20. Sequoia's stumblin' in.

"You were so young, I was a freak" 

Het was net na het ontbijt, ik had op Spotify gekeken naar 'n leuk muziekje. "Doe mijn liedje maar, die van voetbal van 1988!" suggereerde Sequoia. Eh, nou neeee!!!
Voor deze ochtend, waar de temperatuur om 11 uur al bijna de 30 graden aantikte, had Spotify ''SUMMER MIX'' gedacht. Ok, doe maar dan. Laat maar horen.
'Stumblin' in" was de verrassende opener van de mix, helaas niet in de oeruitvoering van Suzi Quatro en Chris Norman maar in een sterk verwaterde boemklap deep house versie van ene Cyril uit 2023, wat nu een grote hit is. Zelfs de boemklap en de zogenaamd zomerse maar electronisch verdunde marimba-achtige krijgen de ijzersterke song niet kapot. 

Het is in deze versie zeker op Sequoia's playlist beland want mijn kleinzoon met zijn heerlijk heldere stemmetje zingt het moeiteloos mee. Ik doe de Suzi Quatro...if only....
Het is jammer dat er niet constant een tape in de aanslag staat in je hoofd, klaar om dit soort vocale gebeurtenisjes op te kunnen nemen, want wij klonken eigenlijk best schattig samen.

"You were so young, oh and I was a freak" hoor ik opeens tussen al het echte Engels, brabbel Engels en pseudo Engels, kortom de Koyaversie van Engels van de tekst. Ik schiet in de lach en kijk opzij maar moet mijn lachbui verbijten want er zit een heel ernstig bekje naast me dat heel toegewijd zit mee te zingen. Zuiver, precies op toon en hard.
Met een brok in de keel moet ik verder zingen. Niet zo zuiver meer, beetje schor door de toeslaande ontroering, te weeg gebracht door dat allerliefste 7-jarige freakje van me.

In 1978 werd het origineel opgenomen. Waarom deze twee samen?  Waarschijnlijk omdat zij zich beiden in de 'stal' van Chinn & Chapman  bevonden, roemruchte Glamrock producers, die toen hits aan de lopende band scoorden. Suzi Quatro was overgehaald om naar Groot Brittannië te komen omdat het met haar carrière in de U.S.A. niet zo wilde vlotten. Met de band Smokie liep het allemaal niet zo best meer.  Twee gruizige stemmen, die toch uitstekend bij elkaar pasten, ontdekte men toen Chinnichap Smokie als achtergrondband op Suzi's "If you can't give me love" lieten zingen en spelen.
Een geheide hit bleek dat te zijn, die herhaald en sterk verbeterd werd met `Stumblin´ in`.

 

17. Zigazig ah

 

Dat was wat ze nou werkelijk wilden, The Spice Girls, getuige hun knaller van een hit in 1995, `Wannabe`: zigazig ah!.

Spice girls oftewel Gadis2 Pedis.

Pedis of pedas, hoe je het ook schrijft: pittig waren ze. En zijn ze nog. En ze hebben zich weer mijn oor in gewurmd, dankzij een huwelijk in Maleisië- vandaar Gadis2 Pedis.

Spice girls in Kuala Lumpur.
Mijn oudste dochter had op de middelbare school wat ze tegenwoordig een 'bestie' noemen, een vriendin, die, ook al zien ze elkaar heel lang niet, toch altijd de beste blijft. Zij studeerden samen af, gingen samen op kamers, op vakantie naar Mexico etcetera en deelden deze gemeenschappelijke karaktertrek: het zijn avontuurlijke vrouwen die nergens bang voor zijn. Zelfbewust en intelligent weten zij wat ze waard zijn. 

De wereld werd en is hun speeltuin. Zo woont mijn dochter nu met haar Tsjechische vriend in Portugal en haar vriendin woont in Maleisië, waar ze een Maleisische popmuzikant tegen het lijf liep. Liefde op het eerste gezicht- wat uiteindelijk uitmondde in een huwelijk, afgelopen week in Kuala Lumpur.
Van dat oosterse sprookjeshuwelijk met gamelanmuziek én een strijkje, schitterende kledij en heerlijk uitziend eten werd uiteraard in geuren en kleuren verslag gedaan op Instagram, met vele foto's en filmpjes.

Wie schetst mijn verbazing als ik daar op een filmpje 5 vrouwen een wel heel bekend dansje zie doen!? Ha! Een van de dames lijkt niet alleen maar is toch echt wel mijn dochter, vroeger tussen de schuifdeuren altijd optredend als Sporty Spice, samen met haar zus en haar nichtjes maar nu als Posh Spice, superchique in een little black dress, op high heels en met elegante gebaren het dansje van vroeger doende.
Er sluipt wel opeens, niet geheel stijlvast maar meer van deze tijd, wat twerking in- door 'Scary' en 'Baby'. 
Hilariteit en grote vreugde alom! Iedereen kent die Spice Girls nog. Na 25 jaar! Ook in Maleisië.

Dus vandaar die oorwurm, de hele dag! 

Zigazig ah! En zo is het maar net.

Zie ook: Wie denk je eigenlijk wel niet dat je bent joh?

14. Liedje voor een grijze dag

          

Bewolkt na regen- 비 온 뒤 흐림- Bi on dwi heurim.

16°C
Neerslagkans: 44%
Luchtvochtigheid: 87%
Wind: 24 km/h
Bewolkt na regen, `n herfstige dag in juli.

''My sky is cloudy after the rain
I'm grumpy about the dark clouds
Pounding in my chest
Loneliness in the air sighs
It is cloudy after the rain''

Zo glijdt deze zomer voorbij, van de ene dag naar de andere: bewolkt na een bui. Het klaart heel even op af en toe maar dan brengt een stormachtige zuidwester weer een nieuwe lading grijs.

Deze song van B.I zit dan ook in mijn hersens verankerd. "Oh, het is weer ´bi on dwi heurim´" verzucht ik elke dag en hoppa, daar klinkt het liedje "Gray" weer in mijn hoofd. Het is bepaald geen rot liedje om in je hoofd te hebben maar een zonnetje erbij zou helemaal niet verkeerd zijn.
Grijs is saai, grijs neemt geen stelling, grijs is de kleur van het midden, het compromis, precies tussen zwart en wit in. Grijs, mijn minst favoriete kleur...oh nee, eigenlijk is dat oranje.

zo
18° 12°  ma21° 16° di27° 17°  wo22° 14°  do 21° 13°    vr19° 13° za18° 13°  zo19° 13°

Komende week dus nog meer 'bi on dwi heurim'...

Maar wacht: ergens volgende week gaat het gebeuren: het wordt heel even zomer!! Wel goed opletten dat je het niet mist want na twee dagen is het alweer voorbij! Leg de zonnebrand, het badpak  en de handdoek maar vast klaar, dan hoef je er geen seconde van te missen!

11. God is terug, naar het schijnt.

2024.06.12 6:00 PM (KST)

신이 돌아왔다.
Oftewel: God is terug.

Dat was een van de eerste commentaren onder de video van de gisteren uitgebrachte nieuwste single van Damons year.
Fans roepen dat soort waanzinnige dingen al gauw, ik herinner me nog de 'Clapton is God', graffiti op Engelse muren, eind jaren 60.
Meer commentaren onder de video: "Het is eindelijk zomer!", "Wow" en "Waar was je al die tijd?".
Ik kan u wel vertellen: het ís nog helemaal geen zomer en dat wordt het voorlopig ook niet en trouwens, ook God is niet terug, zo hij er al ooit was- maar er is sinds gisteren dus wel een nieuwe song uitgekomen van Damons Year (Yeon Haryom, 1994) en een heel album komt eraan.
Met bovenstaande fraaie cover art van Gong Chen.

Vanmorgen echoden de elektrische gitaarlicks van @ambiguoussuicide nog door mijn hoofd. En die stem! Over ambigue gesproken!

Ook de bijbehorende video is prachtig geschoten door Annie Chung, beginnend met het lieflijke koekoeksgeluid dat in Japan bij zebrapaden klinkt uit de voetgangersstoplichten.

Het is misschien niet zo´n hit die meteen in je hoofd blijft hangen, "To the undying lover" van Damons Year, daarvoor zijn de zanglijnen te grillig en is de emotionaliteit te rauw, maar het heeft iets, zoals bijna al Haryoms muziek, waardoor ik het telkens weer terug wil horen. En weer. En weer.
En elke keer vraag ik me af: wat is dat toch aan die stem, die moeilijk te categoriseren valt, dat zó intrigeert? Die kronkelende zanglijnen, hoe hij falset zingt in samenspel met die inventief spelende Fender Stratocaster? De zorgvuldige articulatie van de woorden die hij zingt. de spannende opbouw naar een ontlading van emoties. Die intieme toon, of hij vlak naast je zit en alleen voor jou zingt.
Ik zou als een geluidstechnicus alle kanalen willen scheiden en uitpluizen om te horen wat er allemaal speelt.
Wat dat betreft lijkt de schitterende hoesillustratie van Gong Chen wel een soort beeldspraak daarvoor: twee gezichten die eerder als een dicht geweven stuk textiel waren maar nu uit elkaar getrokken zijn. Doch die prachtige tekening slaat, uiteraard, op de tekst van het lied en niet op hoe de muziek in elkaar gevlochten is.

Het nummer komt vrij abrupt tot een eind, wat je als een junk doet opschrikken omdat je er nog lang niet klaar mee was. Omdat je nog meer wilt. En meer. En meer.

9. Perzikbloesemtijd

 

Dat gitaarloopje, oh, dat mooie, heldere, optimistische gitaarloopje, de halve toonladder op en neer! 
Daar werd ik in perzikbloesemtijd (maart) geregeld heel aangenaam wakker mee. Of ik op wolken zweefde.
Het deed me denken aan iets van vroeger. Een liedje van vroeger. Iets uit de surfliedjestijd? Santo & Johnny's "Sleepwalk" op slideguitar misschien? Het melodieuze sentiment daarvan?


Het klonk vagelijk bekend maar kon dat eigenlijk niet wezen, ik luister pas twee jaar naar muziek uit  Korea. Mij werd het beleefd aanbevolen door Spotify onder het motto: als u dit leuk vindt dan dit vast ook. 

Dat stemmetje tussen pubermeisje en jongen,  jongen en jongeman in. Bescheiden of het zich wil verontschuldigen voor het feit dat het met zijn/haar/hun muziek zomaar je hoofd in vloeit. Breekbaar, weifelend, hoopvol tegen beter weten in.

"Yours" van Damons Year.
Damons Year? Wie zijn dát nou weer? Yeon Haryom (08/11/1994). Zo heet de zanger. Met een drummer, gitarist en basgitarist vormen zij de indiepopgroep Damons Year.
Die instrumentalisten zorgen met hun subtiele begeleiding en fraai geplaatste accenten ervoor dat de liedjes van Haryom niet wegvliegen of verdampen- ijl als ze zijn. Zij zorgen ervoor dat Haryoms stem een ankerplaats vindt, zodat hij niet wegzweeft, het oneindige universum in.

 

Op het eerste album van Damons Year bleken zich ook echte aardser klinkende popliedjes te bevinden, die lekker upbeat klonken, pittige gitaarakkoorden eronder, je zou er haast vrolijk van worden.
Maar hohoho, vergeet het maar. Zie de tekst op de clip hieronder. 

De tekst van "Yours"
Yours
I'll hold your hand you can relax
Let’s just walk down the street
where peach blossoms bloom
your heart melts
If we combine our nights together
Let's raise up the fallen moon
Sometimes your appearance
It's like spring day and night
It's warm but sometimes cold
And you in the clear sky
It's like a falling shower
what on earth do you want from me
My dear, I Honestly, I kind of hate it.
Even if you don't have me
Nothing is wrong you change my whole day
I do that again
Close your eyes and do it
My dear, I Honestly, I kind of hate it.
Even if you don't have me
Nothing is wrong
you change my whole day
I do that again
Close your eyes and do it  

                                                                                   

7. De totale verveling van Angelina Mango

"La noia"
Het was dus niet Joost, waar ik mee wakker werd de ochtend na de 2e halve finale maar Angelina Mango!
Dolly Bellefleur. Coco Coquette. Dana International. Conchita Wurst. Qua naam zou Angelina Mango naadloos in het rijtje passen, ware het niet dat zij als Italiaans meisje ter wereld kwam (2001). Zij is de dochter van de tweede zangeres van Matia Bazar, Laura Valente en Giuseppe Mango, Italiaans popzanger.
Muziek en paplepelverhaal dus.

Je zou het niet zeggen maar allejezus, wat is die 'totale verveling' van haar geweldig leuk en onderhoudend. Je kunt er niet stil bij blijven zitten, bij die cumbia.
Ik hoor grappig genoeg trouwens een sterke invloed van Stromae in de arrangementen. Als Angelina het refrein "La noia" inzet, hoor ik een ingenieus en speels arrangement, dat zo uit Stromae's muzikale brein ontsproten had kunnen zijn en voor mijn geestesoog zie ik hem met zijn lange slungellijf er zelfs op dansen, een ambigue uitdrukking op het gelaat. Ach lieve Paul van Haver! Gaat het wel goed met je?

De tekst van ''La noia'' gaat over het vast komen te zitten in traditionele rolpatronen van meisjes, zo gauw als zij vrouw zijn geworden. Nog steeds. Geen zeggenschap meer hebben over het eigen leven. Zich altijd maar moeten schikken naar iemand. vader, echtgenoot, manager en/of regisseur.
Hoe zij verzanden in eindeloze huishoudelijke klussen, want dat blijken altijd 'vrouwenklussen' te zijn. Vervelende, geestdodende rotklussen.
Zoals de afwas doen. Daar zingt ze tenminste over in haar Eurovision Song. Ik vermoed echter dat ons engeltje zelf allang niet meer de borden wast maar een afwasmachine laat draaien. Terwijl ze nou net zo lekker zou kunnen zingen bij de afwas. Met haar zus, zoals dat bij ons vroeger ging.

6. Golfjes op het strand.

Eb.
Wat is er heerlijker dan met dat geluid ontwaken?  Zacht klotsende golfjes die de aangespoelde schelpen zachtjes over elkaar heen laten rollen en schuiven. De zilte lucht. Het schreeuwen van meeuwen.
Nooit word je fijner wakker dan aan zee.

Er is echter een goede tweede en dat is ontwaken met "Illa illa", wat een onomatopee wil zijn dat het geluid tracht te imiteren van golfjes, die kabbelen aan de vloedlijn, bedacht  door de in het geheel niet slecht uitziende zanger van dit gelijknamige lied, Kim Han-bin, artiestennaam B.I. Ik deed jullie -na mezelf- al een keer eerder het plezier om met hem wakker te worden- met het liedje van de dag nummer 2. En zeg nu zelf: er zijn slechtere manieren van ontwaken denkbaar. 

해변- haebyeon

Deze song heet "Strand" of "Kustlijn".
Er zit een opbouw naar vreugde in deze song. Iets van loslaten en opnieuw beginnen. Vrijheid. De last van een ellendig verleden afwerpen.
Aan de vloedlijn lopen, je armen uitspreiden, in het rond draaien draaien en "Illa illa illa illa illa" zingen. Kom maar, leven! Ik heb weer zin in je!

4. Mooi noch pijnlijk

Het druilt besluiteloos buiten, na enkele dagen zomer in de lente is het nu weer Grijs en Miezerig.
Slecht geslapen heb ik. Dus laat op. Niet op tijd voor een virtuele muzikale goede morgenwens. De mood was er ook niet echt naar, van Hééé, halló en hadsekidee!

Het liedje dat in mistflarden door mijn hoofd dreef was ook al in mineur. "Het is niet mooi maar het is ook niet pijnlijk" heet het en de toonzetting sluit daar naadloos bij aan.
Het lied werd in de sneeuw verfilmd maar doordat er geen zon schijnt is de omgeving daar net zo in grijstinten gehuld als hier vandaag.

''It’s not beautiful here, nor is it painful,
There’s no response, no expression, and the sky stands still''

Zo dus.
Geonbae! Proost! Zie clip. 'n Hartversterkertje.

Nogmaals een lied van Ji-won/Wonstein dus, sferisch, moody maar niet hopeloos. Gewoon, ergens tussenin hangend. Ook 'n hartversterkertje, van het muzikale soort.
Het melodietje wiegt heen en weer, neemt ook geen stelling maar oh, wat een venijnige haakjes zitten erin. Ongemerkt loop je het verder de hele dag te neuriën.

En da's helemaal geen straf, zo´n fijne Wonstein zingen!
En nog een goeie dag verder

3. Wake up & smell the kopi?

Wake up & smell the kopi...Kopi?
Als in mijn wazige hoofd, net wakker wordend, bovenstaande woorden zich aaneenrijgen tot een liedje, sta ik Roadrunner-gewijs ''Meep meep'' meteen in de startblokken op weg naar het espresso apparaat- terwijl ik toch echt altijd gewoon ben de dag met thee te beginnen.
Nu echter dient een niet te negeren trek in een gruwelijk sterk bakkie zwart, zoet en vloeibaar bevredigd te worden. Stante pede.
De schuld van Elaine.                                                         

Trouwens, ik hóór dat helemaal niet zingen want Elaine zingt keurig 'smell the coffee". Ik vond het leuk om 'kopi' te schrijven omdat het gros van de Zuid-Koreanen ''Kopi'' zegt.
Net als Spanjaarden, Indonesiërs en vast nog meer volken, die moeite hebben met de V en de F.
Kopi, mappia (mafia).

Elaine Kim's Engels is dik in orde. Zó in orde, dat ik meende met een Amerikaanse van doen te hebben, toen ik haar song voor het eerst hoorde in een van de betere Zuid Koreaanse tv series: "It's okay not to be okay"- te zien op Netflix.
Haar stem klonk 'bekend', zoals die speels en makkelijk de hoge nootjes pakte en eromheen weefde. deed ze wat denken aan Caro Emerald.
Ze bleek echter zo Zuid-Koreaans als tteokbokki en kimchi en had al een lange staat van dienst als leverancier van songs voor vele tv series; de meesten nogal melancholiek van aard en met teksten die handelen over lastig in het leven staan- zelfs als de muziek bedrieglijk gezellig en uptempo klinkt. Ze ziet er zelf ook niet bepaald uit of ze gebukt gaat onder het leven, een gezichtje waar humor vanaf straalt. Maar misschien komt dat door de omhoog krullende mondhoekjes, iets waar veel Koreanen mee geboren worden, lijkt het.

Luister naar dat liedje! Ruik die geur van versgemalen koffiebonen! Kickstart je dag!

2. Fluitje van een cent

Vroeger zag je  altijd krantenbezorgers op hun ouwe fietsie de krant bezorgen. Voor dag en dauw opgestaan om brievenbussen te vullen met het laatste nieuws. In films zag je die gozers altijd schel een liedje fluiten als ze langsfietsten.
Het is echter geen kranten- maar liedjesbezorger, die vandaag mijn liedje van de dag fluitend op uw virtuele deurmat komt deponeren.
En een bijzonder fraai exemplaar liedjesbezorger, mag ik wel zeggen, deze B.I. (Kim Han-bin, geboren 22/10/1998).

Een fraai componerende, zingende en dansende exponent van hoe de regering en de amusementsindustrie de Koreaanse cultuur wil presenteren aan de rest van de wereld, dat was hij en is hij nog steeds. Mooi op het perfecte af, jong, energiek, getalenteerd.
En goed gedrild.
Echter, ook deze fris ogende jongeman kreeg te maken met drugsperikelen. Als hulpmiddel voor en bestrijding tegen de enorme druk en het gevoel van totale isolatie, waarmee dat leven als idool de vaak nog piepjonge pubers opzadelt.
Na een straf gekregen te hebben van 3 jaar voorwaardelijk, het betalen van de boetes, het verrichten van maatschappelijk werk (80 uur werken in een kindertehuis) met een proeftijd van vier jaar kon hij weer van onderaf aan beginnen in de muziekbusiness. Zijn grote talent voor muziek schrijven, productie , zang, choreografie plus een enorme vastberadenheid om er weer bovenop te komen en door te willen gaan in de muziek, deden hem vechten als een leeuw. Hij schreef het van zich af in muziek en teksten waarin hij zichzelf niet spaarde. Zo danste en zong hij zich weer helemaal terug.

In plaats van de tv aan te zetten om met Nederland in beweging mee te gymmen is het vast leuker om de choreografie van Remember me in te studeren:

Leuker om te doen. Prettiger om naar te kijken!

1. Good morning!

De zon kriebelt op je gezicht en maakt dat je bewustzijn zich langzaam maar zeker ontdoet van de sluimersluiers. Als een zwemmer na een diepe duik begeeft je geest zich omhoog. Er hoeft nog niets te gebeuren, nergens is jouw aanwezigheid nog vereist. Je hoeft niet naar links noch naar rechts, gewoon alleen nog maar even onbestemd drijven in de warme cocon van dekbed en halfduister.

Voor mij is dat onveranderlijk het moment dat er zich  een liedje aandient: mijn liedje van de dag. Ook daar hoef ik niets voor te doen, het doemt opeens op. Ontwaakt tegelijkertijd met mijn bewustzijn. Zomaar. Luid en duidelijk.

Als een trouw maatje blijft zo'n liedje mij meestal ook de gehele dag vergezellen. Een echte goeie kan zich soms wel dagenlang in mij haken.
Bovenstaande liedje zou natuurlijk de gedroomde kandidaat geweest zijn om wakker mee te worden  maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: hij was het nog niet.
Het was echter wel precies het bijpassende liedje als introductie voor deze blog, waarin ik elke dag een kort stukje ga proberen te schrijven over mijn ''liedje van de dag''.
En deze good morning is een oppepper van jewelste die de dag een lekker duwtje in de rug geeft!

("I hope you have a good) Good morning" 

Dit is eigenlijk een song van de Koreaanse groep Verbal Jint, wiens goeie morgen pas echt mooi werd toen de hypermuzikale Wonstein ( Jung Ji-won of Jeong Ji-won) zich ermee ging bemoeien. Als hij Japans was geweest zou je Wonstein misschien 'kawaii' noemen, dat jeugdige gezichtje met die warrige krullenbos omkranst en zijn lichte, wat meisjesachtige stem- maar hij is Zuid Koreaans. Hij is niet Zuid/Koreaans 'flower boy' cute- gelukkig, zou je haast zeggen,  bestaan er ook gewoner uitziende Zuid-Koreanen. Hij heeft geen doorlopend abonnement bij de kosmetische chirurg, maar is gewoon echt schattig, innemend zonder vooropgezet doel. Zijn muziek klinkt al even achteloos innemend, natuurlijk, soepeltjes van een jaloersmakende vanzelfsprekendheid. Of zijn liedjes er altijd al waren, speels, melodieus en jazzy pop vermengd met een vleug hiphop. 

Met een shot Wonstein bij je espresso loopt de dag veel lekkerder, geloof me.
Trouwens, een goeie morgen verder.