malende kaken, veroorzaakt door de amfetamines die ze innamen om een hele nacht door te kunnen 'hakken'.

Gelukkig heeft ons eigen kleine gabbertje daar allemaal geen weet van. Die slaat aan op het vele malen zingen van "pappa" plus het lekkere melodietje vol haakjes gecombineerd met een opgepept pompend ritme in een vriendelijker variant dan de hardhouse/gabber van toen. Dat klonk altijd nogal luguber en letterlijk geestdodend.

Niet 'stukgehakt'
Joost Klein oogt ook heel wat vriendelijker dan de doorsnee jaren 90 gabber. Niet compleet 'stukgehakt', zal ik maar zeggen. Zelfs niet een beetje, gelukkig. Integendeel, hij heeft veel meer in zijn mars dan één kunstje. Zijn creativiteit, optimisme en humor werkt aanstekelijk.
Van mij mag hij winnen, 11 mei. Al word ik dan 12 mei ongetwijfeld wéér wakker met...

De kater en de bittere keerzijde van ´woke' willen zijn.

Nou, we weten hoe dat afliep. Het liep uit op een drama, waarbij men wanhopig greep naar verregaande maatregelen, uit angst niet correct te handelen. De woordvoerder van de EBU leek een ´stick up his arse'´ te hebben toen hij met kwezelachtig mondje clichés prevelde als `veilige werkomgeving` en ´zero tolerance beleid`. Terwijl hij al prevelend een jonge artiest totaal vermorzelde en diens leven en carrière kapot maakte.
En hem als schuldige aanwees terwijl er nog niets bewezen is.
Wat is er tegenwoordig toch mis met gewoon even pas op de plaats,  met z´n allen om de tafel gaan zitten en alles rustig uitpraten? Oprechte excuses aanbieden waar die vereist zijn en beloven het nooit meer te doen!?
Waarom moet er meteen zo hoog van de toren geblazen worden? Zódanig, dat er geen weg terug meer is! 

2. Fluitje van een cent

Vroeger zag je  altijd krantenbezorgers op hun ouwe fietsie de krant bezorgen. Voor dag en dauw opgestaan om brievenbussen te vullen met het laatste nieuws. In films zag je die gozers altijd schel een liedje fluiten als ze langsfietsten.
Het is echter geen kranten- maar liedjesbezorger, die vandaag mijn liedje van de dag fluitend op uw virtuele deurmat komt deponeren.
En een bijzonder fraai exemplaar liedjesbezorger, mag ik wel zeggen, deze B.I. (Kim Han-bin, geboren 22/10/1998).

Een fraai componerende, zingende en dansende exponent van hoe de regering en de amusementsindustrie de Koreaanse cultuur wil presenteren aan de rest van de wereld, dat was hij en is hij nog steeds. Mooi op het perfecte af, jong, energiek, getalenteerd.
En goed gedrild.
Echter, ook deze fris ogende jongeman kreeg te maken met drugsperikelen. Als hulpmiddel voor en bestrijding tegen de enorme druk en het gevoel van totale isolatie, waarmee dat leven als idool de vaak nog piepjonge pubers opzadelt.
Na een straf gekregen te hebben van 3 jaar voorwaardelijk, het betalen van de boetes, het verrichten van maatschappelijk werk (80 uur werken in een kindertehuis) met een proeftijd van vier jaar kon hij weer van onderaf aan beginnen in de muziekbusiness. Zijn grote talent voor muziek schrijven, productie , zang, choreografie plus een enorme vastberadenheid om er weer bovenop te komen en door te willen gaan in de muziek, deden hem vechten als een leeuw. Hij schreef het van zich af in muziek en teksten waarin hij zichzelf niet spaarde. Zo danste en zong hij zich weer helemaal terug.

In plaats van de tv aan te zetten om met Nederland in beweging mee te gymmen is het vast leuker om de choreografie van Remember me in te studeren:

Leuker om te doen. Prettiger om naar te kijken!

1. Good morning!

De zon kriebelt op je gezicht en maakt dat je bewustzijn zich langzaam maar zeker ontdoet van de sluimersluiers. Als een zwemmer na een diepe duik begeeft je geest zich omhoog. Er hoeft nog niets te gebeuren, nergens is jouw aanwezigheid nog vereist. Je hoeft niet naar links noch naar rechts, gewoon alleen nog maar even onbestemd drijven in de warme cocon van dekbed en halfduister.

Voor mij is dat onveranderlijk het moment dat er zich  een liedje aandient: mijn liedje van de dag. Ook daar hoef ik niets voor te doen, het doemt opeens op. Ontwaakt tegelijkertijd met mijn bewustzijn. Zomaar. Luid en duidelijk.

Als een trouw maatje blijft zo'n liedje mij meestal ook de gehele dag vergezellen. Een echte goeie kan zich soms wel dagenlang in mij haken.
Bovenstaande liedje zou natuurlijk de gedroomde kandidaat geweest zijn om wakker mee te worden  maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: hij was het nog niet.
Het was echter wel precies het bijpassende liedje als introductie voor deze blog, waarin ik elke dag een kort stukje ga proberen te schrijven over mijn ''liedje van de dag''.
En deze good morning is een oppepper van jewelste die de dag een lekker duwtje in de rug geeft!

("I hope you have a good) Good morning" 

Dit is eigenlijk een song van de Koreaanse groep Verbal Jint, wiens goeie morgen pas echt mooi werd toen de hypermuzikale Wonstein ( Jung Ji-won of Jeong Ji-won) zich ermee ging bemoeien. Als hij Japans was geweest zou je Wonstein misschien 'kawaii' noemen, dat jeugdige gezichtje met die warrige krullenbos omkranst en zijn lichte, wat meisjesachtige stem- maar hij is Zuid Koreaans. Hij is niet Zuid/Koreaans 'flower boy' cute- gelukkig, zou je haast zeggen,  bestaan er ook gewoner uitziende Zuid-Koreanen. Hij heeft geen doorlopend abonnement bij de kosmetische chirurg, maar is gewoon echt schattig, innemend zonder vooropgezet doel. Zijn muziek klinkt al even achteloos innemend, natuurlijk, soepeltjes van een jaloersmakende vanzelfsprekendheid. Of zijn liedjes er altijd al waren, speels, melodieus en jazzy pop vermengd met een vleug hiphop. 

Met een shot Wonstein bij je espresso loopt de dag veel lekkerder, geloof me.
Trouwens, een goeie morgen verder.