a-ha & mama Appelsap, die je voet wil likken.

Zopas op de autoradio schallend viel me weer op dat die hit van a-ha uit 1985 "Take on me" helemaal niet veroudert. Energiek en fris klinkt 't alsof het gisteren gecomponeerd werd. De beelden erbij, zoals vroeger veelvuldig voorgetoverd door MTV, speelden zich automatisch weer af in mijn hoofd.

Je zou idealistisch kunnen stellen dat de videoclips  speciaal vervaardigd werden om de muziek te verrijken maar het streven was natuurlijk de gigantische doelgroep babyboomers rechtstreeks te kunnen bedienen om ze zo - gratis reclame- het geld uit de zakken te kunnen kloppen.
Een nieuw fenomeen, zo'n videoclip, die zich in ons netvlies brandde omdat hij elk uur herhaald werd en zich zo voor altijd in onze hersenen nestelde. "Billie Jean", "Thriller", Beat it". Michael Jackson was de grote voorganger hierin maar a-ha volgde in diens slipstream.

Jeugdige energie straalde ervan af en de ongebreidelde zang die omhoog omhoog stuwde naar een climax gaf het idee, dat niets onmogelijk was. Dat synthesizer riedeltje, waarvan je maar  enkele tonen hoeft te horen en je zegt: "a-ha!". De frisse koppies van de drie Noorse, naar James Dean gemodelleerde gasten, wit Tshirt, spijkerbroek, vetkuif, maakten het tot hét perfect plaatje.

De slim in elkaar gestoken kunstzinnige videoclip paste daar naadloos bij. Mooi, vloeiend met potlood getekende hoofdpersonages in een storyboard dat tot leven komt en de hele clip lang blijft pendelen tussen realiteit en fantasie.. Een meisje dat het stripverhaal bekijkt, wordt letterlijk het stripverhaal ingetrokken. Net als wij, de toeschouwers die video ingezogen werden.

"I just wanna hit you in the foot"

In mijn speurtocht door de Zuid-Koreaanse muziek kwam ik op gegeven moment deze song tegen.
Kave met "You".

Dát klonk best bekend! De Zuid Koreaanse versie van a-ha? Veertig jaar later?
Ongeveer hetzelfde ritme. Ook een vrij lichte jongemannenstem die als een leeuwerik jubelend de hemel in klimt á la Morten Harket (zanger van a-ha) en de toonladders bestijgt met vier treden tegelijk.
Geen synthesizers hier maar strijkers, die het tempo opjagen op een manier, die Vivaldi trouwens al beproefd had in zijn 4 Jaargetijden, in "Winter" om precies te zijn.
Niets nieuws onder de zon dus, zoals het werkte voor Vivaldi werkt het ook hier, voor Kave.

Live haalt de zanger de hoge noten net zo makkelijk als op de opname, hoor ik. Tja, je vertrouwt ze niet meer zomaar op hun bruine ogen, met die helaas tegenwoordig usance zijnde achtergrondbanden die in liveshows meedraaien. Waar zowel de zang als de musici op klinken, zodat het niet opvalt als de zanger een noot of wat mist.
Het Engels van Morten was wel veel beter dan wat deze zanger ervan bakt. De 'R' in 'rule'  is een onneembaar obstakel voor hem en klinkt als 'loel'. De tekst op zich is weer een onbegrijpelijk en wonderlijk geheel zoals wel vaker bij teksten in de K pop. 

Mama appelsapt ook weer eens mee : ik versta eerst: 'I just wanna lick you on the foot´. Néé toch, 'n soort fetish? Van jongens van 18 aan het begin van hun carrière? Dát kan het toch echt niet zijn! "I just wanna hit you on the foot'' versta ik bij nader beluistering.
De Zuid-Koreanen komen in  films en series naar voren als enorme vechtersbazen maar waarom zou je in vredesnaam iemand dan alleen op zijn voet slaan?
Het blijkt uiteindelijk ''I wanna hit you on the phone-'' te zijn- wat mij eerlijk gezegd net zo onbegrijpelijk voorkomt? als eerdere mis verstane opties!

Never mind. Ik breek er mijn hoofd maar niet over, daar is het nummer muzikaal te aardig voor.
Het heeft een a-ha-achtig jonge mannen-bravado. Het tempo, de opbouw, dat alles geeft een lekkere dosis energie af- waardoor je desnoods best eens even op iemands telefoon zou willen slaan. Waarom ook niet?

                                                  En een lekker pianistje hebben ze ook!

                                           Een ouwe bekende, iets aangepast: "A fucking APT"

Cute jerk.

Net vóór mijn bliksem-

vakantie begin maart wilde ik eigenlijk "Jerk" van iKon als 'Liedje van de dag'' kiezen omdat het de hele tijd in mijn hoofd haakte met die vier omhoog klauwende toontjes als de nageltjes van een om aandacht miauwend katje. Nageltjes, die in je kleren blijven haken. 
Een fijn lied, dat in mijn hoofd blijft haken door het soepel swingende, voortkabbelend ritme, waar je je laidback mee door je dag beweegt.

Aanvankelijk koos ik het vanwege de titel:´Jerk´. Eikel, idioot, l*l, kl##tz@k, stomme hufter enzovoorts. Woorden die spontaan in mij opwelden, bij het horen van het idiote nieuws toen die dag. Maar er is tegenwoordig helaas een dagelijkse overvloed van dit soort absurd ''nieuws'' dat onophoudelijk als een soort gore diarree door halve garen over ons uitgestort wordt in een succesvol poging de massa's murw te beuken met hun "nieuws", "decreten" en "verordeningen".

Maar ach, het liedje dat de schoongepoetste, als appeltjes opgewreven knappe koppies van de Zuid-Koreaanse boyband iKon zongen, stak zo incongruent af bij de kwalijke geluiden die uit de giftige onderbuiken van valse Troefkaart & Muskusrat cs. opborrelden, dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om die twee aan elkaar te koppelen.
Dat zou die jongens van iKon maar bezoedelen. En ze gaven me juist zulke broodnodige muzikale afleiding en troost in deze zorgelijke dagen.

En wat waren ze schattig, ooit, zo in 2016, 17, 18, 19.  En wie weet zijn ze het nog wel, al zijn ze nu al hoog en breed volwassen.

Als 74jarige kan ik nog best begrijpen waarom al die jonge grietjes helemaal idolaat zijn van die jongensgroepen, vooral de Zuid-Koreaanse. Die knappe gastjes tussen servet en tafellaken- waar Paul van Vliet over meisjes van 13 zong, gaat hetzelfde natuurlijk ook op voor gozertjes van die leeftijd, die zich bevinden in het vage gebied tussen onwetendheid of toch wellicht niet meer zo heel onschuldig zijn als ze eruitzien. Gozertjes in de pubertijd, die er nog zo uitermate knuffelbaar uitzien. Branieschoppers, Aziatisch glad maar dus wel al een suggestieve hint van seks om zich heen hangend. Coming of age music made by boys for coming of age girls.

''Ik ben een eikel'', aldus de tekst. ''Ik ben niet voorzichtig genoeg met je geweest. Nu, in retrospectief, begrijp ik het pas. Toen de vlinders verdwenen, was daar nog wel aanhankelijkheid maar ook dat moest plaats maken voor vriendschap, wat ik toen belangrijker vond.  Bij deze neem ik dus de rol van slechterik op me want jij bent een goede vrouw''.

Toch een aardig zelfinzicht voor een toen pas 17jarige oude Kim Han-bin, nu beter bekend als B.I., die leider, producer, choreograaf en liedjesschrijver van de boyband was.

Het gaat allang niet meer zo goed met iKon, na aanvankelijke daverende successen. De leider en songsmid van de groep werd in 2019 beschuldigd van drugsmisbruik. Hij had niets gebruikt, braaf jongetje dat hij eigenlijk nog was, maar had wel e.e.a., waaronder wiet en  LSD, laten bestellen alsof het een afhaalmaaltijd was. Waarschijnlijk hopende dat de LSD hem tot even geniale songs zou brengen als het kennelijk ooit voor Lennon en McCartney had gedaan. Zijn grote muzikale voorbeelden. Terwijl hij al een heel eind kwam zonder die middelen!

Hij liep tegen de lamp. Om zijn groep niet mede ten onder te laten gaan met hem door zijn onbesuisde en in Zuid Korea gevaarlijke actie, besloot hij zelf maar uit de groep te treden en alle schuld op zich te nemen. De jongen kan absoluut niet liegen. Hij is altijd eerlijk. Hij kan niet anders.
Maar dat is niet goed voor een carrière in Zuid Korea. De zijne maakte derhalve een loodrechte duik naar de bodem van de afgrond.

Zijn mede-bandleden zijn, toen ze over de eerste schok heen waren, zonder hem verder gegaan. Ze waren allen goede zangers met mooi bij elkaar kleurende stemmen en er was nóg een rapper in de groep, die Kim Han-bins raps en zang overnam maar diens scherpe inbreng, die het bittertje in al het zoete bracht en het geheel van een angel voorzag, die was er nu uitgetrokken. Ook Han-bins obsessieve, monomane verhouding met zijn allesoverheersende grote liefde: MUZIEK, misten zij. Deze jongens waren al gauw tevreden en vonden het teren op de oude roem, dat zij vanaf 2019 gedaan hebben, geen probleem. Zij waren kennelijk uitvoerders, geen makers.
Die weinig assertieve houding heeft gemaakt dat zij zijn teruggezakt naar best aardig maar middelmatig niveau. Er valt gedegen vakwerk van hen te verwachten. Geen brille of innovatie.