29. Sammy "Cooke' Woosung.

Het is bepaald geen lichte kost, Kim Woosung´s laatste album ""4444". 
Hij verdoet elke avond zijn tijd met liedjes zingen, altijd weer dezelfde. Zingt-zegt hij zelf in de Coldplay-achtige openingssong  'Paper cuts" - als hij belooft alles te zullen vertellen omdat 'men' (de fans, het publiek) nou eenmaal bovenmatig geïnteresseerd blijkt in scandaleuze verhalen en alles wil horen over zijn levensstijl, zijn geheimen, over drugs, liefdes etc. Dan zal hij het gewoon maar vertellen, als 'men' dat zo nodig wil.

Dan volgt "Before we die". Het doet er niet zoveel toe wat je allemaal doet in dit leven want 'When they call you out in the darkest hour, you should know that you can't turn them down". 
'Before we die'-ay-ay-ay-ay klinkt het, in de typerende EDM ritmisch opgeknipte vocalen. Onbehoorlijk dansbare EDM is het. Voor euforische feesten in grote stadia en in de clubs. Dansen op de vulkaan is het in elk geval. Waiting till the shit hits the fan, bigtime.

In "Forget forever'' doet de electronica verwoede doch vruchteloze pogingen die schitterende stem te smoren- maar waarom? De melancholieke tekst wordt langzaam ingehaald (op 2.20) en overgenomen door een zich steeds nadrukkelijker manifesterend electronisch ritme. En ja hoor: bop till you drop, op onvervalste stadionbreed uitwaaierende Eurohouse. Vergeet eeuwig, leef nu. 4get 4ever. Hoe meer ik het hoor, hoe beter het wordt. It grows on you. Vooral bovenstaande live meegezongen versie is fantastisch.

Over het onaards mooie "Day that I died" schreef ik al. Woosungs stem op zijn allermooist.

De volgende track: "Never let go", sorry, een dance niemendalletje.
Het dramatische effect in "Found you" zwakt wat af door wonderlijke teksten als: "You're from outer space but I can't be sure unless I stay", gepaard gaand met zwaar electronisch geschut, dan lijkt het nog wat. Beetje gemiste kans.

Opluchting als ''Happy alone'' langskomt. Een sonische oase. Liedje van de dag dan ook. Zonder enige hint van electronica. Een echte gitaar, waar vingers over snaren en fretten schuiven.

Hèhè, even geen voor-we-doodgaan-ik-ging-dood-zwaarte & depressie maar allerlei ironische variaties op : God, wat ben ik toch enorm opgelucht dat je eindelijk opgedonderd bent!!! Om te concluderen: "Het is heerlijk om alleen te zijn!" Er klinken strijkers, heel in de verte, alsof ze een crooner uit vervlogen tijden in zijn warme bedje violen vlijen en een zoet driestemmig koortje suikert een toch vrij bitter opgediende espresso.
Zo lekker bluesy gezongen, dat kan hij dus óók al met die stem van 'm! Het is goddomme alsof de enige echte Sam Cooke in Sammy Woosung is neergedaald. Eenzelfde soepelheid en lenigheid van stem, eenzelfde rauwe emotie, humor, elegantie ook. De stembuigingen, ze klinken griezelig Sam Cooke-ish maar tegelijkertijd absoluut de enige echte Sammy. Wowwoosung. Klasse apart.

Kim Han-bin ofwel B.I rapt op de hem kenmerkende, indringende wijze het intermezzo. Hij lijkt een introverter en genuanceerder mens dan Woosung, zo klinkt zijn stem eerder verontwaardigd over zijn eigen weifelende houding waardoor e.e.a. langer voortsleepte dan goed was voor beide partijen. Wat aardiger ook dan de ene na de andere trap na van opgewonden standje Woosung: shit, ik kan niet geloven dat het zó makkelijk was om van je af te komen! Had ik dat eerder geweten!

Ondanks de bikkelharde tekst is het toch een aangenaam klinkende R&B song, qua stijl enigszins lijkend op Sam Cooke's "Bring it on home to me", al staat die tekst precies diametraal  tegenover die van "Happy alone".

Nog nagniffelend housen we hierna weer op volle decibellen de tent uit. Het laatste nummer van het album. met een suikerzoet Koreaans meisjesstemmetje als snoepje toe. "Let there be light". 

Graag, De volgende keer meer licht en lucht, net als op de hoes van '4444": wolken, blauwe lucht, zonlicht, uitspansel. Graag weer een lichtere toets van instrumenten die de ruimte geven aan wie die ruimte toekomt: de fenomenale stem van Woosung.

J  "Definition of ugly" live.

 zware kost als  The day that I die

23. Woo-sung ripping your bloody heart out.

Zo ondertussen heb ik al veel stemmen uit Zuid Korea langs horen komen. Vaak mooi, soms té mooi, zoetgevooisd.
Er is één stem die boven allen uitsteekt. Die zweeft er heel hoog boven, als een condor boven het Andesgebergte, op eenzame hoogte. 
De stem van Kim Woosung (25 februari 1993).

Een week geleden werd de eerste single-release van zijn nieuwste soloalbum ´gelanceerd´ zoals dat heet.
Ik luisterde en keek naar de videoclip en de wereld viel even stil.

Jeetje oftewel: "Aigoo"- zoals ze daar zeggen ze als iets hen treft
Dit trof mij.
 
Toen het lied en de clip afgelopen waren, voelde ik me meegesleept in zijn verdriet.
Maar ook verward.
Was dit een, weliswaar fraai gestileerd en nog fraaier getoonzet, onvervalst melodrama, zo eentje waar Zuid Koreanen in grossieren? Of soms een heel knappe pastiche daarop?
Die teksten dan!? Geraffineerd, nonchalant nèt niet rijmend. Morning-recording-pouring. Chest-left. Zo van: ik kan het heus wel maar doe het lekker niet- waardoor je opeens op het verkeerde been gezet lijkt. te worden. Alles lijkt  daardoor opeens 'tongue in cheek'. Of hij de draak met alles steekt, incluis zichzelf.
Want wie pusht er nou roses up in plaats van daisies? Iemand die in de popgroep zit die "The Rose" heet, misschien?
Over 89 jaar groeien er bloemen uit zijn ogen zingt hij, omdat hij nog steeds wacht op zijn geliefde die wegging. Waarom wacht hij dan in de keuken? Ik weet dat eten héél belangrijk is voor Koreanen, die elkaar niet begroeten met: "Hoe gaat het met je?" maar met: "Heb je al gegeten?". Hadden ze daar misschien hun laatste ruzie? Hun galgenmaal? Hun finale?
Het is dat verdomde westerse cynisme, dat mij in de weg zit hier. Het wantrouwen jegens sentimentaliteit. Het stuitende motto van onze opvoeding: doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.

Kim Woo-sung laat zich in interviews, waarvan er vele op internet staan, kennen als een stevig in zijn leven staand mens, maar tevens ook eentje, die het allemaal niet al te serieus wenst te nemen. Veel humor, kwinkslagen en ironie heeft hij paraat om de narigheid van het leven mee te lijf te kunnen gaan.

Of moeten we het toch letterlijk nemen, zoals hij het presenteert? 
Het overheersende gevoel lijkt me toch de rauw opgediende, onversneden, onverteerbare rouw. 

Oordeel zelf.

De eerste zin schetst in een paar woorden de kille wereld van eenzaamheid : "Woke up to the tv this morning.". 
White noise, witgrijze 'sneeuw' op het scherm verlicht een kamer op spookachtige wijze. Kennelijk in  slaap gevallen voor de tv, waar ook niets meer op te zien viel.

Een schimmige figuur, als wijlen Misha Mengelberg kromgebogen over de toetsen van de vleugel, alsof hij er niet op speelt maar zich eraan vastklampt.

Schorre stem, heel dichtbij, of hij naast je zit te zingen, zo intiem. Elk rafeltje in zijn stem hoorbaar, bijna voelbaar. Als het mohair van zijn trui dat, door tegenlicht beschenen, hem als het ware met een verdrietig waas omgeeft. 
"Standing in the kitchenlight", kaal, naakt, onpersoonlijk, onbarmhartig neonlicht.

"I swear that I will never leave this room..." maar de muziek en zijn falsetto lijken door de prachtig uitwaaierende ruimtelijke productie de oneindigheid in te zweven. 

De figuur zit nu afgekeerd van de vleugel, helemaal voorover gebogen terwijl er rode rozenblaadjes op hem en de witte vleugel neerdwarrelen. Later zijn de blaadjes kleurloos geworden.
Op 2.34 knalt niet meer te beteugelen wanhoop uit Woo-sungs stem, een steekvlam die korte metten maakt met alle hoop. De vleugel vat zelfs letterlijk vlam, 

Dat wonder van de stem van Woo-sung, die stem veinst niet. Die stem is schor van emotie, breekt af, knakt. Schreeuwt het uit in rauwe wanhoop. Suist als een afgeschoten pijl uit een boog recht op zijn doel af en komt daar trillend tot stilstand: midden in de roos van je hart.
(Roos. Jawel, ik kan het ook).
Precies op de plek waar de pijn zit, de pijn en het nooit meer verdwijnende verdriet om geliefden die je nooit meer zult zien.
Hoe hij dat klaarspeelt, elke keer weer.

He rips your bloody heart out, met pijl en al.