Warme dagen met een ouwe rotkop!

''Goeiemorgen ouwe rotkop,
Schuif die spiegel maar opzij
Geef het heden maar een rotschop
Sluit het boek der ijdelheid'.

Jajaja maar dáár kwam ik hier niet voor, monsieur Raymond! Hoe akelig raak jouw tekst ook is.
Elke morgen onderga ik een dergelijk gevoel als ik geconfronteerd word met het beeld dat de spiegel terugkaatst. Amai. Dat blijft schrikken.

Waar ik wél voor kwam is: "Warme dagen''(1992). Omdat we daar zoveel van hebben, nu, in 2026. Omdat het lied zich helemaal voegt naar de ruim plus dertig graden staat van zijn: een glas koel drinken in een lome hand, die vastzit aan een arm van een o zo lui lichaam, dat zich zo min mogelijk wil verroeren. Slechts even wapperen met de andere hand om de wespen weg te houden van een ijskoude limoncello.
De geur van citronella op zwoele avonden, broeierig, onweer in de verte, muggen zeurend om je kop,  een koor oorverdovend hard zingende krekels/cicaden, klamme lappen. 

Raymond situeerde zijn warme dagen in het zuiden, in de Provence om precies te zijn. Zijn warme stem ligt in een bedje van een lekker achterover hangend reggaeritme dat geen haast heeft. Met een hoofdrol voor de blazerssectie die een Mexicaans tintje krijgt als trompetten schel gaan meeblazen. 

Als je iets opzoekt over Raymond van het Groenewoud verdwaal je heerlijk in een doolhof van prachtige woordvondsten. De een nog fraaier dan de andere.
Albumtitels als: "Ik ben God niet", "Een jongen uit Schaarbeek", "Ik doe niet mee", "Intiem", "Je moest eens weten hoe gelukkig ik was", "Egoïst" vertellen op zich al een soort biografie van "Mr Raymond" en dan laat ik de singles als "Je veux de l'amour"  met de meesterlijke apotheose: ''NU. Niet seffens, niet direct, niet subiet, niet weldra maar nu. Maintenant. Tout de suite. Heute nog godverdomme!!!'' nog buiten beschouwing.

Uit "Bonestaakdans":
Ziet dien mens doen
Ziet dien mens doen
En gewoon neffes den beat
Iel speciaal
Ik dacht nu zo
Ik ben nu hier
Het wordt tijd dat ik mezelf wat plezier
Ik dacht nu zo
Na 50 jaar wordt het tijd voor een losser gebaar

Hij transformeerde zijn ongemak met deze wereld, zijn medemens en zijn uiterlijk in muzikale en literaire pareltjes waar je om moet lachen...als je uitgehuild bent. Zijn ongemak is ook toch ons ongemak?
Echt. Pareltjes.

Jacques Brel, Arno Hintjens, Paul van Haver/Stromae, Raymond van het Groenewoud. Belgisch goud.

En die ouwe rotkop? Ach, hoe charmant toch, die kalende kop, ondeugende oogjes en dat 'centenbakkie' zoals men dat vroeger noemde, een forse onderbeet. 
Als een spitsvondig tekstdichter ons ook nog met fraaie, ons totaal onbekende Vlaamse plaatsnamen laat kennismaken in zijn songs zoals daar zijn: Peutie, Zwevezele en Genoelseldere ("ik heb zalen doen vollopen, ik heb zalen doen leeglopen'') kan hij bij mij in elk geval al niet meer kapot.
Doe lekker zo voort, man. Omdat we van je houden!

                                                                               

Stout konijn vs Agent Oranje

King of Latin trap. En rap.
Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de vrij donkere, monotone stem van de 'King of trap'', Bad Bunny, mij niet zoveel doet. Er klinkt nauwelijks emotie in door, ik zou haast zeggen dat zijn stem saai, verveeld klinkt. De songs die hij maakt klinken, door het reggaeton ritme waarschijnlijk, vrij eenvormig. 
Niet echt voor mij, ook al denkt geloof ik de rest van de wereld daar héél anders over.
De man zelf is een ander verhaal. 

Die is verre van saai.
De man is een van de allergrootsten van de huidige popmuziekscene. Hij maakt muziek met een Puertoricaanse inslag. Zijn vele hits voeren wereldwijd de top van alle streaming diensten aan.
Opvallend is zijn volstrekte eigenheid. Een vrije geest die geen blad voor de mond neemt. Komt op voor al zijn Latijns Amerikaanse broeders en zusters maar strijdt eigenlijk voor vrijheid. Het recht om gewoon te mogen zijn wie je bent. Of dat nou een grote gespierde vent is die een jurk wil dragen en zijn nagels wil lakken of een die wil optreden in rood latex. Legaal of illegaal. Man, vrouw of alles er tussenin. Het mag gewoon.

Benito liet zich niet ´aankleden ´voor de Super Bowl Halftime door een duur modehuis uit Frankrijk of Milaan, zoals de sterren, die daar optreden gewoon zijn te doen maar trad op in een eenvoudige outfit van het Spaanse bedrijf Zara, dat die outfit wel speciaal voor hem ontwierp.
 
Hij werd enige tijd geleden gevraagd om de pauze van de Super Bowl halftime van de NFL te vullen met een show en meteen brak de pleuris los in de U.S.A. aan rechterzijde van het politieke spectrum Zeer prestigieus voor hem maar voor de trumpies zeer discutabel. Dit omdat hij de eerste Spaans sprekende en zingende artiest zou zijn, die deze eer te beurt zou vallen. En schande: de show zou geheel in het Spaans zijn!! Het merkwaardige is dat U.S.A burgers dol zijn op Caribische cocktails, ze zijn gek op Mexicaans eten, ze dansen op Latin music maar de mensen uit Puerto Rico of Mexico, daar moeten ze niets van hebben. 

Een ´beladen´ keuze dus: Bad Bunny, ofwel Benito Antonio Martinez Ocasio (10 maart 1994) en
in het Trumpuniversum bleek het een doodzonde, vloeken in de kerk, want waar America volgens Bad Bunny Noord en Zuid Amerika samen is, staat America volgens Trump cs uitsluitend voor de U.S.A.: Angelsaksisch, protestant en wit.

Maar cabron, wat een feest was het! Een warm en trots Zuid-Amerikaans feest, dat begon met de Puerto-Ricaanse suikerrietsnijders, nazaten van slaven uit Afrika en verder danste het, langs allerlei typisch Puerto-Ricaanse zaken en cultuur: soorten muziek (plena & bomba), een solo op de 10 snaren van de cuarto, het nationale instrument van Puerto Rica, dansen, drinkstalletjes, drankjes, eethuisjes. Puerto Rico in een notedop dus.
Onderweg kwam Bad Bunny Lady Gaga tegen, die "Die with a smile" haar wereldhit met Bruno Mars, versalsa-d had maar wel in het Engels zong. Ook Ricky Martin dook nog ergens op, zingend. Ouder geworden maar een lekkere rasp op zijn stem gekregen.
Als laatste zong Bad Bunny begeleid door vlaggenvertoon over alle landen die 'America' vormen in zijn visie: beginnend bij Argentina, Chili, Peru, Bolivia etcetera en eindigend met de U.S.A en Canada. 
Absoluut de juiste keuze voor de halftime show bleek Bad Bunny.

                                            Om de video's te bekijken klik op: Watch on YouTube rechtsonder.

Bad Bunny is al een fel tegenstander van Trump vanaf de geringe hulp die nauwelijks loskwam nadat de orkaan Maria had huisgehouden op Puerto Rico tijdens Trumps eerste termijn als potus. Waar uit bleek dat Puerto Rico niet belangrijk genoeg geacht werd door Trump om er miljoenen aan hulp in te pompen om het vernietigde land weer op te bouwen. Het eiland is ooit ingelijfd door de US maar werd en wordt nog steeds niet als een volwaardige staat gezien.
Trumps `illegal alien` beleid, zoals dat wordt uitgevoerd door Trumps eigen´Gestapo´, ICE, schoot Bad Bunny helemaal in het verkeerde keelgat.. ICE bleek niet terug te deinzen voor moorden en deporteerden vele Midden- en Zuid Amerikanen op barbaarse wijze. Kleuters en ouwe opaatjes en omaatjes, met een dekentje inderhaast om de schoudertjes geslagen omdat hen de tijd niet werd gegund om zich fatsoenlijk aan te kleden. Het kon ze niets schelen: weg moeten ze. Gedeporteerd. Schokkend.

Hoe pakte Bad Bunny zijn show aan? Knap. Slim. Zonder botte bijl. Zonder provocerende teksten.
Hij wilde geen enkel risico lopen dat ICE door uitlokking de boel zou laten escaleren, wat hen dan weer het 'recht' zou geven om te doen waar Trump cs ze voor hebben aangesteld. Mensen oppakken en deporteren.
Maar de boodschap erachter kwam luid en duidelijk over. 

"ICE out" zei Bad Bunny bij de toekenning van een Grammy aan hem voor het Album van het Jaar 2026: ''Debí tirar mas fotos" en gelukkig bleef ICE 'out'. Misschien dansten ze, als gewone burgers vermomd, zelfs wel mee...

Liedje van de dag: "Lo que le pasó a Hawaii"-
Dat wat Hawaii overkwam.
Hawaii werd al in 1898 door de U.S als kolonie bestempeld, hetzelfde lot onderging Puerto Rico in 1959. Bad Bunny roept zijn eilanders op om in opstand te komen tegen de eendere voorwaarden als waaraan Hawaii zich moest onderwerpen., die de U.S nu ook aan Puerto Rico stelt.
Op beide eilanden is in rap tempo een gentrificatieproces gaande, waar mensen van buitenaf ( voornamelijk rijke U.S. onderdanen) voor een prikje land en onroerend goed opkopen waardoor de autochtone bevolking verdreven wordt. Het nakijken heeft.

DeBÌ TiRAR MáS FOToS:

God is een stalker en Christus huilt diamanten...

Lust U nog peultjes?

Berghain: Rosalía loopt een donkere kamer in en schuift de gordijnen met een ruk open. Vivaldi-achtige barreolages buitelen tegelijk met het zonlicht naar binnen. Wég die spinnenwebben in de hersenpan.

Even later staat deze knappe vrouw een scharlakenrode jurk te strijken en zingt met een geschoolde sopraan, omringd door de strijkerssectie van het London Symphony Orchestra en de koren van de Escolania de Montserrat i Cor Cambra Palau de la Música Catalana zingen het refrein:


Seine Angst ist meine Angst
Seine Wut ist meine Wut
Seine Liebe ist meine Liebe
Sein Blut ist mein Blut

Allemaal in dat kleine kamertje...

Een roodborstje, dat op haar hand zit, zingt als Björk.
Een machostem scandeert woedend een Andrew Tate-achtig mantra: "I'll fuck you till you love me!" Jéésus, dios mio, Rosalía! ¡Por favor!

Wow! Of in goed Spaans: ìJoder!
22.192.548 maal bekeken op YouTube. 37.767.075 beluisterd op Spotify in de afgelopen 3 weken, deze bepaald niet licht verteerbare, maar oh zo typisch Spaanse kost!

Stilstand is achteruitgang.
Dat vindt Rosalìa en zoiets benauwt haar ernstig.
Dus gaat ze vol gas vooruit zonder enige beperking op haar recentste album "Lux" - gooi die gordijnen maar open!-, laveert moeiteloos van klassiek naar pop naar Latin naar fado en flamenco en doet dat in een Babylonisch aantal talen, 13 stuks, waaronder Oekraïens en Japans.
Haar oogverblindende palet doet me denken aan de maffe picturale spinsels van Salvador Dali of aan de zoete aaibare Madonna's en kindjes van Murillo maar vreemd genoeg ook aan de strenge ascese van Zurbaran, zo gestreng dat het eigenlijk iets wellustigs kreeg. De wellust van het lijden.
In turbostand voorwaarts katapulteert Rosalía zichzelf in een baan om de aarde. Wie haar wil volgen, moet van goeden huize komen. Geen oogkleppen op en niet bang voor grote hoogtes of diepe dalen zijn. Een open en lenige geest hebben.

Haar teksten zijn ook niet zachtzinnig. Oef! Hoe ze tekstueel afrekent met haar ex, een ijdele Caribische egotripper/rapper/zanger in "La Perla" is ...AU! Het zal je maar gezegd worden! 
  
Fenomenaal, intrigerend tot en met is ze in haar zoektocht naar spiritualiteit en de verschillende manieren die ze vond om dat muzikaal uit te drukken. Af en toe lijkt ze de vaste grond onder je vandaan te meppen, zo duizelingwekkend is haar route maar voor de in rooms-katholieke tradities groot gebrachte mensen onder ons is zulks gesneden koek. Die weten zich wel staande te houden tussen al het goudglitter en de  bombarie, pathos, schuld en boetedoening, lijden en extase, die Rosalía op ons loslaat, toch?

 ''La rumba del perdón'' met o.a. Estrella Morente. Let op haar zang van 1.32- 1.42! ¡Escalofríos!

Mijn lied van vandaag: de rumba van de vergiffenis.. 

De vondst van in plaats van een cajon (houten kist met handen geslagen als ritme-instrument) timpani te gebruiken werkt zo ijzersterk! En die cello die mee meandert met haar kronkelende flamenco versierselen! Geniale keuzes vind ik het.

Mijn lied van morgen.
Misschien is het voor mensen die niet in de Rooms-katholieke tradities zijn gestaald raadzaam om met de drie laatste songs te beginnen, waar ze vrij ingehouden en volgens flamenco- en fadotraditie zingt. Want ja, ook fado kan ze aan, als een echte fadista bespeelt ze effectief de traanklieren. Prachtig ingehouden gezongen - ook de koorarrangementen zijn schitterend!-en zeer ontroerend. "Memória", herinner je je mij nog? 

Voor iedereen die het Spaans niet helemaal of helemaal niet machtig is, klik hier voor de teksten in Spaans en Engels. Plus muziek uiteraard

Pas op, bebe: natte vloer!

"Door jou jankte ik een hele rivier vol.
Jank jij nu maar een zee vol, schatje
Mijn ziel is verscheurd
de vloer kletsnat van mijn tranen.

Maar ha, de wereld draait nog
nu is het jouw beurt te verliezen
Zoek me maar niet
Het is al veel te laat
Ik vond al een ander"

Dergelijke teksten hoorden we al duizend, wat zeg ik, miljoenen keren eerder in liedjes over voorbije liefde. In even zoveel stijlen, varianten en talen als er op de wereld zijn.
Het lied van Maná "Te lloré un rio" stamt uit de tijd dat het grote succes voor hen aanbrak, uit 1992.
Maar deze versie is relatief nieuw, met een 'Banda' als extra smaakmaker(s). Een lichtelijk geserreerde banda, want op de videoclip spelen behalve Maná slechts 2 slagwerkers,1 tuba, 1 trombone, 1 trompet en 1 klarinet mee. Maar luister toch eens naar dat typische het lijkt wel haast ineen geperste bandablazers geluid! Of het geluid door een lange buis tot je komt. Zo wonderlijk.
Dit jaar bracht Maná een soort grandes exitos uit, opnieuw samen gespeeld en ingezongen met allerlei artiesten van nu. "Noches de cantina'' heet het album. Op deze song zingt Cristian Nodal mee, een zanger die opereert in een soort mariachi/norteño-stijl.

Dit is Banda Sinaloense op zijn krankzinnigst:

 "ìAy mama, por dios!" Nogal! Hoe krijgen ze het er uitgeblazen? De bloeddruk stijgt tot onaanvaardbare hoogtes! Haal een arts! Zeker voor dat arme paard.

Voor wie wil een korte uitleg van Mariachi en Banda muziek:

  

 

Voor wie daar geen geduld voor heeft deze korte samenvatting.

Het geluid van een mariachi orkest (Mexicaanse volksmuziek ontstaan in Jalisco) wordt voornamelijk door strijkers bepaald, klinkt romantisch en werd wijd verspreid zeer geliefd door gebruik in films met een romantische plot. Het werd zelfs elitair omdat de leden van mariachi orkesten dure pakken gingen dragen want in de films deden ze dat ook. Het werd een dure grap en een kwestie van prestige om ze in te kunnen huren. Iets voor de meer gefortuneerde Mexicaan.

Wat betreft muzikale ontwikkeling staat mariachi al decennia stil. 'Never change a winning team' is het idee waarschijnlijk.

Banda is snoeiharde feestmuziek, ontstaan in de drugsstaten Sinaloa en Durango Stel je een blaaskapelletje voor van goedwillende amateurs, die het met toonzuiverheid niet zo nauw nemen- iets wat door sterke drankinname al helemaal snel uit het zicht en gehoor raakt.

Dat stoort echter niemand: hoe harder hoe beter is het motto. Iedereen is te opgehitst door de muziek en te ver heen qua mezcalpromillage om dat nog bezwaarlijk te vinden

De blaasinstrumenten klinken hyper hysterisch door het ongebreidelde keiharde koperblazen maar ook op het 'hout' als klarinetten blazen ze hun rieten aan flarden.

Het staat dichter bij het gewone volk, is niet elitair, omarmt gastvrij allerlei noviteiten. Synthesizers, drumcomputers: kom maar op! Het is uitermate opzwepend. Dat schettert, knettert en tettert, vliegt gierend uit elke bocht. Het stuitert brutaal je oren in, je hersens kunnen het haast niet aan, zo buitelt alles over elkaar.

Het is zo heerlijk onmatig Mexicaans. Scherp als een jalapeño en duizelingwekkend kleurig.

Liedje van de dag
Mijn liedje van de dag wordt, getuige de video, op gegeven moment gezongen vanuit doodskisten, waarom ook niet?
Het is bijna Dia de los muertos, tenslotte, 2 november.
De videoclip bij "Te lloré un rio" is ook zo Mexicaans als maar kan. Geestig en gek.

De groep Maná bestaat al sinds de jaren 80, Zanger Fher Olvera kan, zou hij hier wonen, al pensioen kunnen gaan trekken.
Hij bereikt de respectabele leeftijd van 65 op 8 december van dit jaar. Hij is iets minder woest en rauw gaan zingen, niet meer als een brullend rockbeest maar als een wijze opa- waarschijnlijk.

Dat zij het nog steeds trekken en nog steeds optreden in de huidige samenstelling sinds begin jaren 90, is best een wondertje gezien hun vroegere drankinname.
Alcohol conserveert ook, schijnt het. En mezscal is tenslotte bijna pure alcohol...

Meer over Maná in deze blog ''Maná. de ziel der dingen'. Lang geleden schreef ik hem, in 2012, toen de zanger en de drummer van Maná op kroegentocht (noche de cantinas) nog gewoon stomdronken over straat konden zwalken in Playa del Carmen MX, hangend op mijn dochter en haar vriend...

Het mag geen naam hebben...

... maar dat heeft 't uiteraard wel. En 't mag, wat mij betreft, zeker een naam hebben, ook al noemt zij zich 'Noname'!
''I try to exist without binding myself to labels. I’m not really into labels at all, even the way I dress; I usually don't wear anything with a name brand. For me, not having a name expands my creativity. I’m able to do anything. Noname could potentially be a nurse. Noname could be a screenwriter. I’m not limited to any one category of art or other existence, on a more existential level''.

Het laatste Liedje van de Dag dateert al van begin maart zie ik. Het is toch echt niet zo dat de liedjes, die in aanmerking kwamen voor mijn Liedje van de Dag opeens op waren. Het was meer dat de keuze zo overstelpend was, dat ik bijna last van keuzestress kreeg en uitstelgedrag ging vertonen, hopend dat die ene zich opeens alsnog (al maanden het favoriete woord van mijn kleinzoon) zou aandienen.

Deze song zingt echter al een tijdje vrij prominent rond in mijn hoofd. Ik betrap mezelf er geregeld op dat ik loop te zingen: "Clock-a-boom-boom Clock-a-tick" en de rest van de tekst staat hier. Haha.
Een vrij scabreuze tekst voor een 75 jarige om hard mee te zingen, toch?

 Het onderkoeld swingende lied-met-rap is een ode aan een onstuimige verliefdheid en dan met name een ode aan de hitsige seks die daarbij hoort. 

De band swingt zo strak onder de ondeugende pittige raps van Fatimah Nyeema Warner (18 september 1991), de twee background singers zingen zich honingzoet naar de voorgrond met zangeres Ayoni, het is een auditief feestje. Kijk vooral ook naar het Tiny desk concert hieronder voor een visueel feestje erbij.
Op 6.06 minuten komt "Boom Boom" voorbij, mijn liedje van de dag op 11 mei 2025.

In een recensie in The Guardian wordt zij genoemd als de opvolgster van Lauryn Hill en Erykah Badu: ''a younger sister to righteous figureheads such as Lauryn Hill or Erykah Badu, while simultaneously putting in the work on the ground and online – the consummate 21st-century rapper-activist multitasker''.

We gaan het zien.

Cute jerk.

Net vóór mijn bliksem-

vakantie begin maart wilde ik eigenlijk "Jerk" van iKon als 'Liedje van de dag'' kiezen omdat het de hele tijd in mijn hoofd haakte met die vier omhoog klauwende toontjes als de nageltjes van een om aandacht miauwend katje. Nageltjes, die in je kleren blijven haken. 
Een fijn lied, dat in mijn hoofd blijft haken door het soepel swingende, voortkabbelend ritme, waar je je laidback mee door je dag beweegt.

Aanvankelijk koos ik het vanwege de titel:´Jerk´. Eikel, idioot, l*l, kl##tz@k, stomme hufter enzovoorts. Woorden die spontaan in mij opwelden, bij het horen van het idiote nieuws toen die dag. Maar er is tegenwoordig helaas een dagelijkse overvloed van dit soort absurd ''nieuws'' dat onophoudelijk als een soort gore diarree door halve garen over ons uitgestort wordt in een succesvol poging de massa's murw te beuken met hun "nieuws", "decreten" en "verordeningen".

Maar ach, het liedje dat de schoongepoetste, als appeltjes opgewreven knappe koppies van de Zuid-Koreaanse boyband iKon zongen, stak zo incongruent af bij de kwalijke geluiden die uit de giftige onderbuiken van valse Troefkaart & Muskusrat cs. opborrelden, dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om die twee aan elkaar te koppelen.
Dat zou die jongens van iKon maar bezoedelen. En ze gaven me juist zulke broodnodige muzikale afleiding en troost in deze zorgelijke dagen.

En wat waren ze schattig, ooit, zo in 2016, 17, 18, 19.  En wie weet zijn ze het nog wel, al zijn ze nu al hoog en breed volwassen.

Als 74jarige kan ik nog best begrijpen waarom al die jonge grietjes helemaal idolaat zijn van die jongensgroepen, vooral de Zuid-Koreaanse. Die knappe gastjes tussen servet en tafellaken- waar Paul van Vliet over meisjes van 13 zong, gaat hetzelfde natuurlijk ook op voor gozertjes van die leeftijd, die zich bevinden in het vage gebied tussen onwetendheid of toch wellicht niet meer zo heel onschuldig zijn als ze eruitzien. Gozertjes in de pubertijd, die er nog zo uitermate knuffelbaar uitzien. Branieschoppers, Aziatisch glad maar dus wel al een suggestieve hint van seks om zich heen hangend. Coming of age music made by boys for coming of age girls.

''Ik ben een eikel'', aldus de tekst. ''Ik ben niet voorzichtig genoeg met je geweest. Nu, in retrospectief, begrijp ik het pas. Toen de vlinders verdwenen, was daar nog wel aanhankelijkheid maar ook dat moest plaats maken voor vriendschap, wat ik toen belangrijker vond.  Bij deze neem ik dus de rol van slechterik op me want jij bent een goede vrouw''.

Toch een aardig zelfinzicht voor een toen pas 17jarige oude Kim Han-bin, nu beter bekend als B.I., die leider, producer, choreograaf en liedjesschrijver van de boyband was.

Het gaat allang niet meer zo goed met iKon, na aanvankelijke daverende successen. De leider en songsmid van de groep werd in 2019 beschuldigd van drugsmisbruik. Hij had niets gebruikt, braaf jongetje dat hij eigenlijk nog was, maar had wel e.e.a., waaronder wiet en  LSD, laten bestellen alsof het een afhaalmaaltijd was. Waarschijnlijk hopende dat de LSD hem tot even geniale songs zou brengen als het kennelijk ooit voor Lennon en McCartney had gedaan. Zijn grote muzikale voorbeelden. Terwijl hij al een heel eind kwam zonder die middelen!

Hij liep tegen de lamp. Om zijn groep niet mede ten onder te laten gaan met hem door zijn onbesuisde en in Zuid Korea gevaarlijke actie, besloot hij zelf maar uit de groep te treden en alle schuld op zich te nemen. De jongen kan absoluut niet liegen. Hij is altijd eerlijk. Hij kan niet anders.
Maar dat is niet goed voor een carrière in Zuid Korea. De zijne maakte derhalve een loodrechte duik naar de bodem van de afgrond.

Zijn mede-bandleden zijn, toen ze over de eerste schok heen waren, zonder hem verder gegaan. Ze waren allen goede zangers met mooi bij elkaar kleurende stemmen en er was nóg een rapper in de groep, die Kim Han-bins raps en zang overnam maar diens scherpe inbreng, die het bittertje in al het zoete bracht en het geheel van een angel voorzag, die was er nu uitgetrokken. Ook Han-bins obsessieve, monomane verhouding met zijn allesoverheersende grote liefde: MUZIEK, misten zij. Deze jongens waren al gauw tevreden en vonden het teren op de oude roem, dat zij vanaf 2019 gedaan hebben, geen probleem. Zij waren kennelijk uitvoerders, geen makers.
Die weinig assertieve houding heeft gemaakt dat zij zijn teruggezakt naar best aardig maar middelmatig niveau. Er valt gedegen vakwerk van hen te verwachten. Geen brille of innovatie.

33.Spuugkuifkreuners.

Liedje voor barre tijden.
Er waart een naar spook rond. Men dient partij te kiezen. Het is het een of het ander. Meer smaken zijn er niet of die doen er gewoon niet toe. Als je voor de een bent ben je tegen die ander. 
Kiezen. Nu. Geen getalm. Geen nuance. Spreek je erover uit. Beter nog: schreeuw het uit. Op TikTok. Op Telegram. Onderneem actie. Onderstreep jouw gezichtspunt. 
Onderneem vooral actie. Ram jouw visie erin. Niet goedschiks dan maar kwaadschiks.

Zie het nieuws van de afgelopen week. U weet waar ik het over heb. De steeds oranjer uitslaande idioot in de U.S.A. De voetbalhooligans, die steeds griezeliger en enger worden in het onbeschaamder hun onderbuikgevoelens tonen. Wat uitmondde in pure, giftige haat. Moordlust was niet ver meer weg. 

Het maakt me bang.
En wat doet een bang iemand? Die trekt zich terug. Weg van al het gekrakeel. Die verstopt zich in een cocon. Die wil niet meer meedoen. Die bouwt een barrière om zich heen met lieve, niet agressieve mensen, boeken, kunst en muziek. Een barrière van bescherming biedende schoonheid.

Een bang mens durft niet meer vooruit te kijken naar een toekomst die inktzwart lijkt. Die kijkt achterom. Toen het allemaal nog leuk leek. Leek. Omdat men nog jong was. Omdat men nog van zoveel geen weet had.

Spuugkuifkreuners.

De juiste soundtrack bij dit escapisme waart al dagen rond in mijn hoofd. Het is een liedje dat voelt of het uit de jaren vijftig stamt, doo-wopachtig. Het had ook zó gezongen kunnen worden door John Travolta en Olivia Newton-John in Grease, waarin de muziek ook teruggreep naar eind jaren 50, begin jaren zestig.
Paul Anka, Dion DiMucci. dat werk.  De tijden waarin het haar van jongemannen met veel Brylcreem achterover gekamd werd tot een imposante vetkuif en ruime twintigers er geen been in zagen om zichzelf een teenager te noemen. Vóór de tijd van " ongewassen en ongekamd langharig tuig', haar voorover tot in de ogen hangend en aan achterzijde tot ver in de nek.
De song waar ik het over heb past naadloos in het vetkuifdecennium, werd nooit door Elvis gecrooned omdat het de pennenvrucht van een 22 jarige jongeman uit de U.K is.

Liedjekeuzestress.  
Er is een 'probleempje': er zijn er twee uitvoeringen van. Het origineel en een cover. Twee versies van hetzelfde liedje. 

In juli bracht de 22 jarige bijna-Mancunian ( hij is geboren in een plaatsje vlakbij Manchester, genaamd: Bury- ik verzin dit niet zou Sylvia Witteman zeggen) Elliot James Reay zijn song uit getiteld "I think they call this love". Hij klinkt als een gereïncarneerde Elvis en hij ziet er ook een beetje uit als Elvis: spuugkuif, pruilmondje, eendere kledingstijl. Hij lijkt qua uiterlijk nog het meest op een jong broertje van Chris Isaak, die trouwens Elvis ook als rolmodel had. Ook zo'n aantrekkelijke zanger die grossierde in muzikale romantiek, waar je je heerlijk sonisch in kon wentelen.

In oktober blijkt er nóg een versie van "I think they call this love" online te staan. Alle credits worden netjes aan Reay toegeschreven en "Cover" staat er nadrukkelijk bij vermeld. Gezongen op dezelfde toonhoogte door een onredelijk knappe Aussie, die 19 jaar oud schijnt te zijn maar al behoorlijk aan de weg timmert als ´TikTokzanger`: Matthew Ifield.

Hij heeft wat meer vibrato en warmte in zijn stem dan Elliot James Reay waardoor hij de romantiek er wat dikker op smeert dan in het origineel. Maar dat uiterlijk van hem helpt wel enorm mee met een keuze maken welke clip je aanklikt. Het is niet helemaal koosjer, ik geef het onmiddellijk toe maar als je die mooie zwarte haren ziet en die smeltende bruine kijkers daaronder plus die charmante lach met die mooie tanden, nu ja, wat is er eigenlijk niet fraai aan deze jongeman, dan heb je je keuze onbewust eigenlijk al gemaakt. Het is niet netjes maar ik ben ook maar een mens...en een beetje schoonheid in deze lelijke wereld is nooit weg, nietwaar?

Keuzestress? Hoezo keuzestress!?

Tientallen TikTokcovers!!!

31. APT. Van harte aanbevolen door mijn kleinzoon.

"Appate appatee, appate appatee"
De hele tijd kwam ik virtueel deze kreet tegen. Wat is dat nou weer, appatappatee? Het lijkt op een kinder-aftelrijmpje.
Het is een kneiter van een hit aan het worden, mét het bijbehorende dansje en allebei worden dan ook van harte aanbevolen door mijn kleinzoon!
Goed voor de gezondheid. Goed voor het humeur. Zeg ik.

APT.  
Apt blijkt een afkorting te zijn voor "Apartment". Dat blijkt een Zuid-Koreaans drinkspel te wezen: the Apartment Game. Een soort aftelversje, waarbij degene die 'af' is, een shotje soju achterover moet gooien. Een spel om snel het ijs tussen mensen te breken. Tja, dat lukt wel na een paar shotjes alcohol!
Ik schreef er al vaker over: alcohol is een Ding in Zuid-Korea. Het gebruik ervan wordt gezien als een belangrijk onderdeel van hun cultuur, drinken met het doel zwaar bezopen te raken. Let wel, het is zelfs Cultuur met hoofdletter C! Waar het roken van wiet je al een onaardige gevangenisstraf kan opleveren is starnakel dronken worden iets wat elk gerespecteerd lid van de samenleving doet. In het openbaar, schaamteloos.

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

,

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

,

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

views

Premiered Oct

1

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

 

,

#1 on Trending for music

ROSÉ & Bruno Mars - APT. Een samenwerking van zangeres Rosé uit de ook mondiaal zeer populair zijnde Zuid-Koreaanse meidengroep Blackpink (de vrouwelijke tegenhanger van BTS, zeg maar) met de hitmachine uit Hawaii, Bruno Mars, leverde deze onweerstaanbaar charmante hit op. Je krijgt hem niet meer uit je hoofd en dat geeft niks. Integendeel, ook dit bubblegumhitje bezorgt je een geweldig goed humeur. 

Maarre...het klinkt wel heel bekend, eigenlijk.

Voor de ouderen onder ons; kent u nog "Hey Mickey'' uit de jaren 80? Ook zo'n heerlijk springerige hit van de toenmalig zeer bekende choreografe Toni Basil, die al 40 was, toen ze dit puberhitje opnam. Dit lied ontbrak nooit op onze cassettebandjes, die wij maakten voor onze eigen en andermans feestjes. De dansvloer vulde zich meteen als "Hey Mickey!!" klonk.

Waar APT. ook wel veel van wegheeft is van deze song van The Ting Tings "That's not my name!" uit 2007! Háár naam noemen ze niet, wel veel andere dingen als ze haar aanroepen. Een enorm verschil in teneur als je het vergelijkt met de bubblegum hits van idolate meisjes die de naam van hun afgod echt wel weten. En aanroepen. De TingTings toonzetting is wel in voornoemde bubblegum niks-aan-de-hand-hit stijl, wat een mooi contrast oplevert met de wel-degelijk-iets-aan-de-hand-tekst.

Het is blond, brutaal, sexy en verkoopt als een tierelier- de bubblegum kindvrouwtjes.
Ook schiet Blondie's ''Denis'' even door mijn hoofd, nog zo'n floorfiller: En zij hadden het weer van Randy & The Rainbows. Ook Blondie´s  "One way  or another": ''I'm gonna getcha, getcha.getcha!'' echoot terug in Rosé's partij in APT. 

Ach jongens, wat dondert het eigenlijk? Het motto is toch, alweer:

beter goed gejat dan slecht bedacht. 

Als je maar lol hebt. Als het maar goed verkoopt.

Nog zoiets: Avril Lavigne "Girlfriend".

En we hebben er weer een dance challenge bij!!  #APTdancechallenge #aptchallenge

De stand per 08012025:
807,316,557 views Premiered Oct 18, 2024 #1 global top music video

ROSÉ & Bruno Mars - APT.