Finse, coole bleekneusjes

Een half jaar leven in duisternis.
Dat doet een mens waarschijnlijk geen goed. Depressies, Drankzucht, Moordlust. Seksuele abberaties. En wat dies meer zij.
In die schemerwereld schuilt veel rampspoed. Dat wil de Scandinavische cinematografie ons al van oudsher doen geloven. Kijk naar de films van de Zweedse Ingmar Bergman. En op een ander niveau: zie al die thrillers en krimi's op Netflix et al. Uit Noorwegen, Zweden, Finland, Denemarken en IJsland. Zo'n overvloed, je kunt er met gemak een half jaar duisternis mee uitzitten voor je tv, een virtuele poolwind door je huis laten waaien.

Zelden speelt een en ander misdadigs zich af in de zomer. Want altijd blijken die series ampel gestoffeerd met sneeuwstormen, die razen boven uitgestrekte ijsvlaktes. IJs, waarin lijken goed geconserveerd blijven maar dus ook aanwijzingen en bewijzen. Een inktzwarte atmosfeer, die tastbaar als een vette walm van sigaretten, ongewassen lijven en gebakken vis om mensen heen hangt. Een broeierige ambiance, waar depressies uitstekend in gedijen en de lage instincten van de mens ongehinderd tot volle wasdom kunnen komen.
Loodzware ernst, dus.
Twee uitzonderingen: IJsland en Finland stoppen in hun krimi's behalve bovenstaande smaakmakers ook hun geheel eigen sardonische humor, waardoor al die slechtheid meer reliëf lijkt te krijgen. Daardoor beter te behappen is maar die gelaagdheid maakt ook dat alle verdorvenheid harder aankomt.

Ach gossie: geboren in verdriet en gehuld in teleurstelling.

Aki Kaurismäki is een Finse cineast, die alle bovenstaande clichés in zijn eigen Scandinavische blender gooit. Hij hanteert een verbluffende vormgeving, vervreemdend maar hip én een soort maffe humor, waar men zich merkwaardig genoeg toch hard aan kan stoten.

Gisteren wilde Herman Koch als laatste Zomergast van Griet Op Den Beeck een stukje uit een film van Kaurismàki uit 2023 "Fallen leaves" aan de TVkijkers tonen, om te laten zien dat 'ongemak' een bepalende component van humor kan zijn.

Spice girls op zijn Fins.
Wel dat lukte nogal!
Houterig, schutterig, ongemakkelijk, stuntelend in de communicatie, onhandig in het leven. Zo zijn de twee hoofdrolspelers in die film.

En zo staan ook de zusjes Kaisa en Anna Karjalainen, van de Finse popgroep Maustetytòt erbij: ongemakkelijk, harkerig, nurks haast. "Het is koud en donker hier in het hoge noorden, dus gelukkig zijn is hier moeilijk." (Anna).
N.B: De UN doet elk jaar een  onderzoeken onder de bevolking van landen en daaruit bleek weer dat Finnen  het gelukkigste volk ter wereld zijn...

Maustetytöt betekent 'spice girls' maar deze meisjes bevinden zich in het popmuziekspectrum diametraal tegenover die Britse meidengroep! Laconiek en droevig, zo karakteriseren ze zelf hun werk.
In "Fallen leaves" (ha, daar is hij weer, Yves Montand, op z'n Fins ditmaal) zijn de zusjes ingehuurd om in een vreugdeloos ogend karaoke-etablissement het entertainment te verzorgen en al doende de clientèle op te fleuren. Waarschijnlijk nichtjes van de barman; omdat ze zo leuk muziek konden maken, had hij gehoord, krijgen ze hier een kans- maar dit verzin ik zelf.

Vermaken ze de klanten? Vermaken de klanten zich? Vermaakt Maustetytöt zich
Het heeft er bepaald niet de schijn van. Iedereen lijkt er te zitten omdat daar zitten nét 'n fractie beter is dan thuis in je dooie eentje dronken te worden van de Finse wodka.
Het lied dat de zusjes, pokerface, totaal onbewogen voordragen is haast lachwekkend treurig. Haast tactiel naargeestig: schimmel op de olieachtig troebele koffieresten in de kan Borden op de vloer met aangekoekte restjes, afgekloven kippenbotjes, vettig bestek en verfrommelde papieren servetten. De bewoonster is té lamlendig om op te staan. Ze sleepte zich al 'n keer naar de hoek van de straat om bier te halen, hoor. Alleen als het écht moet gaat ze nog wel een keer. 't Is pokkenweer ook nog namelijk, de slagregens gutsen de groezelige ramen bijna schoon.

Een geweldig getoonzette misère. Mooi van lelijkheid. Gezongen door twee schattig uitziende maar  emotieloze helblonde grietjes met welluidende Scandinavische stemmen. "Impossibly cool" las ik ergens in een recensie.
Mistroostige Bangles*-op-z'n-Fins.

.

Om van te smullen.

Lees de fijn ellendige tekst:

Geboren in verdriet en gehuld in teleurstelling.

Beschimmelde koffie in de pan En serviesgoed op de vloer De regen wast de ramen, ik hoef ze niet zelf te lappen Niets houdt me meer tegen om weg te gaan
Maar ik ben tot mijn knieën in beton gegoten. Een onzichtbare last van duizend kilo op de rug. Zelfs als er nog maar één checkpoint te gaan is, weet ik niet of ik het graf nog haal.
Ik ben voor altijd een gevangene hier. Afrasteringen omringen zelfs de begraafplaats. Zou eindelijk mijn laatste taak op aarde erop zitten dan graaf jij me alleen nog maar dieper de grond in. Ik vind je leuk, maar ik kan mezelf niet uitstaan Ik heb anderen niet nodig, ik weet niet hoe het met jou zit? Ik geef het toe: als ik wegga doe ik het alleen voor mezelf
Zomerschoenen en een oversized hoodie uit de winkel op de hoek, in de vrieskou. Een paar biertjes gehaald. Als ik tijd heb ga ik nog een keer.
Maar anders ga ik gewoon liggen Ik ga echt niet voor niets het huis uit. Vergeet mij, ik wil alleen zijn Ik werd geboren in verdriet en ga gehuld in teleurstelling

Ik ben voor altijd een gevangene hier. Hekken omringen ook de begraafplaats. Als eindelijk mijn laatste taak op aarde erop zou zitten Graaf jij me alleen maar dieper de grond in. Ik vind je leuk, maar ik kan mezelf niet uitstaan Ik heb geen anderen nodig, ik weet niet hoe het met jou zit Ik geef het toe: als ik wegga doe ik het alleen voor mezelf
Ik zal het toegeven als ik wegga Ik doe het alleen voor mezelf.

* Bangles:

Cool, onderkoeld, sophisticated, alles okay.

                                                                           

Alles in orde.
Tudo bem.
Tudo certo.

IJsblokjes tinkelen tegen het glas dat door een lome hand langzaam heen en weer bewogen wordt op de maat van de muziek.
Het loopt tegen de 30 graden, 35 graden.
Het strandzand blijft plakken aan factor +50.
Het zeewater laat een laagje zoutkristalletjes achter op de huid.
Uit de geluidsinstallatie klinkt een door autotune vervormde stem. Tudo certo. De beats zijn pittig maar relaxed. Echo's uit Kaapverdië. Een tropische bries uit west Afrika waait je toe vanuit de muziek.  
Het leven staat op standje "sloom". Er moet niets. Er hoeft niets.
Er klinkt alleen deze muziek. Heerlijk.

Trump, Poetin, Oekraïne, Gaza, Hamas, Netanyahu, hongersnood.
Het wordt allemaal door de muziek van Dino D'Santiago tijdelijk weggeschoven naar de randen van het bewustzijn. 
Dino D'Santiago legt over al die hopeloze ellende even een zielzalvende muzikale laag van vrolijkheid en schoonheid. Of zijn muziek het enige is dat ertoe doet. En voor even is dat dan ook zo.
Muit´ obrigado, Dino.

Claudino Jesus Borges Pereira (13 12 1982 Quarteira, Algarve) is de officièle naam, die op het paspoort van Dino d' Santiago staat. Zijn achternaam mat hij aan als hommage aan zijn ouders die van dit Kaapverdische eiland kwamen.
In zijn muziek is dan ook de invloed van omaatje Cesaria Evora nooit ver weg. Hij swingt uiteraard wat moderner, maar als een echte Portugees chique en ingehouden. Hij werkt kennelijk ook graag met andere artiesten, doet hun productie en levert zijn stem. 
Hij staat vrijdag 11 juli op North Sea jazz  en woensdag 15 oktober 2025 in De Melkweg

Het grappige toeval wil dat ik, terwijl ik dit blogje aan het schrijven ben, mijn dochter die in Portugal woont zojuist even appte of zij deze muziek en deze artiest kent. "Ja, welzeker"` antwoordde zij, "..en grappig dat je dat juist nu vraagt want ik ben nu in Area Branca, waar Dino D´Santiago optreedt vanavond, zie ik". En ze stuurde me de nevenstaande foto van het affiche als bewijs.
Tekst Tudo certo:

Tudo Certo (All Will Be Well)

Let me breathe,
step forward and feel
the place where I might find
what my soul has long been seeking.

A new day is rising,
no more looking behind.
I’ll count to ten,
and keep walking on.

I crave new blood in my veins,
to carry me into life,
on a road I’ve never known —
I’m ready to live it, yeah.

I’ll hold this new day close,
take the reins of my own game,
one step at a time,
without the “maybe”
that only chains me.

É pa bu dexan bai —
Let me go where my heart can breathe.
Dexan bai pra um novo dia —
Release me to a brand-new day.
Um novo dia —
A day that is already breaking.

Yes — it will all be alright.
Again and again I whisper:
it will all be alright.

Um novo dia vai nascer —
A new day will be born.

Tekst Fidju Poilon;

Oh father

Since you left, the world changed.

Oh father

The king of your soul is stuck in Polon.

Oh father

In Cabral’s language your laughter on my back.

Oh father

On the small rugged land, I suffer.

Oi oi, Djodji, daughter of Maria and Lord of Mendi

Only prayer frees from danger

Only prayer frees from danger

I run the world to tell your story

So the world knows where your good comes from

Go in the bush, don't open your basket, shake it, lift it up

New boy, today you go to your farm

New boy, today you go to your farm

Oi oi, Djodji, daughter of Maria and Lord of Mendi

Only prayer frees from danger

Only prayer frees from danger

Only prayer frees from danger

ChatGpt toelichting & nuance:

“Ô papai” betekent vrij vertaald “Oh vader”, een toespeling op het gemis en rouw.

“Rais di bu alma finkadu na polon” kan ook betekenen dat iemands ziel vastzit op een plek met sterke symbolische betekenis, zoals “Polon”—mogelijk een dorp of spirituele plek.

“Na lingua Cabral bu bombudu na kosta”: "in Cabral’s language" verwijst mogelijk naar een specifieke dialect- of culturele verwijzing (“bombudu” als gelach of uiting).

Herhaling van “Only prayer frees from danger” legt nadruk op het belang van spirituele kracht en bescherming tegen gevaar.

Het 'zaakje' van j-hope.

En het was al zo warm.
Michael Jackson begon ermee, in de jaren 80 van de vorige eeuw. Nu grijpen hiphoppers en rappers overal ter wereld naar hun kruis, als om te zeggen: "Ladies! Here it is. Come and get it!".

De "Italianen van het Verre Oosten', zoals ik ze al eerder noemde, Zuid Koreanen dus, volgen ook hierin de Italiaanse mannen. Ik herinner me nog hoe geschokt ik was tijdens de eerste vakantie in Italië. Mannen en jongens liepen op straat onbeschaamd hun zaakje te 'herschikken' of werkten een plotseling optredende 'jeuk' weg. Ze keken je daarbij uitdagend aan: "Zag je dat? Zeg er maar eens wat van!". 
In de K TVseries presenteert de Zuid-Koreaanse gemeenschap zich over het algemeen als nogal preuts. Dat geldt dan bepaald niet voor het jeugdige, rappende mannelijke deel van die bevolking. Waar men elders de middelvinger opsteekt als pars pro toto gooit j-hope bij wijze van een "Baepsae"/ Fuck you** naar de oudere generaties, niet zijn 'pars' maar zijn 'toto' in de strijd.

Hij hijst zijn broek en zijn zaakje heel prominent op en knalt los in een verpletterende danssolo met keiharde split aan het eind als uitroepteken. En heel jong internet stond in vuur en vlam.

Het laat weinig te raden over.

´Killin´it girl´

Zegt u dat wel.
De dame maakt het áf - om in dubbelzinnige terminologie te blijven. In het Engels heeft het dezelfde lading als het Nederlands; ze levert hoe dan ook schitterend werk. Afwerk. She´s killin´ it.
De danser/rapper/zanger j-hope levert eveneens.

En hoe! Ze dagen elkaar uit met de ene sexy move na de andere. Hij vloeit suggestief om haar heen, haar ondeugende bewegingen beantwoordend. 

j-hope is de danser en rapper van BTS. Hij timmert solo al sinds 2018 solo aan de weg om ideeën te kunnen vormgeven die niet in het groepsconcept passen. 

j-hope is me de danser wel. De ene beweging vloeit natuurlijk en gracieus over in de andere. Zijn lijf golft onophoudelijk. Zijn handen en lange vingers zijn expressief en lenig als van een Balinese danser en een essentieel onderdeel van de choreografie. Zijn timing is 'spot on', elke beweging wordt tot in de puntjes uitgevoerd en afgewerkt. Dankzij eindeloos oefenen en bijschaven.
He's killing it, every second.

Superstar.

Hier zie je overduidelijk een superstar-in-the-making, dit zonnetje in huis, de androgyn ogende

j-hope.

Zijn naam mag best in hoofdletters geschreven worden. 'Hoop´, die naam past hem wel.
Het publiek eet uit zijn hand, waar hij ook optreedt. Solo, met een knappe mix van hitgevoelige pop, soepel swingende r&b, opzwepende raps, sexy moves en natuurlijk 'zijn' eigen BTShits, uitgevoerd met een strakke live band en dansers. Of het nou Zuid Korea is of de U.S.A. of zoals 13 juli 2025 als afsluiter van zijn tournee voor 60.000 man in Berlijn, hij heeft zijn fans met zijn stralende lach allemaal aan een touwtje. Moeiteloos lijkt het, maar de man werkt er heel hard voor om het zo moeiteloos te laten lijken.
Nou ja, 60.000 'man'? Zijn publiek bestaat grotendeels uit meisjes, vrouwen in leeftijden van 10 tot 90, die alle songs soms huilend maar meestal lachend luidkeels meezingen. In het Hangul!! Zelfs in Parijs!
Ze adoreren hem en hij zuigt al die adoratie gretig op. Hij geniet zichtbaar zelf ook bovenmatig van zijn shows. De sleet zit er duidelijk nog lang niet op bij hem, ondanks al die adoratie die hem als lid van de beroemdste boyband ter wereld BTS al meer dan een decennium ten deel valt.
Prachtig om te zien en te horen hoe het publiek uit volle borst meezingt, refreinen aanvult als één machtige stem. Dat moet toch een geweldige boost geven.

"Killin'' it girl" challenge.

Er is in de virtuele danswereld weer een challenge gaande: wie neemt het op tegen j-hope?

Natuurlijk Oegandese kereltjes, die er niet  lang op hoefden te oefenen, zo natuurlijk vloeien de bewegingen uit hun jonge lijfjes.

Jimin, ook uit BTS, gaat de uitdaging aan.

"Crow tit''

** "Baepsae" (뱁새), een Koreaans woord, krom vertaald als "crow-tit" in het Engels. Een heel schattig wit jong vogeltje van een soort, die hier niet voorkomt.
De achterliggende betekenis in Zuid Korea is het onderwerp in de gelijknamige song van BTS: een piepkuiken dat denkt dat hij al heel wat voorstelt maar dat nog zoveel moet leren.

In die song staat 'baepsae" voor de strijd die jonge generaties daar moeten voeren tegen de hoge eisen zoals die aan hen gesteld worden door de gezaghebbende oudere generaties.
In die song wordt opgeroepen tot standvastigheid in het overwinnen van obstakels op de weg. De vergelijking wordt getrokken met het jonge vogeltje, zwak en kwetsbaar maar volhardend in de wens om een eigen plek in de wereld te veroveren.

Ogen dicht & tot 10 tellen.

 

Als je iets op het puntje van je tong hebt en je popelt om het eruit te gooien maar je weet al dat het waarschijnlijk niet goed zal vallen bij de ander, je gesprekspartner, opposant, collega's, wie dan ook.

Als je je opeens midden in een afschuwelijke situatie blijkt te bevinden.

Als je beledigd of gekwetst wordt, iemand onredelijke eisen aan je stelt of uit het niets agressief
uithaalt naar je, verbaal of fysiek..

In een mensenleven komen er  zoveel situaties langs, waarbij het beter is je even in jezelf terug te trekken en tot 10 te tellen om kalm te blijven, redelijk te blijven. Niet meteen explosief en onbeheerst met gelijke munt terug gaat betalen. Wat kortdurend even heel fijn kan voelen: ''jij kwetste mij dan kwets ik jou net zo terug'', maar wat op den duur nooit constructief uitpakt. Het maakt meestal de verstandhouding nog meer kapot dan hij al was.

Negatief.
Meestal is het een negatieve situatie, waarin je je dan bevindt, waarvan je toch nog hoopt hem naar een positieve om te kunnen buigen. Dus tel je tot 10. Vaak tegen beter weten in. Dan is de schrale troost dat jij tenminste je waardigheid behield. Dat je je niet hebt verlaagd tot een niveau waarover je je later zou moeten schamen.

Positief.
Dusty Springfield bevindt zich in dit lied daarentegen in een wel hele positieve situatie. Ze kan niet geloven welk een geluk haar ten deel aan het vallen is. Ze moet even haar ogen sluiten en tot tien tellen om zichzelf te bewijzen dat dit geen droom is. En als ze haar ogen opent blijkt die roze 'droom'  werkelijkheid.
Há, het hád dus helemaal niets met de wijntjes te maken, die ze dronken of met de sentimenteel stemmende achtergrondmuziek of met de algehele romantische sfeer, die er hing maar alles met haarzelf. En met degene die zich tegenover haar bevindt.

''I close my eyes & count to ten''.

Deze song stond op de 10 uur durende Spotifylijst met songs, die er toe deden in het leven van mijn helaas onlangs overleden muziekmaat en goede vriend Jan. Verbazend & 'it stuck out like a sore thumb''' zoals ze dat zo aardig zeggen in de U.K., tussen alle blues, ruige & vuige rock en reggae, waaruit de rest van zijn lijst bestond.
De muziekvrouwen waren sowieso sterk in de minderheid. Dusty was er dus een van plus de Shangri-La's, Millie Jackson, Fréderique Spigt, Sandy Denny, Patti Smith. Dat was zo'n beetje de rest. wat betreft vrouwelijke inbreng op zijn lijst. 
Misschien kwam dat ook omdat hem de tijd niet meer was vergund om verder dan de L te geraken in de lijst met songs op alfabetische volgorde, die hij aan het doorspitten was. Zijn ziekte haalde hem in en maakte dat definitief onmogelijk.

Om op een vrolijker noot te eindigen: 
"Chiudo gli occhi e conto a sei"

Dat leert ons dat men in Italië aangeraden wordt om slechts tot zes te tellen in plaats van tot tien. Tja, dat zal de explosieve Italiaanse volksaard zijn. Die maakt waarschijnlijk dat ze het eenvoudigweg niet halen om tot tien te tellen. Daarvoor ontploft het vaatje buskruit kennelijk al.

Het ''Corpus 0'' enigma.

Yeon Haryom, de zanger, tekstschrijver en componist van Damons year (Zuid-Koreaanse indiepopgroep) kun je niet beschuldigen van het afraffelen van zijn songs.
Vorig jaar, juni 2024, verscheen al een voorproefje van het 'binnenkort te verschijnen nieuwe album' van Damons year.
Dat hij met het uitbrengen van deze song niet kon wachten tot de rest van het album af was, kan ik me levendig voorstellen. "To the undying lover" is een lied, waar de urgentie vanaf spat. Een compositie, die je bij de keel grijpt door de dwingende opbouw, de rauwe emotie die over de rand stroomt. Hier klinkt een artiest die niets verbergt, niets inhoudt; zo als hij zich voelt, zo komt dat over. 100%.

Verder bleef het stil. 
Maar een jaar later, boem, ligt het er opeens: een heel album van Damons year, "Corpus 0" genaamd. Of "Corpus O"? Het valt niet echt uit de typografie op te maken noch uit de tekst. Lichaam 0? Bewijsstuk 0? Lijf O?

Nou ja, ''boem'', dat is tegengesteld aan het wezen van Haryom. Die is meer als dat roodborstje uit het liedje, dat tegen het raam tik-tik-tikt en onnadrukkelijk maar toch vasthoudend je aandacht opeist. "Laat mij er in, laat mij er in!".

Zo ook ''Corpus 0''. Bij de eerste strofes van het lied heeft hij zich mijn hart al in gezongen. Knijpt mijn keel dicht door het gevoel dat zijn stem - en de toonzetting- oproept.
Als het refrein komt, bewasemen mijn hoornvliezen door de emotie, opgeroepen door die merkwaardige hoge stem van hem en hoe de muziek die stem zacht en lucide omarmt. Die ijle piano-akkoorden aan het eind- als een ijsblokje in je gin & tonic, dat tegen het glas en tegen je tanden tinkelt. Opeens vlijmt door de kou een felle pijnscheut. Door de zenuw naar de wortel en nog verder, naar je hersenen. Als bliksem, die inslaat.

De tekst.
Google translate zet de tekst om in krom Nederlands. 
Mijn interpretatie:
De protagonist wil met zijn geliefde de tijd om de tuin leiden zodat zij samen in een eeuwigdurend tijdsvacuüm kunnen blijven bestaan. Onveranderlijk, onaantastbaar en alles en iedereen buitensluitend. Slechts zijzelf, 'n twee-eenheid in een lemniscaat van eeuwige verliefdheid gesloten- drijvend als 'n foetus in de baarmoeder. Warm, roze, beschermd. In een eigen bubbel zoals dat in 'goed' Nederlands heet tegenwoordig.

Echter.

Tijd valt niet te foppen noch te stoppen.

Verliefdheid is een vluchtige, licht ontvlambare toestand, hormoon gestuurd.
Net zo hard valt men erin als er weer uit.

Dat maakt dat ''Corpus 0'' onheilspellend klinkt.
Donkere wolken lijken zich erboven samen te pakken.

U en ik, wij weten: donder, bliksem, slagregens, storm.

Corpus 0, het gehele album.

 

a-ha & mama Appelsap, die je voet wil likken.

Zopas op de autoradio schallend viel me weer op dat die hit van a-ha uit 1985 "Take on me" helemaal niet veroudert. Energiek en fris klinkt 't alsof het gisteren gecomponeerd werd. De beelden erbij, zoals vroeger veelvuldig voorgetoverd door MTV, speelden zich automatisch weer af in mijn hoofd.

Je zou idealistisch kunnen stellen dat de videoclips  speciaal vervaardigd werden om de muziek te verrijken maar het streven was natuurlijk de gigantische doelgroep babyboomers rechtstreeks te kunnen bedienen om ze zo - gratis reclame- het geld uit de zakken te kunnen kloppen.
Een nieuw fenomeen, zo'n videoclip, die zich in ons netvlies brandde omdat hij elk uur herhaald werd en zich zo voor altijd in onze hersenen nestelde. "Billie Jean", "Thriller", Beat it". Michael Jackson was de grote voorganger hierin maar a-ha volgde in diens slipstream.

Jeugdige energie straalde ervan af en de ongebreidelde zang die omhoog omhoog stuwde naar een climax gaf het idee, dat niets onmogelijk was. Dat synthesizer riedeltje, waarvan je maar  enkele tonen hoeft te horen en je zegt: "a-ha!". De frisse koppies van de drie Noorse, naar James Dean gemodelleerde gasten, wit Tshirt, spijkerbroek, vetkuif, maakten het tot hét perfect plaatje.

De slim in elkaar gestoken kunstzinnige videoclip paste daar naadloos bij. Mooi, vloeiend met potlood getekende hoofdpersonages in een storyboard dat tot leven komt en de hele clip lang blijft pendelen tussen realiteit en fantasie.. Een meisje dat het stripverhaal bekijkt, wordt letterlijk het stripverhaal ingetrokken. Net als wij, de toeschouwers die video ingezogen werden.

"I just wanna hit you in the foot"

In mijn speurtocht door de Zuid-Koreaanse muziek kwam ik op gegeven moment deze song tegen.
Kave met "You".

Dát klonk best bekend! De Zuid Koreaanse versie van a-ha? Veertig jaar later?
Ongeveer hetzelfde ritme. Ook een vrij lichte jongemannenstem die als een leeuwerik jubelend de hemel in klimt á la Morten Harket (zanger van a-ha) en de toonladders bestijgt met vier treden tegelijk.
Geen synthesizers hier maar strijkers, die het tempo opjagen op een manier, die Vivaldi trouwens al beproefd had in zijn 4 Jaargetijden, in "Winter" om precies te zijn.
Niets nieuws onder de zon dus, zoals het werkte voor Vivaldi werkt het ook hier, voor Kave.

Live haalt de zanger de hoge noten net zo makkelijk als op de opname, hoor ik. Tja, je vertrouwt ze niet meer zomaar op hun bruine ogen, met die helaas tegenwoordig usance zijnde achtergrondbanden die in liveshows meedraaien. Waar zowel de zang als de musici op klinken, zodat het niet opvalt als de zanger een noot of wat mist.
Het Engels van Morten was wel veel beter dan wat deze zanger ervan bakt. De 'R' in 'rule'  is een onneembaar obstakel voor hem en klinkt als 'loel'. De tekst op zich is weer een onbegrijpelijk en wonderlijk geheel zoals wel vaker bij teksten in de K pop. 

Mama appelsapt ook weer eens mee : ik versta eerst: 'I just wanna lick you on the foot´. Néé toch, 'n soort fetish? Van jongens van 18 aan het begin van hun carrière? Dát kan het toch echt niet zijn! "I just wanna hit you on the foot'' versta ik bij nader beluistering.
De Zuid-Koreanen komen in  films en series naar voren als enorme vechtersbazen maar waarom zou je in vredesnaam iemand dan alleen op zijn voet slaan?
Het blijkt uiteindelijk ''I wanna hit you on the phone-'' te zijn- wat mij eerlijk gezegd net zo onbegrijpelijk voorkomt? als eerdere mis verstane opties!

Never mind. Ik breek er mijn hoofd maar niet over, daar is het nummer muzikaal te aardig voor.
Het heeft een a-ha-achtig jonge mannen-bravado. Het tempo, de opbouw, dat alles geeft een lekkere dosis energie af- waardoor je desnoods best eens even op iemands telefoon zou willen slaan. Waarom ook niet?

                                                  En een lekker pianistje hebben ze ook!

                                           Een ouwe bekende, iets aangepast: "A fucking APT"

Het mag geen naam hebben...

... maar dat heeft 't uiteraard wel. En 't mag, wat mij betreft, zeker een naam hebben, ook al noemt zij zich 'Noname'!
''I try to exist without binding myself to labels. I’m not really into labels at all, even the way I dress; I usually don't wear anything with a name brand. For me, not having a name expands my creativity. I’m able to do anything. Noname could potentially be a nurse. Noname could be a screenwriter. I’m not limited to any one category of art or other existence, on a more existential level''.

Het laatste Liedje van de Dag dateert al van begin maart zie ik. Het is toch echt niet zo dat de liedjes, die in aanmerking kwamen voor mijn Liedje van de Dag opeens op waren. Het was meer dat de keuze zo overstelpend was, dat ik bijna last van keuzestress kreeg en uitstelgedrag ging vertonen, hopend dat die ene zich opeens alsnog (al maanden het favoriete woord van mijn kleinzoon) zou aandienen.

Deze song zingt echter al een tijdje vrij prominent rond in mijn hoofd. Ik betrap mezelf er geregeld op dat ik loop te zingen: "Clock-a-boom-boom Clock-a-tick" en de rest van de tekst staat hier. Haha.
Een vrij scabreuze tekst voor een 75 jarige om hard mee te zingen, toch?

 Het onderkoeld swingende lied-met-rap is een ode aan een onstuimige verliefdheid en dan met name een ode aan de hitsige seks die daarbij hoort. 

De band swingt zo strak onder de ondeugende pittige raps van Fatimah Nyeema Warner (18 september 1991), de twee background singers zingen zich honingzoet naar de voorgrond met zangeres Ayoni, het is een auditief feestje. Kijk vooral ook naar het Tiny desk concert hieronder voor een visueel feestje erbij.
Op 6.06 minuten komt "Boom Boom" voorbij, mijn liedje van de dag op 11 mei 2025.

In een recensie in The Guardian wordt zij genoemd als de opvolgster van Lauryn Hill en Erykah Badu: ''a younger sister to righteous figureheads such as Lauryn Hill or Erykah Badu, while simultaneously putting in the work on the ground and online – the consummate 21st-century rapper-activist multitasker''.

We gaan het zien.