10. De hemel in een couplet

Sexy melodrama.
Een stukje Italië speelde zich af in mijn hoofd vanmorgen, om 06,15 uur. Een stukje hemel in een couplet. De essentie van Italië in een lied. Verdomd als het niet waar is. Bon giorno!!

Overdaad schaadt dit keer niet.
De cliché's rijgen zich moeiteloos en heerlijk aaneen. Azuurblauwe lucht & zee. Espresso doppio aan de tap. Gelati limone. Een schitterende kustlijn. Flirtende mooie snelle mannen. Prachtige steden. Kunst waar je mond van openvalt. En...muziek. Heerlijke, romantische muziek.

La cielo in una stanza
Wat een titel! Mina zong het, in 1960. De auteur van het lied, Gino Paoli, was er niet erg over te spreken. Ze zong het alsof ze het telefoonboek zong, vond hij, totaal zonder begrip van wat ze nou eigenlijk aan het zingen was. 

Dat was misschien maar goed ook. Want het lied bezong een orgasme van jongeheer Gino tijdens een bezoek aan een prostituee. Toe maar.
Hoe oud was Mina toen ze het zong in 1960? Twintig lentes jong.

Dat had de paus niet goed gevonden.
De tekst was evenwel keurig, niets op aan te merken. Als je het niet wist, haalde je het er niet uit. Twee geliefden die genieten van elkaars nabijheid. Geen onvertogen woord verder. Jongeheer Gino had alle sfeermakers eromheen beschreven behalve het hoogtepunt van dat alles. Zulks was absoluut ondenkbaar in 1960. Later, eind jaren zestig, liet hij die aap pas uit de mouw komen.
Hijzelf was meer te spreken over Carla Bruni's uitvoering, supersexy, Frans, mysterieus, omfloerst. Zoals Carla het zingt is het prachtig inderdaad. Een heel andere sfeer, verfijnder, suggestiever.
Maar toch. Geef mij Mina maar. Ik ga voor dat lekkere, beetje schelle, onpretentieuze en tikkeltje ordinaire van de Italiaanse.

Het deed mij dan ook hevig plezier toen ik, een paar weken geleden, het lied met de fijn veel rollende R-ren tegenkwam in de onvolprezen serie "Ripley" op Netflix. 

Geniet van het lied, hier geplaybackt door een best veel op de Mina van vroeger lijkende Hildegard di Stefano en van de ogen en de lach van Andrew Scott. Goeie god! Wat een acteur.

En kijk vooral ook die serie!! Zo mooi zie je ze zelden. Elk shot is een kunstwerk.

7. De totale verveling van Angelina Mango

"La noia"
Het was dus niet Joost, waar ik mee wakker werd de ochtend na de 2e halve finale maar Angelina Mango!
Dolly Bellefleur. Coco Coquette. Dana International. Conchita Wurst. Qua naam zou Angelina Mango naadloos in het rijtje passen, ware het niet dat zij als Italiaans meisje ter wereld kwam (2001). Zij is de dochter van de tweede zangeres van Matia Bazar, Laura Valente en Giuseppe Mango, Italiaans popzanger.
Muziek en paplepelverhaal dus.

Je zou het niet zeggen maar allejezus, wat is die 'totale verveling' van haar geweldig leuk en onderhoudend. Je kunt er niet stil bij blijven zitten, bij die cumbia.
Ik hoor grappig genoeg trouwens een sterke invloed van Stromae in de arrangementen. Als Angelina het refrein "La noia" inzet, hoor ik een ingenieus en speels arrangement, dat zo uit Stromae's muzikale brein ontsproten had kunnen zijn en voor mijn geestesoog zie ik hem met zijn lange slungellijf er zelfs op dansen, een ambigue uitdrukking op het gelaat. Ach lieve Paul van Haver! Gaat het wel goed met je?

De tekst van ''La noia'' gaat over het vast komen te zitten in traditionele rolpatronen van meisjes, zo gauw als zij vrouw zijn geworden. Nog steeds. Geen zeggenschap meer hebben over het eigen leven. Zich altijd maar moeten schikken naar iemand. vader, echtgenoot, manager en/of regisseur.
Hoe zij verzanden in eindeloze huishoudelijke klussen, want dat blijken altijd 'vrouwenklussen' te zijn. Vervelende, geestdodende rotklussen.
Zoals de afwas doen. Daar zingt ze tenminste over in haar Eurovision Song. Ik vermoed echter dat ons engeltje zelf allang niet meer de borden wast maar een afwasmachine laat draaien. Terwijl ze nou net zo lekker zou kunnen zingen bij de afwas. Met haar zus, zoals dat bij ons vroeger ging.