j-hopamine

Dopamine is een boodschapper (neurotransmitter), het stofje dat vrijkomt in je hersenen als je dingen doet, die je leuk vindt zoals eten, muziek maken, dansen of seks: Het is een belangrijk stofje dat essentieel is om goed te kunnen bewegen. Het maakt dat je jezelf goed kunt concentreren, goed kunt leren etc. Zorgt voor een goed humeur en een blije kijk op de wereld om je heen.
Het beloont je door je goed te laten voelen over jezelf of door wat je deed, zodat je er naar neigt dat gevoel telkens wéér te willen opwekken, door die activiteit. Inderdaad, dopamine werkt als een drug, net zo verslavend.
Teveel ervan leidt tot overprikkeling, angst en psychoses (schizofrenie). Een dopaminetekort maakt de spieren stijf en de geest lusteloos, droevig en ongemotiveerd (Parkinson). Een gebrek eraan  haalt de jeu uit het leven.

Hopamine.
De laatste tijd kom ik in dat verband (Parkinson) geregeld het woord "Hopamine" tegen: 
"...Door het toevoegen van een dosis ‘hopamine’, gaan behandeling en gesprekken ook over de hoop, wensen, ervaringen en mogelijkheden van de persoon met parkinson. Mensen uit te nodigen een eigen hopamine-recept te schrijven, kan hen in staat stellen meer regie te ervaren..." Marina Noordegraaf).

Dat kan ik beamen. Het voelt zoveel beter als je zelf de regie, al is het maar een beetje, terug kunt pakken. De regie die Parkinson opeens zo ruw uit je handen geslagen leek te hebben.
Mijn neuroloog constateerde zelfs opgetogen: "Mevrouw Molenaar! U bent uw eigen dokter gebleken!"
Nu weet ik niet of hij dat ironisch bedoelde of inderdaad opgetogen was, de zinsnede stond in een mail dus miste ik de bijbehorende gelaatsuitdrukking. Laten we, in het kader van mijn kennelijk opeens wat hernieuwde optimisme, maar van het laatste uitgaan.

Hoop.
Het is zo belangrijk om een beetje hoop te behoudenals je zo smerig door Parkinson getackeld bent maar helemaal is het zaak de moed niet te verliezen in deze duistere dagen van oorlogen, genocides, moedwillige misleiding en kwaad. In een hoekje wegkruipen en gaan zitten wachten op het einde der tijden of het eind aan dit lijden dient geen enkel doel.

"I'm your hope"- j-hope.
 Het dagschema van mijn 'pillencircus' vul ik aan met de voor mij even onmisbare broodnodige muzikale dopamine.
Die wordt mij op gezette tijden toegediend door de lachebek, de man met het onverwoestbare humeur, die vaak gefilmd wordt als hij letterlijk van zijn stoel valt van de slappe lach: j-hope, zanger, danser, rapper van BTS.
Zijn substantia negra moet wel zeer productief zijn door al dat dansen dat hij doet, de hele dag door. Hij is constant in beweging, Doet wat hij het liefste doet: dansen, zingen, rappen. Ja, dan wil die dopamine er wel uitknallen!!!
Wat een aanstekelijke energie straalt er uit zijn bewegingen! En wat heerlijk ook dat hij kennelijk over zo'n betrouwbaar goed humeur beschikt, getuige alle video's op internet. Ik kijk graag naar hem: naar hoe hij zo sierlijk en sexy beweegt, zich een slag in de rondte lacht, hoe hij iedereen om hem heen oppept, inspireert en een vrolijk gevoel bezorgt.
  

Zijn werk vonkt als dopamine: altijd wil je "More".
Kijk naar dit schitterend vormgegeven optreden uit zijn eerste solo tournee: zijn enorme ambitie, motivatie, creatieve drang, energie, noodzaak, passie, zijn haast heilig moeten, dat alles spreekt uit deze song:

Intrigerend is de discrepantie tussen zijn lieve, haast meisjesachtige voorkomen en zijn rauwe streetwise stem en onverbloemd sexy presentatie. Hij heeft een zeer expressief gezicht, bepaald geen Aziatisch pokerface waar niets aan valt af te lezen. Zijn elkaar snel afwisselende gelaatsuitdrukkingen zijn eerder  een open boek.

Kortom, het leek mij wel een hoopvol item om 2026 te beginnen: met "More", de dopamine van j-hope.