Het regent en regent. En als het niet regent is het grijs. Of het zit potdicht door een alle geluid dempende nattige sliertige hardnekkige mist. Mooi en stemmig, maar wekenlang is wat teveel van het goede. Goede?
Iemand op Instagram legde uit dat grijs zijn favoriete kleur was. Mits de verf behalve zwart en wit gemengd werd met een kneepje oranje, groen of rood erbij. Hij streek de gemengde verf uit en jubelde over hoe prachtig die kleur grijs was. Mmm. Ik zag het er niet zo aan af. "La pluie" OrelSan & Stromae.
Een zee van paraplu's, deinend door de straten. Met een rubberen bootje varend langs de rekken in de supermarché, die door overvloedige regenval onder water gelopen is. Een oud dametje met trekboodschappenkarretje tornt moeizaam tegen de wind op. De prei waait bijna uit haar karretje en de strak omgeknoopte hoofddoek om haar grijze haren denkt er ook aan het luchtruim te kiezen. Noord Frankrijk, 17.00 uur, wintertijd. De schemering valt- of was het de hele dag al zo alle tinten grijs?
Vrolijk stemmen doet het nauwelijks. Hoe vaak Stromae ook `Il est beau chez moi` zingt. Met die prachtige stem van ´m. Daarom is het toch mijn Liedje van de dag.
We mogen niet klagen van de mensen die de ''Niet klagen-maand' bedachten dus klagen wij niet. In Ierland, daar mogen ze wél klagen want daar is 'Éowyn' aan het huishouden- niet de Éowyn-actrice met de gezellige appelwangetjes uit de "Lord of the rings" films maar een heftige orkaan. Hier dobberen de eendjes nog vrij lustig rond op 5 Beaufort. Dus klagen wij niet.
"La ville avait ce teint blafard." Eerst wilde ik als lied van de dag "(Il pleut sur) Nantes" van Barbara kiezen, het allerergste regenlied dat ooit geschreven en gezongen werd. Werkelijk elke noot, elke frase ademt onpeilbaar verdriet. Het is haast niet aan te horen, dit lied waarin Barbara op subtiele wijze zingt over haar vader, die op sterven ligt en haar dringend om een vous-voir verzoekt. Haar laat weten dat hij haar lach voor een laatste keer nog wil zien. Waarop zij meteen de trein pakt richting Nantes, naar die stervende vader. Tussen die twee, daar heeft zich het een en ander afgespeeld, dat hóór je, dat voel je.
Zij en haar vader hebben elkaar dan al meer dan twintig jaar niet meer gezien en zij wil hem laten weten dat ze hem vergeven wil, zodat hij rustig heen kan gaan. Wat zij hem vergeven wil, blijft een mysterie in het chanson maar je voelt dat het iets ingrijpends is geweest. Echter, als zij aanbelt op 25 Rue de la Grange aux Loups, blijkt haar vader reeds overleden te zijn. "Il pleut sur Nantes. Donne-moi la main".
Haar vader vergreep zich aan haar, zijn eigen dochter. Jarenlang, van haar 10e tot haar 19e. Er was aangifte gedaan maar de politie deed er niets mee. Dit alles kwam pas na de dood van Barbara zelf in de openbaarheid.
Dat maakt dit chanson zo zwaar, het verdriet is zo onmetelijk groot, dat kan geen lied van de dag zijn. Eerder een Lied van de Nacht. Een Lied van het Duister.
My funny Valentine, Chet & me, we go a long way. Korrel zout. Hoe dat zo? Chet Baker's versie van dit lied en mijn persoontje werden allebei op stapel gezet begin jaren vijftig.
Vorige week, eind 2024 dus, kwam ik Val weer eens virtueel tegen, op een ´sociaal´ medium, onder het kopje `1950'. Muziek uit de 50er jaren. Mij aanbevolen door de algoritmes van Insta omdat die mij kennelijk categoriseerden onder 'oud' en 'muziekminnaar'. Geen woord van gelogen, dat hadden de algoritmes nu eens bij het rechte eind: Dion DiMucci, Bill Evans, Chuck Berry, allemaal leuk en nu werd daar dus ook Chet Baker aan toegevoegd. Doorschijnend bleek met ingevallen wangen. Ogen, die een verslaving zouden kunnen verraden achter een zwarte zonnebril verscholen. Archetypische junkie. De heroïne en cocaïne hadden hem al vast in de klauwen. Zij verhinderden hem nog niet om prachtige muziek voort te kunnen brengen. Op trompet en zingend met die kenmerkende omfloerste, sexy, weemoedige toon, die hij had. Zowel op trompet als in zijn zang.
Signature song. Het lied stamt uit de musical " Babes in arms", in 1937 door Lorenz Hart geschreven en door Richard Rodgers van muziek voorzien. Hart ventileert via een tweede persoon (de zanger van dienst) een vrij ongunstige mening over zichzelf, hij schijnt zichzelf nogal onaantrekkelijk, 'laughable' en 'funny' gevonden te hebben. Het werd het lied waarmee Chet Baker vereenzelvigd zou gaan worden.
My funny Valentine en mijn ''kleine geschiedenis'' met Chet's Val. Eind jaren 70 was er, ergens op de Prinsengracht, een café waar live muziek gespeeld werd. Na onze avonddienst dronk het personeel van de OBA-Muziekafdeling daar nog graag een glaasje, pratend over leven, werk en luisterend naar de muziek. Er trad die avond een Engelsman op met een blonde krullenbol en een aangename, niet heel opvallende stem, zichzelf begeleidend op gitaar. Hij voelde zich thuis bij liedjes van Fairport Convention, Marianne Faithfull, het zachtere, melodieuze werk. Op gegeven moment zette hij `My funny Valentine` in en al gauw kon je een speld horen vallen, zo weemoedig mooi zong hij, à la Chet.
Toen de laatste noten wegstierven, zat het hele publiek met een dikke brok in de keel. Wij hadden zelfs tranen in de ogen. Ik geloof dat we nog een andere avond terug zijn gegaan om ons nogmaals zo zoet en wreed vol in het hart te laten treffen door de zanger wiens naam ik niet meer weet. Maar: the first cut is the deepest, dat moet je niet willen evenaren. Dat was eind jaren zeventig. De andere keer dat het lied mij zo raakte, nu wel in Chet's versie, was begin jaren negentig. Ook weer in een café, weer na een avonddienst op een filiaal van de OBA, in Amsterdam oost. De eigenaar van Café Museum was toen, meen ik, de Amerikaanse heer, slechte ogen enorm vergroot achter een zwarte bril met jampotglazen, die als liefhebberij 's woensdags om 10 p.m. sharp zijn DJ set startte waarin hij strikt naar eigen smaak en zo te zien met veel plezier en liefde zijn muziek draaide. Veel soul, oude R&B, rock, blues maar ook jazz. Een eclectische set dus. Gepresenteerd vanuit een eigen dj-booth, links achter in het café, hijzelve sfeerverhogend aangelicht door gekleurde spotjes.
Het was een mooi, oud café, dat je door dikke donkerbruine velours gordijnen vaneen te schuiven betrad. Dan stapte je in een ruimte ter grootte va 2 á 3 flinke huiskamers maar wel in een als knusse huiskamer aanvoelende sfeer, waar je een warm welkom tegemoet walmde: de cafémix van sigarettenrook, alcoholwalm, nat hout, aangebrande tosti's, zweet, afgemaakt met een toefje bleek of Vim.
Strijk en zet werd de DJset steeds meer laid back en zwoeler naarmate de alcohol de clientèle zoeter omarmde en ze roezig en ontvankelijk voor dit type muziek maakte. "This is music for lovers" liet de DJ zijn stem naar bronstige laagtes afdalen. Buiten was het koud en nat en er was nog een lange, lánge en koude weg af te leggen naar huis. Dat vooruitzicht werd steeds minder aanlokkelijker naarmate de avond - en het promillage- vorderde. "My funny Valentine'' van Chet Baker was vaste prik in die set en oh, wat gleed Chet naadloos in de mood van de drie portjes, die ik dan al op had. Dat was begin jaren negentig. De DJ verkocht op gegeven moment zijn café en ging waarschijnlijk verder stilleven in de East Village N.Y. en de sfeer verdween met hem uit het café. Collega's verdwenen ook, werkplekken veranderden. Vriendschappen verwaterden.
Het leven ging door.
Vorige week (januari 25) werd Chet mij aanbevolen op Instagram. Twee dagen daarvoor kregen we slecht nieuws over de (on)gezondheid van een van de Café Museum kroegtijgers, die we, toen hij naar een andere werkplek verhuisde, uit het oog verloren maar nu alweer jaren een goede vriend is, met wie ooit vele uurtjes stukgeslagen zijn in Café Museum, leuterend over muziek, het leven en wat dies meer zij.
Begin mei 2025 berichtte deze vriend dat zijn schoonzoon, ook ongeneeslijk ziek, hem vast vooruit was gegaan naar de 'eeuwige jachtvelden'. Hij sloot hij zijn appje af met: "Het leven gaat door"
Wij hebben zo onze labbekaksels (zie vorige blog) in de politiek. Helaas heel veel de laatste tijd. Het merkwaardige verschijnsel doet zich voor dat je aan hun haardracht al kunt aflezen hoe de inhoud eronder in hun hersenpan erbij staat: even beroerd- zo er al enige inhoud aan te treffen is.
Zuid Korea heeft ook zijn portie labbekaksels, zie hun president Yoon. Ook hij heeft een mies neerhangend toupetje op zijn hoofd hangen. Een mistroostige lok die een heel verre echo is van de glorieuze lokken van KPop sterren en acteurs. Toen dit ouwe labbekaksel zijn politieke zin niet kreeg meende hij die als een humeurige kleuter dan maar te moeten afdwingen. Hij stampvoette eens flink en kondigde opeens eenzijdig de Staat van Beleg af, iets mompelend over vuige Noord-Koreaanse beïnvloeding in het parlement.
Maar hij vond toen opeens bijna het gehele Zuid Koreaanse volk tegenover zich. Letterlijk. Honderdduizend burgers gingen vreedzaam en KPophits zingend de straat op om te demonstreren en zij scandeerden op kekke KBeats en met lichtstokjes die ze in andere tijden bij KPopconcerten gebruiken, dat de noodtoestand opgeheven diende te worden en zij eisten op luide toon Yoon's aftreden. Ook het leger bleek niet achter hem te staan, wat godzijdank dit keer dus een groot bloedbad heeft voorkomen. Daar is het Zuid Koreaanse leger namelijk helemaal niet vies van, om hun eigen volk neer te slaan en om te brengen: lees Nobelprijs voor Literatuurwinnaar Han Kang's boeken `Human Acts`` en `Ik zeg geen vaarwel` er maar op na.
Maar president Yoon moest inbinden. Zoals gewoonlijk moest iemand uit een iets lager echelon toen alle schuld op zich nemen, in dit geval de minister van Defensie. Zoals al eeuwen gebruikelijk in die contreien dient zo iemand vervolgens de hand aan zichzelf te slaan als onomstotelijk bewijs dat hij en hij alleen schuldig was aan de misdaad en dus niet -zoals iedereen al wist, die lamzak van een Yoon. Maar óf hij had daar toch eigenlijk niet zo´n trek in of hij voerde e.e.a. te slordig uit, hij werd in elk geval gestoord en tegen gehouden toen hij de hand aan zichzelf wilde slaan. Ondertussen is labbekaksel Yoon nog steeds 'in office´. Maar wat niet is...de protesten gaan gewoon door. Top Tien demonstratieliederen. De manier waarop die honderdduizenden demonstreerden was wel heel opmerkelijk. Vaders, moeders, kleine kindjes op hun schouders, 20-ers, dertigers, oma's, opa's. En allemaal zongen ze mee met Kpophits, die hun waarde al bewezen hadden in het verleden bij politieke bijeenkomsten en die tot ware anthems waren uitgegroeid, als waren zij het Zuid-Koreaanse volkslied. Girls' Generation's hit uit 2002 "Into the new world" was er zo eentje. Tijdens de anti-regeringsprotesten in Zuid Korea 2016-17 en zelfs in 2020 bij anti-regeringsprotesten in Thailand bleek het lied met een aangepaste tekst, net als nu een doeltreffend protestmiddel, waar iedereen zich in kon vinden.
G-Dragon "Crooked". Ook "Crooked" van de in Zuid Korea controversiële en razend populaire genderbender rapper G-Dragon werd luidkeels voor het parlementsgebouw ten gehore gebracht door het protesterende volk. Wie er crooked was, was zonneklaar: impeach him. Weg met hem!
2NE1's ''I am the best''- is techno die kennelijk goed in het pannetje past van de protestzangers, onder wie opvallend veel vrouwen. Die al helemaal geen trek meer hebben in de machtsstructuren en bijbehorende chicanes van oude mannen.
Over pannetje gesproken: natuurlijk waren er overal foodtrucks uitgerukt en zelfs kookten en verstrekten restaurants gratis maaltijden om de protesterende Zuid Koreaanse mens in hun meest prangende en geliefde nummer 1 behoefte te voorzien: eten! Tteokbokki for free!
"Whiplash"" van aespa, ook weer een vrouwen techno-unit, klonk luidkeels door de menigte meegezongen.
BTS "Fire", ook in de Seoul protest top tien: Let's burn it all " Bultaorone" = It's burning up here uitgesproken door rapper Suga aan het begin en het eind van het lied, is zelfs overgenomen als een soort strijdkreet.
Ergens las ik dat Zuid-Koreanen de meest demonstratie-beluste mensen ter wereld zijn. Zij komen niet met een paar honderd man naar een demonstratie zoals hier. Nee, ze demonstreren graag met miljoenen medestanders. Een beetje demonstratie daar tikt al gauw de honderdduizend aan. Dat maffe muzikale met korte lontjes behepte volk dat uit veel primair reagerende, emotionele kruitvaatjes bestaat, weet nog zo goed wat het te verliezen heeft als het niet zijn stem laat horen in protest. Er staat teveel op het spel daar. Het spookbeeld van hoe het ook kan zijn begint aan hun noordgrens.
Het meezingen met KPop haalt de scherpe randjes er natuurlijk wel vanaf en voorkomt eventuele woede-uitbarstingen over alle politieke viezigheid. Muzikaal worden dan ook alle generaties "bediend''. Er was voor elk wat wils zo te horen: van naar de jaren zestig klinkende liedjes tot EDM en techno. In de Top Tien Protest songs kwamen tot mijn onuitsprekelijke vrolijkheid ook "APT? van Bruno Mars & Rosé langs. Ook"Amor fati" en dat paste er wonderwel bij. Zo zou ik ook wel willen demonstreren!
Nou, je wordt weer bedankt, huisgenoot Frank! Dankzij jouw onschuldige, lacherige vraag: "Ken je 'Fabertje' al?" heb ik dat vermaledijde lied nu stevig in mijn hoofd verankerd zitten. Helaas met dat kapsel van dat mens (mens? buikspreekpop: "Ik voer uit wat mij opgedragen wordt") en vooral die chagrijnige, van elke humor gespeende kop onder dat "kapsel" er gratis bij. Mijn kleinzoon noemde nog niet heel lang geleden 'n haardracht: 'kaksel'. Het was voor hem een kwestie van niet goed verstaan maar wat blijkt het een treffende omschrijving van de haardracht van bovengenoemd creatuur. Een treffender omschrijving van het gehele creatuur moet nog gevonden worden! Eigenlijk mag ik het niet zeggen maar de persoon doet mij zo sterk denken aan de film "Zone of interest". 'Nuff said.
De onvolprezen Niels van der Laan en Jeroen Woe in hun gabberversie van het gekaksel: "Fabertje". Zij zullen -helaas- een topjaar gaan beleven dankzij dit kabinet, deze farce. Het zal hun satirelust tot ongekende hoogte opstuwen.
Eigenlijk is de actie van dit creatuur koppelen aan de herkenningstune van Swiebertje een bezoedeling van de nagedachtenis aan Swiebertje/Joop Doderer. Ik was ooit een groot fan van de grote ontregelaar Swiebert en zijn sidekick Malle Pietje. Nu zit daar opeens een smoezelig Fabertje aan vastgekleefd.
Oh! Die stem!! Ik viel haast van de bank toen ik hem volkomen onverwachts hoorde terwijl ik al een eind gevorderd was in het tweede seizoen van Arcane, een heftig geanimeerd steampunk actie-avontuur voor volwassenen, gemaakt door Christian Linke en Alex Yee, te zien op Netflix. "Hoor je dat? Dat is volgens mij Stromae!" riep ik opgewonden naar mijn man.
Er was even een rustpuntje in het visueel overdonderende spektakel dat, sinds het tweede seizoen van start was gegaan, wat weg leek te hebben van een woeste LSD trip of 'n door ayahuasca aangejaagd visioen - alhoewel ik daar geen ervaringen mee heb, ik stel me dat alleen zo voor. Wild van kleur en tekenstijlen en artistiek ongeremd explodeerden de animaties haast uit het scherm. Soms moest ik even ademloos op de pauzeknop drukken omdat mijn ogen én brein zoveel visueel vernuft even niet meer aankonden. Nondeju. Paul van Haver! Diens warme bariton, die ik onmiddellijk herkende, gleed als honing in mijn door de soundtrack van de serie enigszins murw gebeukte oren, die tot dan toe voornamelijk uit harde metal, elektronica, rap en harde rock bestond. En ook hier weer Kpop, rock door de Stray Kids! Maar dus, ook verdomd als het niet waar is: dat is nondeju maestro Paul van Haver! Die mooie tekst, slim spelend met tegenstellingen: "tu est le vice de mes virtues" "ma meilleure ennemie" "une encre jamais sèche" ''l'ombre du soleil", de gedistingeerde toonzetting van het geheel, doortrokken van melancholie en noodlot. Alles klonk vintage Stromae. Zelfs de bijdrage van de Franse zangeres en rapper Pomme.. En aan het eind een hoopgevend: "Un tatouage imparfait, prêt à recommencer''. Het zal niet waar wezen toch? Hij durft het weer, zachtjes aan? Als hij het verdorie maar rustig aan doet, op eigen voorwaarden! Opdat hij zich niet wéér gek laat maken. Het is namelijk geen wet van Meden en Perzen dat die tatoeage af moet! Voorkom te allen tijde een 'Omzigtje', Paulo!
Commandeur in de Kroonorde. Een krappe week geleden kwam hij het lintje en/of de medaille ophalen bij koning Flip - dat kán toch niet: 'koning Flip''?! Flipje van Tiel, dát kan wel - die hoorde bij de benoeming tot Commandeur in de Kroonorde. Een onderscheiding, die hij kreeg volgens koning Flip: "...omdat Stromae erin is geslaagd een diepgaand en origineel muzikaal universum te creëren, dat doet denken aan de grote surrealistische kunstenaars van de twintigste eeuw. Met zijn talent en durf herdefinieerde hij de contouren van de hedendaagse muziek. Zijn kunst laat België over de hele wereld weerklinken, zoals Jacques Brel dat in zijn tijd deed. Bravo maestro!"
Enfin. We gaan hem zien. Of misschien toch niet, daar ik ook vermoed dat hij zelf zijn beste vijand is...
Arcane heb ik wel gezien. In etappes dus, met korte rustpauzes voor al mijn behoorlijk uitgedaagde zintuigen. Ik ga hem vast nog eens bekijken en dan zal opvallen, hoeveel ik de eerste keer gemist heb. Ik ga dan ook beter letten op de andere muziek, die ook opmerkelijk is. Zoals Imagine Dragons. Of Sting & Ray Chen's "What could have been". Fraai.
Liedje voor barre tijden. Er waart een naar spook rond. Men dient partij te kiezen. Het is het een of het ander. Meer smaken zijn er niet of die doen er gewoon niet toe. Als je voor de een bent ben je tegen die ander. Kiezen. Nu. Geen getalm. Geen nuance. Spreek je erover uit. Beter nog: schreeuw het uit. Op TikTok. Op Telegram. Onderneem actie. Onderstreep jouw gezichtspunt. Onderneem vooral actie. Ram jouw visie erin. Niet goedschiks dan maar kwaadschiks.
Zie het nieuws van de afgelopen week. U weet waar ik het over heb. De steeds oranjer uitslaande idioot in de U.S.A. De voetbalhooligans, die steeds griezeliger en enger worden in het onbeschaamder hun onderbuikgevoelens tonen. Wat uitmondde in pure, giftige haat. Moordlust was niet ver meer weg.
Het maakt me bang. En wat doet een bang iemand? Die trekt zich terug. Weg van al het gekrakeel. Die verstopt zich in een cocon. Die wil niet meer meedoen. Die bouwt een barrière om zich heen met lieve, niet agressieve mensen, boeken, kunst en muziek. Een barrière van bescherming biedende schoonheid.
Een bang mens durft niet meer vooruit te kijken naar een toekomst die inktzwart lijkt. Die kijkt achterom. Toen het allemaal nog leuk leek. Leek. Omdat men nog jong was. Omdat men nog van zoveel geen weet had.
Spuugkuifkreuners.
De juiste soundtrack bij dit escapisme waart al dagen rond in mijn hoofd. Het is een liedje dat voelt of het uit de jaren vijftig stamt, doo-wopachtig. Het had ook zó gezongen kunnen worden door John Travolta en Olivia Newton-John in Grease, waarin de muziek ook teruggreep naar eind jaren 50, begin jaren zestig. Paul Anka, Dion DiMucci. dat werk. De tijden waarin het haar van jongemannen met veel Brylcreem achterover gekamd werd tot een imposante vetkuif en ruime twintigers er geen been in zagen om zichzelf een teenager te noemen. Vóór de tijd van " ongewassen en ongekamd langharig tuig', haar voorover tot in de ogen hangend en aan achterzijde tot ver in de nek. De song waar ik het over heb past naadloos in het vetkuifdecennium, werd nooit door Elvis gecrooned omdat het de pennenvrucht van een 22 jarige jongeman uit de U.K is.
Liedjekeuzestress. Er is een 'probleempje': er zijn er twee uitvoeringen van. Het origineel en een cover. Twee versies van hetzelfde liedje.
In juli bracht de 22 jarige bijna-Mancunian ( hij is geboren in een plaatsje vlakbij Manchester, genaamd: Bury- ik verzin dit niet zou Sylvia Witteman zeggen) Elliot James Reay zijn song uit getiteld "I think they call this love". Hij klinkt als een gereïncarneerde Elvis en hij ziet er ook een beetje uit als Elvis: spuugkuif, pruilmondje, eendere kledingstijl. Hij lijkt qua uiterlijk nog het meest op een jong broertje van Chris Isaak, die trouwens Elvis ook als rolmodel had. Ook zo'n aantrekkelijke zanger die grossierde in muzikale romantiek, waar je je heerlijk sonisch in kon wentelen. In oktober blijkt er nóg een versie van "I think they call this love" online te staan. Alle credits worden netjes aan Reay toegeschreven en "Cover" staat er nadrukkelijk bij vermeld. Gezongen op dezelfde toonhoogte door een onredelijk knappe Aussie, die 19 jaar oud schijnt te zijn maar al behoorlijk aan de weg timmert als ´TikTokzanger`: Matthew Ifield.
Hij heeft wat meer vibrato en warmte in zijn stem dan Elliot James Reay waardoor hij de romantiek er wat dikker op smeert dan in het origineel. Maar dat uiterlijk van hem helpt wel enorm mee met een keuze maken welke clip je aanklikt. Het is niet helemaal koosjer, ik geef het onmiddellijk toe maar als je die mooie zwarte haren ziet en die smeltende bruine kijkers daaronder plus die charmante lach met die mooie tanden, nu ja, wat is er eigenlijk niet fraai aan deze jongeman, dan heb je je keuze onbewust eigenlijk al gemaakt. Het is niet netjes maar ik ben ook maar een mens...en een beetje schoonheid in deze lelijke wereld is nooit weg, nietwaar?
Ik hoor dan meteen weer de ronkende stemmen van dj's Joost Den Draaijer of Lex Harding!
De Top 40. Dat die nog steeds bestaat! Ja dus, kennelijk al 60 jaar! Ik stuitte net op dit voor mij in mijn pubertijd nogal essentiële fenomeen (Beatles! Stones! Who! Staan ze al op Nummer Een?), toen ik Bruno Mars googelde.
Nog een keer Bruno Mars als mijn liedje van de dag, die, zag ik dus net op de Top 40, Rosé en zichzelf van Nummer Een verdrong en nu met Lady Gaga de eerste plaats op de Global Top 40 overnam. Bruno was in oktober al vanuit het niets naar Nummer Een geschoten, samen met Rosé met het verrukkelijke aftelliedje ''APT''. Nu staat zijn duet met Lady Gaga al zeven weken op Nummer Een in de Nederlandse Top 40 en nummer 2 in de Global Top 40.
Belt your heart out. Wat een godvergeten goeie zangers zijn ze toch, allebei. Hoor hoe ze geweldig samengaan, moeiteloos langs mineur naar majeur glijdend, elkaar aanvullend, gas terugnemend om de ander de ruimte te geven. Van heel klein naar groot, groter, grootst. Schijnbaar nonchalant, Gaga zelfs zingend met een saffie tussen haar tanden geklemd, die ze wel even in de asbak parkeert als het echt serieus wordt. "Die with a smile". Het lied zelf klinkt of je het al jaren kent, wat als compliment bedoeld is. Gecomponeerd door Bruno Mars, zet hij zonder enige aarzeling vol in op het sentiment. Als er iemand is die daar wel raad mee weet is het wel de Gaga, die in de bijbehorende clip geweldig de boel bij elkaar schmiert met woest jaren 60 Brigitte Bardot kapsel, woeste gebaren en weer eens niet zuinig uitgepakt met lipstick en eyeliner. Maar dan haar zang! Vloeiend als honing, licht als een veertje, gloedvol en trefzeker in de uithalen. En zo organisch als die twee samengaan. Of ze daarvoor bestemd zijn! Bruno doet wat betreft presentatie de archetypische rockstar, rauwe strot, gitaar als mitrailleur. Maar goeiedag, hoe hij zingt! Mr. Soul himself. Ze vallen zó perfect samen dat ze hoog boven de ietwat schmaltzy tekst uit stijgen:
"If the world was ending I'd wanna be next to you If the party was over And our time on Earth was through I'd wanna hold you just for a while And die with a smile If the world was ending I'd wanna be next to you If the world was ending I'd wanna be next to you"
Het is beider weergaloze muzikale gevoel en talent, dat dat teweegbrengt. De song, die ook in de film Joker: Folie á deux" klinkt, waar de belachelijk getalenteerde Lady Gaga de leading ladyrol voor haar rekening neemt naast Joaquin Phoenix, kan wat mij betreft zó aanschuiven in het rijtje grootste belt songs allertijden: "I will always love you""The Rose""The greatest love of all" "Hero".
