13. Who the F#%$ is SZA?

Zij killde Bill, SZA. En zijn vriendin.

SZA.
Uit te spreken als sizzah. Ze noemt zichzelf zo als eerbetoon aan RZA en GZA van de Wu-Tang Clan- herinnert zich hen nog? Spraakmakende hiphopcrew uit de jaren negentig met leden genaamd GZA & RZA, Ol' Dirty Bastard, Raekwon, U-God- to name but a few...

SZA??? Afsluitende hoofdact op Glastonbury 2024!??
Citaat BBC: ''...billions of streams under her belt, the 34-year-old is one of the most-listened to artists on the planet. Her 70 million monthly Spotify listeners put her within touching distance of fellow headliners Coldplay.''
Oh! Daar selecteren ze dus op, de programmeurs van Glastonbury: hoeveelheid streams! Aha! Hadden ze beter Joost Kleine in kunnen huren. Meer streams en leuker ook nog.

In de U.S.A & op Spotify kennelijk dus al een grote, hier trok men zijn wenkbrauwen op? Nooit van gehoord. Ik was gelukkig de enige niet. Nou ja, "Kill Bill" heb ik kennelijk wel eens horen langskomen, want dat kon ik zo meezingen. Goed 'hookje': "I just killed my ex..." want dat zong vanmorgen weer rond in mijn kop. 

Vaak heb ik tegenwoordig wat betreft (westerse) popmuziek last van een sterk `Seen it all, heard it all' gevoel, zucht ik eens diep en ga door met mijn leven.

Bij haar heb ik dat ook. Want SZA bleek alweer zo'n van ellenlange nepnagels voorziene dame, heur supersized borsten uit een maatje S korsetje puilend. Merkwaardig gestyled, denk Victoria's Secret 'langeray' boven uit hun krachten gegroeide Uggs. Grof in de opgespoten mond. Muziek zo glad dat je je nek erop breekt, glimmend en karakterloos als ware het geproduceerd door AI en een kunststofachtig kindstemmetje, waar er zoveel van zijn nu. Aardig liedje hoor, dat ''Kill Bill'' maar teveel eer om daar Glastonbury mee af te mogen sluiten. Ook nog in een, net als haar kledij, wonderlijk smakeloos decor ronddartelend, dat mijn levensgezel de opmerking ontlokte dat het wel de Droomvlucht leek. U weet wel: uit de Efteling. K3=SZA1.                                          

                                                                           Mwah.

                                        Ladidadida ladidadiday, voor mij is het geen blijvertje. 

                                             Vooruit, even dan, als een ' liedje van de dag'. 

                                                                     Alleen deze dag.  

12. Leve het leven!

 Je moet wel een verstokte, onverbeterlijke cynicus zijn, wil je bestand blijven tegen de goede wil en het grenzeloze optimisme van Chris Martin, de zanger van Coldplay. Tegen alle klippen op, al heeft het alle schijn tegen, in het goede van mensen te blijven geloven zoals hij kan. En daar schaamteloos open van getuigend, als een voorganger in zijn kerk. 
Meer dan 100.000 mensen op het enorme veld voor het hoofdpodium van Glastonbury Festival 2024 en een veelvoud ervan die het optreden volgden op de televisie gisteravond en -nacht, zaten waarschijnlijk, net als ik af en toe met een enorme brok in de keel toe te kijken, volkomen ingepakt door het charisma van Chris Martin, a Gutmensch if there ever was one. 

Ondanks dat ik altijd zeer kriegel word van Glastonbury: te massaal, teveel vuurwerk-, laser- en confettikanonnen en vooral dat stuitende vlaggenvertoon altijd, het megalomane ervan stuit mij altijd tegen de borst.
Tegelijkertijd fascineert het me ook enorm, vooral als het zo'n band met zo'n voorman betreft, die speciaal in het leven lijkt te zijn geroepen voor dit soort megalomanie, die 100.000 odd people bespeelt als waren het er maar 10, 100.
Werkelijk, er zal geen mens dat veld verlaten hebben die nacht zonder een gevoel van hoop in z'n donder- immers, als het zo goed kan gaan met 100.000 man, zou het ook nog wel goed kunnen komen op mondiaal gebied. Er zullen nauwelijks individuen zijn geweest die Glastonbury verlieten zonder een lichtelijk hersteld geloof  in de goedheid van de mens en met een prettig gevoel van: "Eigenlijk deug ik best wel, hier of daar. Net als iedereen eigenlijk hier of daar best wel deugt"

Ik liep langs de televisie, het was al bijna middernacht, ik ging even zitten, eigenlijk met een mindset van: "even griezelen" en zat er om half twee nog, met een dikke keel toen Mchael J. Fox op het toneel gereden werd in zijn rolstoel. Hij was het raison d' être van de band Coldplay, vertelde Chris Martin.
Hij speelde meer mét dan óp zijn electrische gitaar, voor zover Parkinson hem dat nog toeliet, want die heeft hem nu wel heel erg stevig in zijn greep zo te zien. Met de nadruk op 'heel erg'. 
A whole lotta shakin' goin' on in zijn lijf maar Michael laat zich nog steeds niet kisten. geen denken aan! 

Gooide een been in de lucht om zijn plezier in de muziek en alles eromheen te tonen en lazerde bijna uit zijn rolstoel. Lachte daar zelf het hardst om.
Wat een voorbeeld geeft hij! 
Zo kan het ook.

Het concert sloot af met een fraai staaltje typically British community singing, meerstemmig maar liefst.
"Tears stream down your face when you lose something you can't replace". Chris op piano, het publiek als solist(en).
De keukenrol werd weer duchtig aangesproken!

Enfin.
Genoeg gesnotterd.
Viva la vida dus.
Vanmorgen diende dat zich, niet zo verrassend, als eerste liedje in mijn hoofd aan.
En zo is het. 
Vier het leven, zo lang als je kan. Morgen kan alles opeens anders zijn.