22. Doe maar op repeat

" Smoorverliefd''
Op jou, kleine!

Als we in de plas voor ons huis zwemmen, pakken  donkere wolkenformaties zich samen in het zuidoosten. Laten we het water maar uit gaan. Er is onweer voorspeld. 
Afgedroogd en handdoek om de schoudertjes geslagen, ligt kleinzoon op zijn buik op de steiger en probeert eronder te kijken, of de zwaluwtjes die rakelings over hem heen scheren, daar nog een nestje hebben. Ze duiken  namelijk nog steeds onder die steiger.
Het is al september. Het wordt zo ondertussen hun tijd om de tocht naar het zuiden aan te vangen. Hopelijk hebben ze de jongen, de tweede leg al, dan zo vetgemest dat ze die tocht kunnen volbrengen.
Koya ziet wel enorme spinnenwebben met dikke spinnen erin, de herfstaankondigers. ''Oh, oma, kijk, die spin kan zwemmen!'' als hij ´per ongeluk´ met een takje dit 'ongelukje' liet gebeuren.
Hij slentert de steiger af. 

Wat zingt hij toch? 

"Liefde is een vreemde ziekte" hoor ik. Wát?
Zijn moeder vermoedt dat hij dat op school hoorde, zij heeft het in ieder geval nooit afgespeeld.

Weer thuis zet ik stiekempjes de cd op. Dat blij verraste hoofdje! 'n Stuiterballetje toing toing toingt meteen door de kamer.

Geweldig! ''Nog een keer, oma! Nog een keer en dan film jij het! En als ik zó doe moet je wel bewegen met de camera. Zó''. Alsof Almere getroffen wordt door een aardbeving? OK.
''Nú bewegen!!! Neehee!!! Je doet het niet goed, niet heen en weer maar zó!' Het regisserende potentaatje slaat mijn mobiel bijna uit mijn handen.

Henny Vrienten, god hebbe zijn ziel, zingt behoorlijk opgewonden om niet te zeggen speedy en lichtelijk hysterisch, wat overslaat op mijn kleinzoon. Hilarisch.
''Ze zegguh'' zegt Sequoia niets maar bij Belle Hélène daarentegen duikt hij weer in zijn onuitputtelijk arsenaal aan moves. De bank zowel als een vaasje in de boekenkast dienen als rekwisieten.

Die Doe Maar! Dat deden ze toch maar goed
De derde generatie al, die ze goed vindt.
Henny kijkt goedkeurend en geamuseerd toe vanuit de hemel.

                                                                    Doe Maar 1982

                                                                     Opposites 2012

19. Close harmony reggae met zachte G.

"Tijd genoeg van en voor Doe Maar.

IJle akkoorden op 'n elektrische gitaar, als witte windveren aan een blauwe hemel, uiteen geblazen door een warme zuidenwind. Aftastende, haast plagerige plukjes aan de basgitaar en wow, daar trekt opeens de boel strak samen en komt die lome reggaebeat erin. Dubdubdub echootje. Daar overheen de zwoele slaapkamerstem van Ernst, zoon van Jopie.
"Ze zeggen...", daar werd ik wakker mee vanmorgen. 

Ze zeggen zoveel.

Dat dit een een lichtgewicht popbandje was.
Laat ze maar lullen. 

Man, man, wat een puike muzikanten waren het, dat Doe Maar van Ernst Jansz, Henny Vrienten, René van Collum en Jan Hendriks- en Joost Belinfante op mondharmonica. Moet je dat toch horen, hoe ze skanken! Wat een riddims! Wat een spelplezier. 

''Ahahahah'' zingzucht de close harmony achter Ernst: "regen regen regen...', het koortje waar Henny toch wel de stem- en sfeerbepaler van was, mét zachte g.
Die heerlijke jazzy gitaarsolo! George B.? Wes M.? Nee: Jan H.! De toetsen van Ernst. Zelfs Joost blies redelijk geserreerd, binnen de lijntjes.

Ik stuitte gisteren op "Het beste van Doe Maar" bij het weer eens ordenen van de cd collectie. Een afgeschreven cd van de Amsterdamse diskotheek. Een onverlaat had de laatste twee nummers op de cd zodanig mishandeld dat het alleen nog maar dubdubdub was geworden. Maar de rest is nog intact. En hoe! 
Genoeg om te horen hoe die gasten altijd schromelijk onderschat zijn, ook door mij. Het was toen kennelijk te moeilijk om door de meisjeshysterie heen te kijken en gewoon te luisteren.

Trouwens, "Rumah saya"? Dat was toch wel de Molenbeekstraat, waar we op Jopie's verjaardag altijd met z´n allen  Indische liedjes zongen, hoor!

Tijd genoeg?
Aduh, steeds minder...