Good-Goodbye

Niks slaande deuren of brekend servies. Geen met opzet geuite kwetsende, hatelijke woorden. A Good goodbye, dat is een afscheid, dat op zo waardig mogelijke wijze genomen wordt van elkaar, op een volwassen, respectvolle manier. Er was liefde en er blijft ook heus nog wel wat liefde over, hier of daar. Alleen op een andere manier geuit.
Dus waarom zou je elkaar dan afmaken? 

Dat zegt Zuid-Koreaanse zangeres Hwasa in haar song "The good-goodbye". De bijbehorende videoclip laat een aangename maar bitterzoete laatste dag samen zien, doorgebracht aan het strand.
Er spreekt veel warmte en genegenheid voor elkaar uit, maar ook verdriet om het loslaten- zij het bij de een meer dan bij de ander.
Zo gaat dat. De balans raakt verstoord. De een levert meer in dan de ander. Tijd voor een good goodbye.

"Viral."
Het werd een enorme hit in groter Azië en omstreken toen Hwasa het lied uitvoerde op het 49e Blue Dragon Awards Film festival. Het charisma van beiden en de chemie tussen haarzelf en de acteur van de clip, Park Jung-min vonkte zichtbaar. Zódanig, dat het de teneur van het lied leek te logenstraffen. Het leek meer op een begin van iets moois dan het einde ervan.

Hoe het ook zij, het is een lekker pittig lied, bitterzoet in tekst en toonzetting, met fijne hooks van  Hwasa's uitgesponnen zang op de "bye's".

En het "Hey! Je vergeet je schoenen!!" toen zij wegliep en hij wat bedremmeld achterbleef met schoenen en microfoon was echt grappig en leek impromptu. Tenminste, het lijkt me logisch dat hij dat riep...

Een passende soundtrack was dit liedje voor een afscheid dat hier plaats had. Dochterlief had hier drie maanden gelogeerd, vanwege de zo ondertussen welbekende huisperikelen in Portugal. Zij huren altijd een onderkomen met een eenjarig contract, dat vervolgens opgezegd wordt na die periode om wisselende redenen- meestal omdat de eigenaar 'er in terug wil, door omstandigheden gedwongen'. Waar dan achteraf blijkt dat het huis een opknapbeurt kreeg en weer te huur staat voor een hogere som, op tijd voor het toeristenseizoen. Omstreeks de jaarwisseling gebeurt er, behalve die ´renovaties´, weinig op de huizenmarkt in Lisboa en omstreken/ waar het aantal huurhuizen trouwens net als hier ook zeer schaars zijn.

Mijn dochter logeerde hier samen met haar kat en de laatste drie weken kwam haar lief ook erbij. De laatste halve week logeerde ook nog onze kleinzoon hier. Full house dus.
Dat bracht veel gezelligheid die mij goed door de winter heeft gesleept!
Nu zijn ze echter allemaal -op de kat na, die wordt opgehaald zodra ze wat gevonden hebben- weer terug...op zoek naar een huis.

Hopende dat ze binnen afzienbare tijd zullen slagen, want dan komt mijn dochter haar kat weer ophalen.

Het was dus ook een good goodbye, want niet voor heel lang.

Nog niet af.

Een probleempje- mijn liedje van vandaag bestaat nog niet.
Dat wil zeggen, het bestond al wel maar officieel nog niet. Als song. is het liedje is niet te vinden op Spotify. Dat zegt niets. Het is gelukkig niet zo dat als je niet op Spotify staat, je niet bestaat. Het is dan alleen moeilijker te vinden.
Het liedje ligt als het ware nog in de ontwikkelaar. Al vrij lang, al sinds 2016 schijnt het.
Nu pas, na al die jaren, zie je het opeens tergend langzaam opdoemen uit het niets. Contouren krijgen. Het mag echter nog steeds niet als 'song' de doka verlaten van zijn maker, die het al wel liet horen als demo tijdens de chatsessies met zijn fans. Zelfs liet hij het horen  een paar weken terug in Kuala Lumpur maar zong uitdrukkelijk niet mee, danste alleen een soort Han-bin mambo met zichzelf en het liedje. Het werd vast in de week gelegd. Om de respons te peilen? Hij twijfelt erover, over dit geesteskind, dat is duidelijk.

"Omdat het nergens bij past" was de verklaring waarom het niet op het eerste, het tweede noch het laatst verschenen album stond. Thematisch wilde het, ook een derde keer, niet logisch invoegen bij de rest van de songs. Die gingen over het afscheid dat een mens vroeger of later moet nemen van zijn jeugd. Over de punt, die een mens af en toe zetten moet om verder te kunnen. Weg zorgeloosheid. Kom er maar in, verantwoordelijkheid. En jij? Wachten op de gang, Mambo, want jij past daar wéér niet bij. 
'Park Mambo' heet ie nu zelfs, het liedje is haast tot een persoon met familienaam voor zijn maker uitgegroeid,  Niet Kim maar Park is de naam. Distantie.

''Mambo'' is een toch echt 'n opgewekt deuntje. Het Engelse equivalent van 'deuntje' dekt de lading beter: a ditty.´ ''Deuntje'' klinkt enigszins neerbuigend en deze ditty is juist vintage B.I: geraffineerd in al zijn schijnbare eenvoud, optimistisch van aard, filosofisch van tekst (waarschijnlijk?). De muziek klinkt sensueel, verleidelijk: laat je lichaam spreken, laat je geest maar even buiten beschouwing. Kom, dans de mambo.
Niets om neerbuigend over te doen dus, dansen met Han-bin. 

De song heet dus "Mambo" en heeft alles in zich om een hit te worden. Hooks-a-plenty. Niets zwaars- lijkt 't want ik moet aantekenen dat ik er geen woord van versta. Hij zou het telefoonboek kunnen zingen of een filosofische verhandeling van Kierkegaard op noten gezet kunnen hebben, ik zou het niet opmerken.
Het klinkt in ieder geval als een uitnodiging tot dansen. Dans maar lekker, vergeet even alles, denk alleen aan de muziek en wat die met je doet. Dans de druk die het leven op je legt even weg, laat de muziek door je lijf stromen. Mambo!

Het lied danst al dagen, zo niet al weken, door mij heen. Hoe grauwer de dag, hoe harder het zich laat horen. Het beurt mij telkens even op. Het werkt als zalf op een wond. 'Helend' zou ik haast zeggen als dat woord niet zo'n zijïge connotatie heeft, net als 'wellness''. Woorden waarvan ik mijn mond moet spoelen. 
B.I lijkt te vertellen dat het heus wel weer lichter zal worden. Dans dus maar, dan maak je serotonine aan, waardoor stress, droefenis en zorgen van je afglijden. Daar kan je mentaal de wereld weer beter mee aan.

Tegenwoordig hebben we de ChatGPT vraagbaak om te raadplegen dus wat zegt AI over de tekst?  Tja, ook die kan nog geen officiële lyrics vinden maar wil desgevraagd wel een interpreterende samenvatting erop loslaten:

🎵 Summary of “B.I – Mambo”

• The song “Mambo” by B.I has a lively rhythm and flirtatious energy.

• It seems to express attraction, desire, and playful confidence.

• The lyrics hint at a dance or movement (“mambo”) as a metaphor for romance and connection.

• There is a sense of wanting closeness, expressing feelings, and enjoying the moment.

• The mood is upbeat, sensual, and expressive—reflecting both desire and swagger.

Swagger! Precies! Flirtatious! Right!
Daar kan ik me dit keer goed in vinden, ChatGPT!

Andere lekkere mambo's:

Perez Prado, Mambo Cubano #8

De opzwepende mambo uit Bernstein's onvolprezen en helaas nog steeds actuele West Side Story.

De Iers-Amerikaanse Rosemary Clooney smeert het lekker uit, de 'exotica'

Zó doe je dat!

That's how it's done!
Zelfs mijn man, die een gloeiende hekel heeft aan K Pop (alles!), hoorde het, toen ik naar de ''K Pop Demons Hunters' ( Koreaans-Amerikaanse animatiefilm op Netflix) zat te kijken:
"Deze muziek klinkt Zuid-Koreaans!? " zei hij.
Verbluffend!
Midden in de roos!!
Wat is dat toch, die typische Zuid-Koreaanse sound, dat die zelfs door een 75jarige Nederlandse K Pop-hater herkend en eruit gepikt wordt?

En als het al onmiskenbaar is voor een 75jarige, wat doet het dan met een 10, 11,12, 13jarige? Een 20jarige? De soundtrack van hún leven?

Je wordt er hebberig van,
Al die muziek is heerlijk glanzend-luxe geproduceerd, heeft een hoge herkenbaarheidsfactor, waardoor je het zó kunt meezingen en dat alles mist zijn effect niet. Hoorbaar en zichtbaar is het dat kosten noch moeite werden gespaard om artiesten én songs een niet te missen charisma mee te geven.

Jarenlang intensief trainen ging eraan vooraf voor de uitvoerende artiesten.
Ooit kwamen ze uit Hameln en lokten de jeugd met zoete fluittonen, nu komen ze, geëvolueerd naar 2.0 popidolen, uit Seoul- spreek uit als 'soul' en dat is precies waar de idolen -of de platenbazen- op uit zijn: de aanbidders moeten zich met hart en ziel overleveren aan hun idolen. 
En hun geld moet tegen de trottoirs van Seoul aanklotsen. Gangnam. Itaewon.

Een combinatie van factoren vormt de alles overspoelende Hallyu wave, zodat de hele wereld wil hebben of op zijn minst wil volgen, wat Seoul aanbiedt. Of het nu mode is, muziek, make up, eten, films of auto's.
Al die factoren komen voort uit de onstuitbare drang van Zuid Koreanen om de wereld te willen veroveren. Niet door dom fysiek geweld zoals hun buren aan de noord-, oost- en westkant toepasten, nee, de wereld te veroveren met slimheid, creativiteit, werkethos, schoonheid, talent, trots op het eigene. Zij willen dat de wereld ze eindelijk ziet zoals ze zichzelf zien opdat ze niet meer getypecast zouden worden als dommekrachten en vechtersbazen maar als een volk dat een eeuwenoude verfijnde, hoogstaande cultuur bezit. Maar dat nu voorop loopt in inventiviteit en moderniteit.
Met zachte krachten is de wereld beter te winnen. Aldus zetten zij hun  culturele erfschat in om de wereld hun enorme potentieel te laten zien: hun talent voor muziek, zang, beeldende kunst, dans cinematografie. Verhalen vertellen, op de beste en mooist mogelijke manier.  Zo aantrekkelijk dat niemand er meer omheen kan.  Dat iedereen er verslaafd aan zou raakt: meer. Meer. MEER ervan wil. Op economisch vlak-  auto's, software, hardware, make up, you name it, they make it. En alles zo glanzend, hip en prachtig dat iedereen het wil hebben.

Ik biecht het op: ik keek dus naar ''K Pop Demon Hunters'', een animatiefilm op Netflix. Sterker nog: ik keek er al 2x naar, met mijn kleinzoon, die het ook al voor de tweede keer zag en alles al kon meezingen. Zijn favoriete song  "Your idol"is van de (bovenstaande) Saja Boys, de mijne is "How it's done".
Zijn favoriete scene in de film is als Jinu, de leadzanger van de Saja Boys, opzettelijk hard tegen de lead zangeres van Huntrix aanbotst met zijn schouder, waardoor zij haar evenwicht verliest en valt.

Hij draait zich half om, lijkt haar zijn hand te reiken om haar te helpen met opstaan maar de hand beweegt dan  door naar zijn eigen schouder, waar hij zogenaamd 'n vuiltje afveegt. Zo zet hij haar dus voor schut. Nou, dat vond mijn kleinzoon toch hilarisch!! "Moet je kijken, oma! Moet je kijken wat hij doet!". Op repeat, mocht ik het soms gemist hebben! Met uitleg, mocht die ouwe oma het niet snappen! Er lijkt nu al een mini-mansplainer in hem te schuilen...
Oma´s absolute favoriet is als de tekenaars de cultus op de hak nemen van de Zuid Koreanen (en andere aardbewoners!) om het perfecte lichaam te verkrijgen d.m.v. operatieve ingrepen. Geweldig, wat een visuele vondst± hoe die abs/maïskorrels met smeltende boter oververhit raken en popcorn worden!!

 

Ook slim vond deze oma hoe de oude cultuur van de Silla en Joseon dynastieën (later Korea) door de film gevlochten was. De tijger bijvoorbeeld  

(symbool voor Korea, aristocratie, gevestigde orde, conservatief, macht) en de ekster ( het 'gewone' volk, snel, vurig, modern, vindingrijk) in de film zijn geënt op de oude Kkachi horangi schilderingen-en zijn enigszins vergelijkbaar met 'onze'  Vos en de Raaf in de fabels van Jean De La Fontaine.
In de film K Pop Demon Hunters, gemaakt door een Canadese cinéaste van Koreaanse afkomst, Maggie Kang, heten ze Derpy (sukkel) en Sussie- lekker afgevlakt voor de Amerikaanse markt dus.

Hwarang.

Ook boybands zijn niets nieuws in Korea. Tijdens de Silla Dynastie (ruwweg 10e eeuw) waren er al rondreizende elitegroepen, die 'bloeiende ridders' genoemd werden. Uiterst knappe heren, die behalve zeer bedreven in de krijgskunst ook zeer goed uit de voeten konden met poëzie, zang en dans en -dus- vrouwen. Die vielen toen ook al in katzwijm voor deze `hwarang`.

De Saja Boys zijn een mix van hwarang (als ze boyband zijn) en jeosung-saja (als ze de zielen komen roven). Jeosung-saja zijn 'grim reapers' van professie, in het zwart gekleed (hanbok of dopo of durumagi). Zij dragen zwarte hoge hoeden, 'gat' geheten. Hoog, omdat er ruimte moest zijn voor de lange haren, die de heren toen ook hadden, die meestal in een knot gedraaid werden. 
De tekst van de Saja Boys als grim reapers zal waarschijnlijk menig platenbons als...eh...muziek in de oren klinken. Alleen met dit verschil: zij zijn niet op hun zielen uit maar op het geld van die arme zielen:

 
Your idol

Pray for me now
Pray for me now (Dies irae)
Pray for me now (Illa)
Pray for me now (Vos solve in)
Pray for me now (Favilla)
Pray for me now (Maledictus)
Pray for me now (Erus)
Pray for me now (In flamas)
Pray for me now (Eternum)
I'll be your idol

Keeping you in check, keeping you obsessed
Play me on repeat, endlessly in your head
Anytime it hurts, play another verse
I can be your sanctuary
Know I'm the only one right now
I will love you more when it all burns down
More than power, more than gold
Yeah, you gave me your heart, now I'm hеre for your soul

Demon met 'gat' (hoge hoed)

I'm the only one who'll lovе your sins
Feel the way my voice gets underneath your skin

Listen cause I'm
Preaching to the choir
Can I get the mic a little higher?
Gimme your desire!
I can be the star you rely on (You rely on)
Intoxicated with my ecstasy, yeah, you can't look away
Don't you know I'm here to save you
Now we runnin' wild
Yeah, I'm all you need, I'mma be your idol

Uh, shining fame, keep shouting, I'm your idol
Thank you for the pain cause it got me going viral
Uh, yeah, a fever that won't go away, making you a believer
I was born for you, only your idol
Don't let it show, keep it all inside
The pain and the shame, keep it outta sight
Your obsession feeds our connection
So right now give me all your attention

You know I'm the only one who'll love your sins
Feel the way my voice gets underneath your skin

Listen cause I'm
Preaching to the choir
Can I get the mic a little higher?
Gimme your desire!
I can be the star you rely on (You rely on)
Intoxicated with my ecstasy, yeah, you can't look away
Don't you know I'm here to save you
Now we runnin' wild
Yeah, I'm all you need, I'mma be your idol

Be your idol
Living in your mind now
Too late, cause you're mine now
I will make you free
When you're all a part of me

(Listen cause I'm) Preaching to the choir
(Now) Can I get the mic a little higher?
Gimme your desire
Watch me set your world on fire
Intoxicated with my ecstasy, yeah, you can't look away
No one is coming to save you
Now we running wild
You're down on your knees, I'mma be your idol

Die dubbele laag, die ze in de film inbouwden en die een toch wel lichtelijk ironische en kritische kijk op het K Pop fenomeen en de Koreaanse mores laat zien (extreme toestanden, schandaalpers, Kpop-sterren hysterie, genadeloos publiek neerhalen van sterren) maakt het ook boeiend voor mensen die niets van dit fenomeen (wilden) weten, gewoon, om eens te zien of het sop de kool waard is voor hen.
De animaties zijn geweldig, vloeiend, in spetterende neonkleuren. De personages zijn aantrekkelijk, geestig en menselijk, de demonen eerder lachwekkend dan eng. Alle tierelantijnen rondom het idoolfenomeen komen langs: product placement, haters, de fascinatie voor afgetrainde mannelijke torso's (een idool heet dan ook Abby, naar zijn abs!), de lightsticks en vele 'merch'(-andise) die de idolen omringen. Sjamanen, demonen, managers, idolate fans. De eerste liefde van alle Zuid Koreanen: eten!
Je kan er echt wel een paar keer naar kijken, zo bomvol informatie zit de film.

 
De Aziatische cultuur om hun kinderen onder zware druk te pressen om de beste versie van zichzelf te laten zien aan de buitenwacht- om vooral die ouders niet teleur te stellen- en al wat 'minder' zou kunnen zijn in de ogen van de buitenwereld ten koste van alles verborgen willen houden, wordt in een felle, afkeurende volgspot gezet.
Je mag jezelf zijn, propageert de film, ook al ben je niet perfect. Al heb je wat zichtbare 'vlekjes' en butsjes opgelopen tijdens je leven. Iedereen bezit die. Niemand is dat namelijk: perfect.

  

   

Uitleg en weetjes van een Koreaanse docent.

 

Het ''Corpus 0'' enigma.

Yeon Haryom, de zanger, tekstschrijver en componist van Damons year (Zuid-Koreaanse indiepopgroep) kun je niet beschuldigen van het afraffelen van zijn songs.
Vorig jaar, juni 2024, verscheen al een voorproefje van het 'binnenkort te verschijnen nieuwe album' van Damons year.
Dat hij met het uitbrengen van deze song niet kon wachten tot de rest van het album af was, kan ik me levendig voorstellen. "To the undying lover" is een lied, waar de urgentie vanaf spat. Een compositie, die je bij de keel grijpt door de dwingende opbouw, de rauwe emotie die over de rand stroomt. Hier klinkt een artiest die niets verbergt, niets inhoudt; zo als hij zich voelt, zo komt dat over. 100%.

Verder bleef het stil. 
Maar een jaar later, boem, ligt het er opeens: een heel album van Damons year, "Corpus 0" genaamd. Of "Corpus O"? Het valt niet echt uit de typografie op te maken noch uit de tekst. Lichaam 0? Bewijsstuk 0? Lijf O?

Nou ja, ''boem'', dat is tegengesteld aan het wezen van Haryom. Die is meer als dat roodborstje uit het liedje, dat tegen het raam tik-tik-tikt en onnadrukkelijk maar toch vasthoudend je aandacht opeist. "Laat mij er in, laat mij er in!".

Zo ook ''Corpus 0''. Bij de eerste strofes van het lied heeft hij zich mijn hart al in gezongen. Knijpt mijn keel dicht door het gevoel dat zijn stem - en de toonzetting- oproept.
Als het refrein komt, bewasemen mijn hoornvliezen door de emotie, opgeroepen door die merkwaardige hoge stem van hem en hoe de muziek die stem zacht en lucide omarmt. Die ijle piano-akkoorden aan het eind- als een ijsblokje in je gin & tonic, dat tegen het glas en tegen je tanden tinkelt. Opeens vlijmt door de kou een felle pijnscheut. Door de zenuw naar de wortel en nog verder, naar je hersenen. Als bliksem, die inslaat.

De tekst.
Google translate zet de tekst om in krom Nederlands. 
Mijn interpretatie:
De protagonist wil met zijn geliefde de tijd om de tuin leiden zodat zij samen in een eeuwigdurend tijdsvacuüm kunnen blijven bestaan. Onveranderlijk, onaantastbaar en alles en iedereen buitensluitend. Slechts zijzelf, 'n twee-eenheid in een lemniscaat van eeuwige verliefdheid gesloten- drijvend als 'n foetus in de baarmoeder. Warm, roze, beschermd. In een eigen bubbel zoals dat in 'goed' Nederlands heet tegenwoordig.

Echter.

Tijd valt niet te foppen noch te stoppen.

Verliefdheid is een vluchtige, licht ontvlambare toestand, hormoon gestuurd.
Net zo hard valt men erin als er weer uit.

Dat maakt dat ''Corpus 0'' onheilspellend klinkt.
Donkere wolken lijken zich erboven samen te pakken.

U en ik, wij weten: donder, bliksem, slagregens, storm.

Corpus 0, het gehele album.

 

a-ha & mama Appelsap, die je voet wil likken.

Zopas op de autoradio schallend viel me weer op dat die hit van a-ha uit 1985 "Take on me" helemaal niet veroudert. Energiek en fris klinkt 't alsof het gisteren gecomponeerd werd. De beelden erbij, zoals vroeger veelvuldig voorgetoverd door MTV, speelden zich automatisch weer af in mijn hoofd.

Je zou idealistisch kunnen stellen dat de videoclips  speciaal vervaardigd werden om de muziek te verrijken maar het streven was natuurlijk de gigantische doelgroep babyboomers rechtstreeks te kunnen bedienen om ze zo - gratis reclame- het geld uit de zakken te kunnen kloppen.
Een nieuw fenomeen, zo'n videoclip, die zich in ons netvlies brandde omdat hij elk uur herhaald werd en zich zo voor altijd in onze hersenen nestelde. "Billie Jean", "Thriller", Beat it". Michael Jackson was de grote voorganger hierin maar a-ha volgde in diens slipstream.

Jeugdige energie straalde ervan af en de ongebreidelde zang die omhoog omhoog stuwde naar een climax gaf het idee, dat niets onmogelijk was. Dat synthesizer riedeltje, waarvan je maar  enkele tonen hoeft te horen en je zegt: "a-ha!". De frisse koppies van de drie Noorse, naar James Dean gemodelleerde gasten, wit Tshirt, spijkerbroek, vetkuif, maakten het tot hét perfect plaatje.

De slim in elkaar gestoken kunstzinnige videoclip paste daar naadloos bij. Mooi, vloeiend met potlood getekende hoofdpersonages in een storyboard dat tot leven komt en de hele clip lang blijft pendelen tussen realiteit en fantasie.. Een meisje dat het stripverhaal bekijkt, wordt letterlijk het stripverhaal ingetrokken. Net als wij, de toeschouwers die video ingezogen werden.

"I just wanna hit you in the foot"

In mijn speurtocht door de Zuid-Koreaanse muziek kwam ik op gegeven moment deze song tegen.
Kave met "You".

Dát klonk best bekend! De Zuid Koreaanse versie van a-ha? Veertig jaar later?
Ongeveer hetzelfde ritme. Ook een vrij lichte jongemannenstem die als een leeuwerik jubelend de hemel in klimt á la Morten Harket (zanger van a-ha) en de toonladders bestijgt met vier treden tegelijk.
Geen synthesizers hier maar strijkers, die het tempo opjagen op een manier, die Vivaldi trouwens al beproefd had in zijn 4 Jaargetijden, in "Winter" om precies te zijn.
Niets nieuws onder de zon dus, zoals het werkte voor Vivaldi werkt het ook hier, voor Kave.

Live haalt de zanger de hoge noten net zo makkelijk als op de opname, hoor ik. Tja, je vertrouwt ze niet meer zomaar op hun bruine ogen, met die helaas tegenwoordig usance zijnde achtergrondbanden die in liveshows meedraaien. Waar zowel de zang als de musici op klinken, zodat het niet opvalt als de zanger een noot of wat mist.
Het Engels van Morten was wel veel beter dan wat deze zanger ervan bakt. De 'R' in 'rule'  is een onneembaar obstakel voor hem en klinkt als 'loel'. De tekst op zich is weer een onbegrijpelijk en wonderlijk geheel zoals wel vaker bij teksten in de K pop. 

Mama appelsapt ook weer eens mee : ik versta eerst: 'I just wanna lick you on the foot´. Néé toch, 'n soort fetish? Van jongens van 18 aan het begin van hun carrière? Dát kan het toch echt niet zijn! "I just wanna hit you on the foot'' versta ik bij nader beluistering.
De Zuid-Koreanen komen in  films en series naar voren als enorme vechtersbazen maar waarom zou je in vredesnaam iemand dan alleen op zijn voet slaan?
Het blijkt uiteindelijk ''I wanna hit you on the phone-'' te zijn- wat mij eerlijk gezegd net zo onbegrijpelijk voorkomt? als eerdere mis verstane opties!

Never mind. Ik breek er mijn hoofd maar niet over, daar is het nummer muzikaal te aardig voor.
Het heeft een a-ha-achtig jonge mannen-bravado. Het tempo, de opbouw, dat alles geeft een lekkere dosis energie af- waardoor je desnoods best eens even op iemands telefoon zou willen slaan. Waarom ook niet?

                                                  En een lekker pianistje hebben ze ook!

                                           Een ouwe bekende, iets aangepast: "A fucking APT"

36. Labbekaksels

Wij hebben zo onze labbekaksels (zie vorige blog) in de politiek. Helaas heel veel de laatste tijd.
Het merkwaardige verschijnsel doet zich voor dat je aan hun haardracht al kunt aflezen hoe de inhoud eronder in hun hersenpan erbij staat: even beroerd-  zo er al enige inhoud aan te treffen is.

Zuid Korea heeft ook zijn portie labbekaksels, zie hun president Yoon. Ook hij heeft een mies neerhangend toupetje op zijn hoofd hangen. Een mistroostige lok die een heel verre echo is van de glorieuze lokken van KPop sterren en acteurs.
Toen dit ouwe labbekaksel zijn politieke zin niet kreeg meende hij die als een humeurige kleuter dan maar te moeten afdwingen. Hij stampvoette eens flink en kondigde opeens eenzijdig  de Staat van Beleg af, iets mompelend over vuige Noord-Koreaanse beïnvloeding in het parlement.

Maar hij vond toen opeens bijna het gehele Zuid Koreaanse volk tegenover zich. Letterlijk. Honderdduizend burgers gingen vreedzaam en KPophits zingend de straat op om te demonstreren en zij scandeerden op  kekke KBeats en met lichtstokjes die ze in andere tijden bij KPopconcerten gebruiken, dat de noodtoestand opgeheven diende te worden en zij eisten op luide toon Yoon's aftreden. Ook het leger bleek niet achter hem te staan, wat godzijdank dit keer dus een groot bloedbad heeft voorkomen. Daar is het Zuid Koreaanse leger namelijk helemaal niet vies van, om hun eigen volk neer te slaan en om te brengen: lees Nobelprijs voor Literatuurwinnaar Han Kang's boeken `Human Acts`` en `Ik zeg geen vaarwel` er maar op na. 

Maar president Yoon moest inbinden. Zoals gewoonlijk moest iemand uit een iets lager echelon toen alle schuld op zich nemen, in dit geval de minister van Defensie. Zoals al eeuwen gebruikelijk in die contreien dient zo iemand vervolgens de hand aan zichzelf te slaan als onomstotelijk bewijs dat hij en hij alleen schuldig was aan de misdaad en dus niet -zoals iedereen al wist, die lamzak van een Yoon.
Maar óf hij had daar toch eigenlijk niet zo´n trek in of hij voerde e.e.a. te slordig uit, hij werd in elk geval gestoord en tegen gehouden toen hij de hand aan zichzelf wilde slaan.
Ondertussen is labbekaksel Yoon nog steeds 'in office´. Maar wat niet is...de protesten gaan gewoon door.

Top Tien demonstratieliederen.
De manier waarop die honderdduizenden demonstreerden was wel heel opmerkelijk. Vaders, moeders, kleine kindjes op hun schouders, 20-ers, dertigers, oma's, opa's. En allemaal zongen ze mee met Kpophits, die hun waarde al bewezen hadden in het verleden bij politieke bijeenkomsten en die tot ware anthems waren uitgegroeid, als waren zij het Zuid-Koreaanse volkslied.

Girls' Generation's hit uit 2002 "Into the new world" was er zo eentje. Tijdens de anti-regeringsprotesten in Zuid Korea 2016-17 en zelfs in 2020 bij anti-regeringsprotesten in Thailand bleek het lied met een aangepaste tekst, net als nu een doeltreffend protestmiddel, waar iedereen zich in kon vinden.

G-Dragon "Crooked". Ook "Crooked" van de in Zuid Korea controversiële en razend populaire genderbender rapper G-Dragon werd luidkeels voor het parlementsgebouw ten gehore gebracht door het protesterende volk. Wie er crooked was, was zonneklaar: impeach him. Weg met hem!

2NE1's ''I am the best''- is techno die kennelijk goed in het pannetje past van de protestzangers, onder wie opvallend veel vrouwen. Die al helemaal geen trek meer hebben in de machtsstructuren en bijbehorende chicanes van oude mannen.

Over pannetje gesproken: natuurlijk waren er overal foodtrucks uitgerukt en zelfs kookten en verstrekten restaurants gratis maaltijden om de protesterende Zuid Koreaanse mens in hun meest prangende en geliefde nummer 1 behoefte te voorzien: eten! Tteokbokki for free!

"Whiplash"" van aespa, ook weer een vrouwen techno-unit, klonk luidkeels door de menigte meegezongen.

BTS "Fire", ook in de Seoul protest top tien: Let's burn it all " Bultaorone" = It's burning up here uitgesproken door rapper Suga aan het begin en het eind van het lied, is zelfs overgenomen als een soort strijdkreet.

Ergens las ik dat Zuid-Koreanen de meest demonstratie-beluste mensen ter wereld zijn. Zij komen niet met een paar honderd man naar een demonstratie zoals hier. Nee, ze demonstreren graag  met miljoenen medestanders. Een beetje demonstratie daar tikt al gauw de honderdduizend aan.
Dat maffe muzikale met korte lontjes behepte volk dat uit veel primair reagerende, emotionele kruitvaatjes bestaat, weet nog zo goed wat het te verliezen heeft als het niet zijn stem laat horen in protest. Er staat teveel op het spel daar. Het spookbeeld van hoe het ook kan zijn begint aan hun noordgrens.

Het meezingen met KPop haalt de scherpe randjes er natuurlijk wel vanaf en voorkomt eventuele woede-uitbarstingen over alle politieke viezigheid.
Muzikaal worden dan ook alle generaties "bediend''. Er was voor elk wat wils zo te horen: van naar de jaren zestig klinkende liedjes tot EDM en techno. 

In de Top Tien Protest songs kwamen tot mijn onuitsprekelijke vrolijkheid ook "APT? van Bruno Mars & Rosé langs. Ook"Amor fati" en dat paste er wonderwel bij.
Zo zou ik ook wel willen demonstreren!

Lo & behold: 

 People do have the power...

28. Wie krijg ik mee?

...naar de Zuid-Koreaanse rapper/danser/zanger Kim Han-bin oftewel B.I?

Nou, niemand dus, helaas. 

Over twee dagen is het concert van B.I  al in 013 in Tilburg. Dat gaat 'm dus niet meer worden helaas.

Sinds de concertdata bekend werden gemaakt, ergens in juni,  ben ik zo zachtjesaan hier en daar gaan masseren en gaan vissen bij familie, vrienden en kennissen van wie misschien eventueel enigszins verwacht zou kunnen worden dat zij niet onmiddellijk geheel afwijzend tegenover dit concertbezoek zouden kunnen staan.

Het eerst vroeg ik het aan mijn levensgezel.
BAM! Helemaal verkeerd ingeschat dus want: absoluut NEEN. "Ben jij besodemieterd? Ik ga toch niet voor gek staan tussen allemaal gillende en krijsende grietjes met lichtstokjes?! ". Hij twijfelde openlijk aan mijn geestelijke vermogens - dat doet hij al vanaf het moment dat ik in de Koreaanse Golf/Hallyu Wave onderdook trouwens.
"Ga jij je daar dan niet voor generen, straks als 74-jarige tussen allemaal meiden van rond de twintig?". Welnee, wat kan mij dat nou schelen! En jij, je kan dan toch net doen of je dochter vooraan staat?
Nee, het zou mij echt niet uitmaken. Het is toch goeie muziek, die de man maakt? Nou, dat kon hij niet echt beamen. Hij kan het ook nauwelijks beoordelen, eerlijk gezegd, daar de luiken meteen bij hem dichtslaan zo gauw als ik iets Koreaans aanzet. 

Mijn oudste dochter was waarschijnlijk wel meegegaan, voor de lol en de ervaring alleen al maar die woont in Portugal, dus die valt bij voorbaat af- om die reden alleen al.

Mijn jongste dochter deed meteen als het ware of ze iets smerigs pakken moest tussen duim en wijsvinger, een nuffig pinkje omhoog  KPop? KRap? Dat was nou niet bepaald haar ding. Nee, zo te horen hoefde het niet zo voor haar. Maar ze zou een vriendin vragen die daar vast wel voor in was, dan konden we eventueel met z'n drieën gaan. Het was wel ongunstig, zo midden in de week, helemaal van Tilburg weer terug naar huis rijden, pas laat thuis dus en de volgende dag weer werken...En duur, kaartjes & benzine. Ik trakteer dan toch, hield ik het lokkertje voor?!

Verder niets meer van gehoord.

Een ex-collega/vriendin, die Abba hoog heeft zitten, reageerde met "Mmm. Tilburg? Met het OV? 70 euro? KPop? Mwah. Kijk eerst maar of je iemand anders mee kan krijgen!"

"Comos" = liedje van de dag

Het maakte niet uit dat ik hoog opgaf over zijn mooie uiterlijk, zijn sexy dansen, zijn fijne muziek. KPop is voor onze generatie kennelijk een vloekwoord, wegwerpmuziek, niet serieus te nemen. Dat vooroordeel krijg je er niet uit.

"Nou ja, in godsnaam, dan ga ik wel mee" verzuchtte mijn echtgenoot geïrriteerd een maand geleden, toen ik er melding van maakte dat ik nog niemand had gevonden om mee te gaan. Maar hij begon meteen te mopperen over de hoge prijs voor iets wat hij niet te pruimen zou vinden, plus moesten we nog een auto huren, plus benzine. Dat werd echt te duur hoor. Voor 'zoiets'. Voor Bob Dylan zou hij het zó neerleggen. Ja, maar dat is dan ook Bob Dylan! Ook al beweegt die nog nauwelijks, kan die echt niet (meer) zingen, doet die of er geen publiek voor hem staat. Maar ja, hé? Bob Dylan!

Verder zweeg hij in alle talen. En nu nog steeds.

Ik breng het maar niet meer ter tafel.

Dus jammer en sorry, Kim Han-Bin. Ik zal er niet bij zijn als 'halmeoni': je - waarschijnlijk- oudste oma-fan, op een krukje gezeten van je stuiterende energieke performance genietend met oordopjes in - ze hebben namelijk krukken om op te zitten als je niet zo lang kunt staan, las ik, in 013 en oordopjes, want het volume zal niet fluisterzacht wezen.
Ik had het graag meegemaakt.

Heb veel plezier en maak er een mooie avond van voor alle twintigjarige meisjes en andere fans.
Er komen vast wel heel veel video's van op instagram en YouTube...
Yves Montand´s `Les feuilles mortes`` dat hij als dank zong na het geweldige concert in Parijs.

Een goede cursus Engels zou hem wel helpen, af en toe, om misverstanden uit de weg te ruimen.
Zo verstonden fans iets heel anders dan hij zei, toen de vraag gesteld werd waar hij zijn inspiratie tot songschrijven vandaan haalde. Bedachtzaam somt hij op: "...boeken, wat ik meemaakte, wat ik zoal lees, comics. porn". Geschokt wordt er besmuikt lacherig gereageerd. Ik verstond dat ook en ik vond dat hij wel heel eerlijk was. Porn? Porn? Hij voelt opeens nattigheid en vraagt aan zijn staf wat er gezegd wordt. Oh? Dachten jullie echt dat ik dat zei? Nee, P-O-E-M. Poem zei ik. Zijn beurt om geschokt te zijn.

23. Woo-sung ripping your bloody heart out.

Zo ondertussen heb ik al veel stemmen uit Zuid Korea langs horen komen. Vaak mooi, soms té mooi, zoetgevooisd.
Er is één stem die boven allen uitsteekt. Die zweeft er heel hoog boven, als een condor boven het Andesgebergte, op eenzame hoogte. 
De stem van Kim Woosung (25 februari 1993).

Een week geleden werd de eerste single-release van zijn nieuwste soloalbum ´gelanceerd´ zoals dat heet.
Ik luisterde en keek naar de videoclip en de wereld viel even stil.

Jeetje oftewel: "Aigoo"- zoals ze daar zeggen ze als iets hen treft
Dit trof mij.
 
Toen het lied en de clip afgelopen waren, voelde ik me meegesleept in zijn verdriet.
Maar ook verward.
Was dit een, weliswaar fraai gestileerd en nog fraaier getoonzet, onvervalst melodrama, zo eentje waar Zuid Koreanen in grossieren? Of soms een heel knappe pastiche daarop?
Die teksten dan!? Geraffineerd, nonchalant nèt niet rijmend. Morning-recording-pouring. Chest-left. Zo van: ik kan het heus wel maar doe het lekker niet- waardoor je opeens op het verkeerde been gezet lijkt. te worden. Alles lijkt  daardoor opeens 'tongue in cheek'. Of hij de draak met alles steekt, incluis zichzelf.
Want wie pusht er nou roses up in plaats van daisies? Iemand die in de popgroep zit die "The Rose" heet, misschien?
Over 89 jaar groeien er bloemen uit zijn ogen zingt hij, omdat hij nog steeds wacht op zijn geliefde die wegging. Waarom wacht hij dan in de keuken? Ik weet dat eten héél belangrijk is voor Koreanen, die elkaar niet begroeten met: "Hoe gaat het met je?" maar met: "Heb je al gegeten?". Hadden ze daar misschien hun laatste ruzie? Hun galgenmaal? Hun finale?
Het is dat verdomde westerse cynisme, dat mij in de weg zit hier. Het wantrouwen jegens sentimentaliteit. Het stuitende motto van onze opvoeding: doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.

Kim Woo-sung laat zich in interviews, waarvan er vele op internet staan, kennen als een stevig in zijn leven staand mens, maar tevens ook eentje, die het allemaal niet al te serieus wenst te nemen. Veel humor, kwinkslagen en ironie heeft hij paraat om de narigheid van het leven mee te lijf te kunnen gaan.

Of moeten we het toch letterlijk nemen, zoals hij het presenteert? 
Het overheersende gevoel lijkt me toch de rauw opgediende, onversneden, onverteerbare rouw. 

Oordeel zelf.

De eerste zin schetst in een paar woorden de kille wereld van eenzaamheid : "Woke up to the tv this morning.". 
White noise, witgrijze 'sneeuw' op het scherm verlicht een kamer op spookachtige wijze. Kennelijk in  slaap gevallen voor de tv, waar ook niets meer op te zien viel.

Een schimmige figuur, als wijlen Misha Mengelberg kromgebogen over de toetsen van de vleugel, alsof hij er niet op speelt maar zich eraan vastklampt.

Schorre stem, heel dichtbij, of hij naast je zit te zingen, zo intiem. Elk rafeltje in zijn stem hoorbaar, bijna voelbaar. Als het mohair van zijn trui dat, door tegenlicht beschenen, hem als het ware met een verdrietig waas omgeeft. 
"Standing in the kitchenlight", kaal, naakt, onpersoonlijk, onbarmhartig neonlicht.

"I swear that I will never leave this room..." maar de muziek en zijn falsetto lijken door de prachtig uitwaaierende ruimtelijke productie de oneindigheid in te zweven. 

De figuur zit nu afgekeerd van de vleugel, helemaal voorover gebogen terwijl er rode rozenblaadjes op hem en de witte vleugel neerdwarrelen. Later zijn de blaadjes kleurloos geworden.
Op 2.34 knalt niet meer te beteugelen wanhoop uit Woo-sungs stem, een steekvlam die korte metten maakt met alle hoop. De vleugel vat zelfs letterlijk vlam, 

Dat wonder van de stem van Woo-sung, die stem veinst niet. Die stem is schor van emotie, breekt af, knakt. Schreeuwt het uit in rauwe wanhoop. Suist als een afgeschoten pijl uit een boog recht op zijn doel af en komt daar trillend tot stilstand: midden in de roos van je hart.
(Roos. Jawel, ik kan het ook).
Precies op de plek waar de pijn zit, de pijn en het nooit meer verdwijnende verdriet om geliefden die je nooit meer zult zien.
Hoe hij dat klaarspeelt, elke keer weer.

He rips your bloody heart out, met pijl en al.

6. Golfjes op het strand.

Eb.
Wat is er heerlijker dan met dat geluid ontwaken?  Zacht klotsende golfjes die de aangespoelde schelpen zachtjes over elkaar heen laten rollen en schuiven. De zilte lucht. Het schreeuwen van meeuwen.
Nooit word je fijner wakker dan aan zee.

Er is echter een goede tweede en dat is ontwaken met "Illa illa", wat een onomatopee wil zijn dat het geluid tracht te imiteren van golfjes, die kabbelen aan de vloedlijn, bedacht  door de in het geheel niet slecht uitziende zanger van dit gelijknamige lied, Kim Han-bin, artiestennaam B.I. Ik deed jullie -na mezelf- al een keer eerder het plezier om met hem wakker te worden- met het liedje van de dag nummer 2. En zeg nu zelf: er zijn slechtere manieren van ontwaken denkbaar. 

해변- haebyeon

Deze song heet "Strand" of "Kustlijn".
Er zit een opbouw naar vreugde in deze song. Iets van loslaten en opnieuw beginnen. Vrijheid. De last van een ellendig verleden afwerpen.
Aan de vloedlijn lopen, je armen uitspreiden, in het rond draaien draaien en "Illa illa illa illa illa" zingen. Kom maar, leven! Ik heb weer zin in je!

4. Mooi noch pijnlijk

Het druilt besluiteloos buiten, na enkele dagen zomer in de lente is het nu weer Grijs en Miezerig.
Slecht geslapen heb ik. Dus laat op. Niet op tijd voor een virtuele muzikale goede morgenwens. De mood was er ook niet echt naar, van Hééé, halló en hadsekidee!

Het liedje dat in mistflarden door mijn hoofd dreef was ook al in mineur. "Het is niet mooi maar het is ook niet pijnlijk" heet het en de toonzetting sluit daar naadloos bij aan.
Het lied werd in de sneeuw verfilmd maar doordat er geen zon schijnt is de omgeving daar net zo in grijstinten gehuld als hier vandaag.

''It’s not beautiful here, nor is it painful,
There’s no response, no expression, and the sky stands still''

Zo dus.
Geonbae! Proost! Zie clip. 'n Hartversterkertje.

Nogmaals een lied van Ji-won/Wonstein dus, sferisch, moody maar niet hopeloos. Gewoon, ergens tussenin hangend. Ook 'n hartversterkertje, van het muzikale soort.
Het melodietje wiegt heen en weer, neemt ook geen stelling maar oh, wat een venijnige haakjes zitten erin. Ongemerkt loop je het verder de hele dag te neuriën.

En da's helemaal geen straf, zo´n fijne Wonstein zingen!
En nog een goeie dag verder

2. Fluitje van een cent

Vroeger zag je  altijd krantenbezorgers op hun ouwe fietsie de krant bezorgen. Voor dag en dauw opgestaan om brievenbussen te vullen met het laatste nieuws. In films zag je die gozers altijd schel een liedje fluiten als ze langsfietsten.
Het is echter geen kranten- maar liedjesbezorger, die vandaag mijn liedje van de dag fluitend op uw virtuele deurmat komt deponeren.
En een bijzonder fraai exemplaar liedjesbezorger, mag ik wel zeggen, deze B.I. (Kim Han-bin, geboren 22/10/1998).

Een fraai componerende, zingende en dansende exponent van hoe de regering en de amusementsindustrie de Koreaanse cultuur wil presenteren aan de rest van de wereld, dat was hij en is hij nog steeds. Mooi op het perfecte af, jong, energiek, getalenteerd.
En goed gedrild.
Echter, ook deze fris ogende jongeman kreeg te maken met drugsperikelen. Als hulpmiddel voor en bestrijding tegen de enorme druk en het gevoel van totale isolatie, waarmee dat leven als idool de vaak nog piepjonge pubers opzadelt.
Na een straf gekregen te hebben van 3 jaar voorwaardelijk, het betalen van de boetes, het verrichten van maatschappelijk werk (80 uur werken in een kindertehuis) met een proeftijd van vier jaar kon hij weer van onderaf aan beginnen in de muziekbusiness. Zijn grote talent voor muziek schrijven, productie , zang, choreografie plus een enorme vastberadenheid om er weer bovenop te komen en door te willen gaan in de muziek, deden hem vechten als een leeuw. Hij schreef het van zich af in muziek en teksten waarin hij zichzelf niet spaarde. Zo danste en zong hij zich weer helemaal terug.

In plaats van de tv aan te zetten om met Nederland in beweging mee te gymmen is het vast leuker om de choreografie van Remember me in te studeren:

Leuker om te doen. Prettiger om naar te kijken!

1. Good morning!

De zon kriebelt op je gezicht en maakt dat je bewustzijn zich langzaam maar zeker ontdoet van de sluimersluiers. Als een zwemmer na een diepe duik begeeft je geest zich omhoog. Er hoeft nog niets te gebeuren, nergens is jouw aanwezigheid nog vereist. Je hoeft niet naar links noch naar rechts, gewoon alleen nog maar even onbestemd drijven in de warme cocon van dekbed en halfduister.

Voor mij is dat onveranderlijk het moment dat er zich  een liedje aandient: mijn liedje van de dag. Ook daar hoef ik niets voor te doen, het doemt opeens op. Ontwaakt tegelijkertijd met mijn bewustzijn. Zomaar. Luid en duidelijk.

Als een trouw maatje blijft zo'n liedje mij meestal ook de gehele dag vergezellen. Een echte goeie kan zich soms wel dagenlang in mij haken.
Bovenstaande liedje zou natuurlijk de gedroomde kandidaat geweest zijn om wakker mee te worden  maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: hij was het nog niet.
Het was echter wel precies het bijpassende liedje als introductie voor deze blog, waarin ik elke dag een kort stukje ga proberen te schrijven over mijn ''liedje van de dag''.
En deze good morning is een oppepper van jewelste die de dag een lekker duwtje in de rug geeft!

("I hope you have a good) Good morning" 

Dit is eigenlijk een song van de Koreaanse groep Verbal Jint, wiens goeie morgen pas echt mooi werd toen de hypermuzikale Wonstein ( Jung Ji-won of Jeong Ji-won) zich ermee ging bemoeien. Als hij Japans was geweest zou je Wonstein misschien 'kawaii' noemen, dat jeugdige gezichtje met die warrige krullenbos omkranst en zijn lichte, wat meisjesachtige stem- maar hij is Zuid Koreaans. Hij is niet Zuid/Koreaans 'flower boy' cute- gelukkig, zou je haast zeggen,  bestaan er ook gewoner uitziende Zuid-Koreanen. Hij heeft geen doorlopend abonnement bij de kosmetische chirurg, maar is gewoon echt schattig, innemend zonder vooropgezet doel. Zijn muziek klinkt al even achteloos innemend, natuurlijk, soepeltjes van een jaloersmakende vanzelfsprekendheid. Of zijn liedjes er altijd al waren, speels, melodieus en jazzy pop vermengd met een vleug hiphop. 

Met een shot Wonstein bij je espresso loopt de dag veel lekkerder, geloof me.
Trouwens, een goeie morgen verder.