12. Leve het leven!

 Je moet wel een verstokte, onverbeterlijke cynicus zijn, wil je bestand blijven tegen de goede wil en het grenzeloze optimisme van Chris Martin, de zanger van Coldplay. Tegen alle klippen op, al heeft het alle schijn tegen, in het goede van mensen te blijven geloven zoals hij kan. En daar schaamteloos open van getuigend, als een voorganger in zijn kerk. 
Meer dan 100.000 mensen op het enorme veld voor het hoofdpodium van Glastonbury Festival 2024 en een veelvoud ervan die het optreden volgden op de televisie gisteravond en -nacht, zaten waarschijnlijk, net als ik af en toe met een enorme brok in de keel toe te kijken, volkomen ingepakt door het charisma van Chris Martin, a Gutmensch if there ever was one. 

Ondanks dat ik altijd zeer kriegel word van Glastonbury: te massaal, teveel vuurwerk-, laser- en confettikanonnen en vooral dat stuitende vlaggenvertoon altijd, het megalomane ervan stuit mij altijd tegen de borst.
Tegelijkertijd fascineert het me ook enorm, vooral als het zo'n band met zo'n voorman betreft, die speciaal in het leven lijkt te zijn geroepen voor dit soort megalomanie, die 100.000 odd people bespeelt als waren het er maar 10, 100.
Werkelijk, er zal geen mens dat veld verlaten hebben die nacht zonder een gevoel van hoop in z'n donder- immers, als het zo goed kan gaan met 100.000 man, zou het ook nog wel goed kunnen komen op mondiaal gebied. Er zullen nauwelijks individuen zijn geweest die Glastonbury verlieten zonder een lichtelijk hersteld geloof  in de goedheid van de mens en met een prettig gevoel van: "Eigenlijk deug ik best wel, hier of daar. Net als iedereen eigenlijk hier of daar best wel deugt"

Ik liep langs de televisie, het was al bijna middernacht, ik ging even zitten, eigenlijk met een mindset van: "even griezelen" en zat er om half twee nog, met een dikke keel toen Mchael J. Fox op het toneel gereden werd in zijn rolstoel. Hij was het raison d' être van de band Coldplay, vertelde Chris Martin.
Hij speelde meer mét dan óp zijn electrische gitaar, voor zover Parkinson hem dat nog toeliet, want die heeft hem nu wel heel erg stevig in zijn greep zo te zien. Met de nadruk op 'heel erg'. 
A whole lotta shakin' goin' on in zijn lijf maar Michael laat zich nog steeds niet kisten. geen denken aan! 

Gooide een been in de lucht om zijn plezier in de muziek en alles eromheen te tonen en lazerde bijna uit zijn rolstoel. Lachte daar zelf het hardst om.
Wat een voorbeeld geeft hij! 
Zo kan het ook.

Het concert sloot af met een fraai staaltje typically British community singing, meerstemmig maar liefst.
"Tears stream down your face when you lose something you can't replace". Chris op piano, het publiek als solist(en).
De keukenrol werd weer duchtig aangesproken!

Enfin.
Genoeg gesnotterd.
Viva la vida dus.
Vanmorgen diende dat zich, niet zo verrassend, als eerste liedje in mijn hoofd aan.
En zo is het. 
Vier het leven, zo lang als je kan. Morgen kan alles opeens anders zijn.

11. God is terug, naar het schijnt.

2024.06.12 6:00 PM (KST)

신이 돌아왔다.
Oftewel: God is terug.

Dat was een van de eerste commentaren onder de video van de gisteren uitgebrachte nieuwste single van Damons year.
Fans roepen dat soort waanzinnige dingen al gauw, ik herinner me nog de 'Clapton is God', graffiti op Engelse muren, eind jaren 60.
Meer commentaren onder de video: "Het is eindelijk zomer!", "Wow" en "Waar was je al die tijd?".
Ik kan u wel vertellen: het ís nog helemaal geen zomer en dat wordt het voorlopig ook niet en trouwens, ook God is niet terug, zo hij er al ooit was- maar er is sinds gisteren dus wel een nieuwe song uitgekomen van Damons Year (Yeon Haryom, 1994) en een heel album komt eraan.
Met bovenstaande fraaie cover art van Gong Chen.

Vanmorgen echoden de elektrische gitaarlicks van @ambiguoussuicide nog door mijn hoofd. En die stem! Over ambigue gesproken!

Ook de bijbehorende video is prachtig geschoten door Annie Chung, beginnend met het lieflijke koekoeksgeluid dat in Japan bij zebrapaden klinkt uit de voetgangersstoplichten.

Het is misschien niet zo´n hit die meteen in je hoofd blijft hangen, "To the undying lover" van Damons Year, daarvoor zijn de zanglijnen te grillig en is de emotionaliteit te rauw, maar het heeft iets, zoals bijna al Haryoms muziek, waardoor ik het telkens weer terug wil horen. En weer. En weer.
En elke keer vraag ik me af: wat is dat toch aan die stem, die moeilijk te categoriseren valt, dat zó intrigeert? Die kronkelende zanglijnen, hoe hij falset zingt in samenspel met die inventief spelende Fender Stratocaster? De zorgvuldige articulatie van de woorden die hij zingt. de spannende opbouw naar een ontlading van emoties. Die intieme toon, of hij vlak naast je zit en alleen voor jou zingt.
Ik zou als een geluidstechnicus alle kanalen willen scheiden en uitpluizen om te horen wat er allemaal speelt.
Wat dat betreft lijkt de schitterende hoesillustratie van Gong Chen wel een soort beeldspraak daarvoor: twee gezichten die eerder als een dicht geweven stuk textiel waren maar nu uit elkaar getrokken zijn. Doch die prachtige tekening slaat, uiteraard, op de tekst van het lied en niet op hoe de muziek in elkaar gevlochten is.

Het nummer komt vrij abrupt tot een eind, wat je als een junk doet opschrikken omdat je er nog lang niet klaar mee was. Omdat je nog meer wilt. En meer. En meer.

10. De hemel in een couplet

Sexy melodrama.
Een stukje Italië speelde zich af in mijn hoofd vanmorgen, om 06,15 uur. Een stukje hemel in een couplet. De essentie van Italië in een lied. Verdomd als het niet waar is. Bon giorno!!

Overdaad schaadt dit keer niet.
De cliché's rijgen zich moeiteloos en heerlijk aaneen. Azuurblauwe lucht & zee. Espresso doppio aan de tap. Gelati limone. Een schitterende kustlijn. Flirtende mooie snelle mannen. Prachtige steden. Kunst waar je mond van openvalt. En...muziek. Heerlijke, romantische muziek.

La cielo in una stanza
Wat een titel! Mina zong het, in 1960. De auteur van het lied, Gino Paoli, was er niet erg over te spreken. Ze zong het alsof ze het telefoonboek zong, vond hij, totaal zonder begrip van wat ze nou eigenlijk aan het zingen was. 

Dat was misschien maar goed ook. Want het lied bezong een orgasme van jongeheer Gino tijdens een bezoek aan een prostituee. Toe maar.
Hoe oud was Mina toen ze het zong in 1960? Twintig lentes jong.

Dat had de paus niet goed gevonden.
De tekst was evenwel keurig, niets op aan te merken. Als je het niet wist, haalde je het er niet uit. Twee geliefden die genieten van elkaars nabijheid. Geen onvertogen woord verder. Jongeheer Gino had alle sfeermakers eromheen beschreven behalve het hoogtepunt van dat alles. Zulks was absoluut ondenkbaar in 1960. Later, eind jaren zestig, liet hij die aap pas uit de mouw komen.
Hijzelf was meer te spreken over Carla Bruni's uitvoering, supersexy, Frans, mysterieus, omfloerst. Zoals Carla het zingt is het prachtig inderdaad. Een heel andere sfeer, verfijnder, suggestiever.
Maar toch. Geef mij Mina maar. Ik ga voor dat lekkere, beetje schelle, onpretentieuze en tikkeltje ordinaire van de Italiaanse.

Het deed mij dan ook hevig plezier toen ik, een paar weken geleden, het lied met de fijn veel rollende R-ren tegenkwam in de onvolprezen serie "Ripley" op Netflix. 

Geniet van het lied, hier geplaybackt door een best veel op de Mina van vroeger lijkende Hildegard di Stefano en van de ogen en de lach van Andrew Scott. Goeie god! Wat een acteur.

En kijk vooral ook die serie!! Zo mooi zie je ze zelden. Elk shot is een kunstwerk.

9. Perzikbloesemtijd

 

Dat gitaarloopje, oh, dat mooie, heldere, optimistische gitaarloopje, de halve toonladder op en neer! 
Daar werd ik in perzikbloesemtijd (maart) geregeld heel aangenaam wakker mee. Of ik op wolken zweefde.
Het deed me denken aan iets van vroeger. Een liedje van vroeger. Iets uit de surfliedjestijd? Santo & Johnny's "Sleepwalk" op slideguitar misschien? Het melodieuze sentiment daarvan?


Het klonk vagelijk bekend maar kon dat eigenlijk niet wezen, ik luister pas twee jaar naar muziek uit  Korea. Mij werd het beleefd aanbevolen door Spotify onder het motto: als u dit leuk vindt dan dit vast ook. 

Dat stemmetje tussen pubermeisje en jongen,  jongen en jongeman in. Bescheiden of het zich wil verontschuldigen voor het feit dat het met zijn/haar/hun muziek zomaar je hoofd in vloeit. Breekbaar, weifelend, hoopvol tegen beter weten in.

"Yours" van Damons Year.
Damons Year? Wie zijn dát nou weer? Yeon Haryom (08/11/1994). Zo heet de zanger. Met een drummer, gitarist en basgitarist vormen zij de indiepopgroep Damons Year.
Die instrumentalisten zorgen met hun subtiele begeleiding en fraai geplaatste accenten ervoor dat de liedjes van Haryom niet wegvliegen of verdampen- ijl als ze zijn. Zij zorgen ervoor dat Haryoms stem een ankerplaats vindt, zodat hij niet wegzweeft, het oneindige universum in.

 

Op het eerste album van Damons Year bleken zich ook echte aardser klinkende popliedjes te bevinden, die lekker upbeat klonken, pittige gitaarakkoorden eronder, je zou er haast vrolijk van worden.
Maar hohoho, vergeet het maar. Zie de tekst op de clip hieronder. 

De tekst van "Yours"
Yours
I'll hold your hand you can relax
Let’s just walk down the street
where peach blossoms bloom
your heart melts
If we combine our nights together
Let's raise up the fallen moon
Sometimes your appearance
It's like spring day and night
It's warm but sometimes cold
And you in the clear sky
It's like a falling shower
what on earth do you want from me
My dear, I Honestly, I kind of hate it.
Even if you don't have me
Nothing is wrong you change my whole day
I do that again
Close your eyes and do it
My dear, I Honestly, I kind of hate it.
Even if you don't have me
Nothing is wrong
you change my whole day
I do that again
Close your eyes and do it  

                                                                                   

8. Sequoia's estafetteliedje van de dag

Hoe gaat dat, een liedjesestafette? 
Onze grote kleine logeert hier. We zijn ergens. Hij hoort een liedje, dat meteen lekker in zijn hoofdje nestelt, hij neuriet het de hele dag. Gewoon, even een paar strofen als hij aan het tekenen is. Of als we door de stad lopen, in het zonnetje op een terrasje zitten met een ijsje en hij voelt zich ''Iko Iko":
"enòn enòn
Aìku Aìku nde
Jacouman Fi na ida – n – de
Jacouman Fi na dè''

Het liedje past hem als een handschoen, zelf inheemse & west Afrikaanse voorouders hebbend.
Het is een vraag & antwoord lied, dat zijn geschiedenis heeft ergens in de Mardi Gras Parades in New Orleans, waar rivaliserende paradegroepen.,"krewes", het zongen als een soort strijdlied om elkaar af te troeven. Een 'krewe' is een zang- en dansgroep die tijdens de parades van het Mardi Gras carnaval een bepaalde stam vertegenwoordigt van inheemsen uit het zuiden van noord Amerika.
Ook zijn er 'krewes' die stammen representeren die via de slaventransporten aangevoerd werden vanuit west Afrika als slavenarbeiders ten behoeve van de katoenteelt, onder andere Zulu en Yoruba.

Het inheemse en Afrikaanse in de mixer gestopt bracht de song ''Iko Iko" voort, een fijn deinend lied, lekker ritmisch, makkelijk mee te zingen, aanstekelijk. Er zullen weinig mensen zijn die het niet kennen.
Via mijn kleinzoons geneurie heeft het oorwurmpje zich ook in mijn hoofd genesteld zodat hij op gegeven moment mij er triomfantelijk lachend er opmerkzaam op maakt dat ik "Iko Iko" loop te neuriën.
 "Haha. Ik heb het wéér gedaan hè? Een liedje aan je doorgegeven!". Ja zeker! Ik werd er zelfs wakker mee. Dank je wel, Sequoia!

                                                            De onvergetelijke Dr. John.

Sybil Kein: “Interpreting Indian Chants”—a study of New Orleans Black “Indian” Mardi Gras chants, based on the Yoruba tradition of voodoo, Social Science History Association, New Orleans (1991)

 transcribes from Yoruba:
“Iko Iko”: Eh na, Eh na Ayku Ayku nday Ja ku mo fee na am dahn day Ja ku (ki) mo fee nday

Yoruba/Creole: enòn enòn Aìku Aìku nde Jacouman Fi na ida – n – de Jacouman Fi na dè

English: Code language! God is watching Jacouman causes it; we will be emancipated Jacouman urges it; we will wait

7. De totale verveling van Angelina Mango

"La noia"
Het was dus niet Joost, waar ik mee wakker werd de ochtend na de 2e halve finale maar Angelina Mango!
Dolly Bellefleur. Coco Coquette. Dana International. Conchita Wurst. Qua naam zou Angelina Mango naadloos in het rijtje passen, ware het niet dat zij als Italiaans meisje ter wereld kwam (2001). Zij is de dochter van de tweede zangeres van Matia Bazar, Laura Valente en Giuseppe Mango, Italiaans popzanger.
Muziek en paplepelverhaal dus.

Je zou het niet zeggen maar allejezus, wat is die 'totale verveling' van haar geweldig leuk en onderhoudend. Je kunt er niet stil bij blijven zitten, bij die cumbia.
Ik hoor grappig genoeg trouwens een sterke invloed van Stromae in de arrangementen. Als Angelina het refrein "La noia" inzet, hoor ik een ingenieus en speels arrangement, dat zo uit Stromae's muzikale brein ontsproten had kunnen zijn en voor mijn geestesoog zie ik hem met zijn lange slungellijf er zelfs op dansen, een ambigue uitdrukking op het gelaat. Ach lieve Paul van Haver! Gaat het wel goed met je?

De tekst van ''La noia'' gaat over het vast komen te zitten in traditionele rolpatronen van meisjes, zo gauw als zij vrouw zijn geworden. Nog steeds. Geen zeggenschap meer hebben over het eigen leven. Zich altijd maar moeten schikken naar iemand. vader, echtgenoot, manager en/of regisseur.
Hoe zij verzanden in eindeloze huishoudelijke klussen, want dat blijken altijd 'vrouwenklussen' te zijn. Vervelende, geestdodende rotklussen.
Zoals de afwas doen. Daar zingt ze tenminste over in haar Eurovision Song. Ik vermoed echter dat ons engeltje zelf allang niet meer de borden wast maar een afwasmachine laat draaien. Terwijl ze nou net zo lekker zou kunnen zingen bij de afwas. Met haar zus, zoals dat bij ons vroeger ging.

6. Golfjes op het strand.

Eb.
Wat is er heerlijker dan met dat geluid ontwaken?  Zacht klotsende golfjes die de aangespoelde schelpen zachtjes over elkaar heen laten rollen en schuiven. De zilte lucht. Het schreeuwen van meeuwen.
Nooit word je fijner wakker dan aan zee.

Er is echter een goede tweede en dat is ontwaken met "Illa illa", wat een onomatopee wil zijn dat het geluid tracht te imiteren van golfjes, die kabbelen aan de vloedlijn, bedacht  door de in het geheel niet slecht uitziende zanger van dit gelijknamige lied, Kim Han-bin, artiestennaam B.I. Ik deed jullie -na mezelf- al een keer eerder het plezier om met hem wakker te worden- met het liedje van de dag nummer 2. En zeg nu zelf: er zijn slechtere manieren van ontwaken denkbaar. 

해변- haebyeon

Deze song heet "Strand" of "Kustlijn".
Er zit een opbouw naar vreugde in deze song. Iets van loslaten en opnieuw beginnen. Vrijheid. De last van een ellendig verleden afwerpen.
Aan de vloedlijn lopen, je armen uitspreiden, in het rond draaien draaien en "Illa illa illa illa illa" zingen. Kom maar, leven! Ik heb weer zin in je!