34. Stromae's beste vijand

 Oh! Die stem!!
Ik viel haast van de bank toen ik hem volkomen onverwachts hoorde terwijl ik al een eind gevorderd was in het tweede seizoen van Arcane, een heftig geanimeerd steampunk actie-avontuur voor volwassenen, gemaakt door Christian Linke en Alex Yee, te zien op Netflix. "Hoor je dat? Dat is volgens mij Stromae!" riep ik opgewonden naar mijn man.

Er was even een rustpuntje in het visueel overdonderende spektakel dat, sinds het tweede seizoen van start was gegaan, wat weg leek te hebben van een woeste LSD trip of 'n door ayahuasca aangejaagd visioen - alhoewel ik daar geen ervaringen mee heb, ik stel me dat alleen zo voor.
Wild van kleur en tekenstijlen en artistiek ongeremd explodeerden de animaties haast uit het scherm. Soms moest ik even ademloos op de pauzeknop drukken omdat mijn ogen én brein zoveel visueel vernuft even niet meer aankonden.

Nondeju. Paul van Haver! Diens warme bariton, die ik onmiddellijk herkende, gleed als honing in mijn door de soundtrack van de serie enigszins murw gebeukte oren, die tot dan toe voornamelijk uit harde metal, elektronica, rap en harde rock bestond. En ook hier weer Kpop, rock door de Stray Kids!
Maar dus, ook verdomd als het niet waar is: dat is nondeju maestro Paul van Haver!
Die mooie tekst, slim spelend met tegenstellingen: "tu est le vice de mes virtues" "ma meilleure ennemie" "une encre jamais sèche" ''l'ombre du soleil", de gedistingeerde toonzetting van het geheel, doortrokken van melancholie en noodlot. Alles klonk vintage Stromae. Zelfs de bijdrage van de Franse zangeres en rapper Pomme..
En aan het eind een hoopgevend: "Un tatouage imparfait, prêt à recommencer''. Het zal niet waar wezen toch? Hij durft het weer, zachtjes aan? Als hij het verdorie maar rustig aan doet, op eigen voorwaarden! Opdat hij zich niet wéér gek laat maken. Het is namelijk geen wet van Meden en Perzen dat die tatoeage af moet! Voorkom te allen tijde een 'Omzigtje', Paulo!

Commandeur in de Kroonorde. Een krappe week geleden kwam hij het lintje en/of de medaille ophalen bij koning Flip - dat kán toch niet: 'koning Flip''?! Flipje van Tiel, dát kan wel - die hoorde bij de benoeming tot Commandeur in de Kroonorde. Een onderscheiding, die hij kreeg volgens koning Flip: "...omdat Stromae erin is geslaagd een diepgaand en origineel muzikaal universum te creëren, dat doet denken aan de grote surrealistische kunstenaars van de twintigste eeuw. Met zijn talent en durf herdefinieerde hij de contouren van de hedendaagse muziek. Zijn kunst laat België over de hele wereld weerklinken, zoals Jacques Brel dat in zijn tijd deed. Bravo maestro!"

Enfin. We gaan hem zien. Of misschien toch niet, daar ik ook vermoed dat hij zelf zijn beste vijand is...

Arcane heb ik wel gezien. In etappes dus, met korte rustpauzes voor al mijn behoorlijk uitgedaagde zintuigen. Ik ga hem vast nog eens bekijken en dan zal opvallen, hoeveel ik de eerste keer gemist heb.
Ik ga dan ook beter letten op de andere muziek, die ook opmerkelijk is. Zoals Imagine Dragons.
Of Sting & Ray Chen's "What could have been". Fraai. 

7. De totale verveling van Angelina Mango

"La noia"
Het was dus niet Joost, waar ik mee wakker werd de ochtend na de 2e halve finale maar Angelina Mango!
Dolly Bellefleur. Coco Coquette. Dana International. Conchita Wurst. Qua naam zou Angelina Mango naadloos in het rijtje passen, ware het niet dat zij als Italiaans meisje ter wereld kwam (2001). Zij is de dochter van de tweede zangeres van Matia Bazar, Laura Valente en Giuseppe Mango, Italiaans popzanger.
Muziek en paplepelverhaal dus.

Je zou het niet zeggen maar allejezus, wat is die 'totale verveling' van haar geweldig leuk en onderhoudend. Je kunt er niet stil bij blijven zitten, bij die cumbia.
Ik hoor grappig genoeg trouwens een sterke invloed van Stromae in de arrangementen. Als Angelina het refrein "La noia" inzet, hoor ik een ingenieus en speels arrangement, dat zo uit Stromae's muzikale brein ontsproten had kunnen zijn en voor mijn geestesoog zie ik hem met zijn lange slungellijf er zelfs op dansen, een ambigue uitdrukking op het gelaat. Ach lieve Paul van Haver! Gaat het wel goed met je?

De tekst van ''La noia'' gaat over het vast komen te zitten in traditionele rolpatronen van meisjes, zo gauw als zij vrouw zijn geworden. Nog steeds. Geen zeggenschap meer hebben over het eigen leven. Zich altijd maar moeten schikken naar iemand. vader, echtgenoot, manager en/of regisseur.
Hoe zij verzanden in eindeloze huishoudelijke klussen, want dat blijken altijd 'vrouwenklussen' te zijn. Vervelende, geestdodende rotklussen.
Zoals de afwas doen. Daar zingt ze tenminste over in haar Eurovision Song. Ik vermoed echter dat ons engeltje zelf allang niet meer de borden wast maar een afwasmachine laat draaien. Terwijl ze nou net zo lekker zou kunnen zingen bij de afwas. Met haar zus, zoals dat bij ons vroeger ging.