Warme dagen met een ouwe rotkop!

''Goeiemorgen ouwe rotkop,
Schuif die spiegel maar opzij
Geef het heden maar een rotschop
Sluit het boek der ijdelheid'.

Jajaja maar dáár kwam ik hier niet voor, monsieur Raymond! Hoe akelig raak jouw tekst ook is.
Elke morgen onderga ik een dergelijk gevoel als ik geconfronteerd word met het beeld dat de spiegel terugkaatst. Amai. Dat blijft schrikken.

Waar ik wél voor kwam is: "Warme dagen''(1992). Omdat we daar zoveel van hebben, nu, in 2026. Omdat het lied zich helemaal voegt naar de ruim plus dertig graden staat van zijn: een glas koel drinken in een lome hand, die vastzit aan een arm van een o zo lui lichaam, dat zich zo min mogelijk wil verroeren. Slechts even wapperen met de andere hand om de wespen weg te houden van een ijskoude limoncello.
De geur van citronella op zwoele avonden, broeierig, onweer in de verte, muggen zeurend om je kop,  een koor oorverdovend hard zingende krekels/cicaden, klamme lappen. 

Raymond situeerde zijn warme dagen  in het zuiden, in de Provence om precies te zijn. Zijn warme stem ligt in een bedje van een lekker achterover hangend reggaeritme dat geen haast heeft. Met een hoofdrol voor de blazerssectie die een Mexicaans tintje krijgt als trompetten schel gaan meeblazen. 

Als je echter iets opzoekt over Raymond van het Groenewoud verdwaal je onmiddellijk in een doolhof van prachtige woordvondsten. De een nog fraaier dan de andere.
Albumtitels als: "Ik ben God niet", "Een jongen uit Schaarbeek", "Ik doe niet mee", "Intiem", "Je moest eens weten hoe gelukkig ik was", "Egoïst" vertellen op zich al een soort biografie van "Mr Raymond" en dan laat ik de singles als "Je veux de l'amour"  met de meesterlijke apotheose: ''NU. Niet seffens, niet direct, niet subiet, niet weldra maar nu. Maintenant. Tout de suite. Heute nog godverdomme!!!'' nog buiten beschouwing.

Uit "Bonestaakdans":
 Ziet dien mens doen
Ziet dien mens doen
En gewoon neffes den beat
Iel speciaal
Ik dacht nu zo
Ik ben nu hier
Het wordt tijd dat ik mezelf wat plezier
Ik dacht nu zo
Na 50 jaar wordt het tijd voor een losser gebaar

Hij transformeerde zijn ongemak met deze wereld, zijn medemens en zijn uiterlijk in muzikale en literaire pareltjes waar je om moet lachen...als je uitgehuild bent. Zijn ongemak is ook toch ons ongemak?
Echt. Pareltjes.

Jacques Brel, Arno Hintjens, Paul van Haver/Stromae, Raymond van het Groenewoud. Belgisch goud.

En die ouwe rotkop? Ach, hoe charmant toch, die kalende kop, ondeugende oogjes en dat 'centenbakkie' zoals men dat vroeger noemde, een forse onderbeet. 
Als een spitsvondig tekstdichter ons ook nog met fraaie, ons totaal onbekende Vlaamse plaatsnamen laat kennismaken in zijn songs zoals daar zijn: Peutie, Zwevezele en Genoelseldere ("ik heb zalen doen vollopen, ik heb zalen doen leeglopen'') kan hij bij mij in elk geval al niet meer kapot.
Doe lekker zo voort, man. Omdat we van je houden!