Sunday, March 9, 2025

Cute jerk.

Net vóór mijn bliksem-
vakantie begin maart wilde ik eigenlijk "Jerk" van iKon als 'Liedje van de dag'' kiezen omdat het de hele tijd in mijn hoofd haakte met die vier omhoog klauwende toontjes als de nageltjes van een om aandacht miauwend katje. Nageltjes, die in je kleren blijven haken. 
Een fijn lied, dat in mijn hoofd blijft haken door het soepel swingende, voortkabbelend ritme, waar je je laidback mee door je dag beweegt.

Aanvankelijk koos ik het vanwege de titel:´Jerk´. Eikel, idioot, l*l, kl##tz@k, stomme hufter enzovoorts. Woorden die spontaan in mij opwelden, bij het horen van het idiote nieuws toen die dag. Maar er is tegenwoordig helaas een dagelijkse overvloed van dit soort absurd ''nieuws'' dat onophoudelijk als een soort gore diarree door halve garen over ons uitgestort wordt in een succesvol poging de massa's murw te beuken met hun "nieuws", "decreten" en "verordeningen".


Maar ach, het liedje dat de schoongepoetste, als appeltjes opgewreven knappe koppies van de Zuid-Koreaanse boyband iKon zongen, stak zo incongruent af bij de kwalijke geluiden die uit de giftige onderbuiken van valse Troefkaart & Muskusrat cs. opborrelden, dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om die twee aan elkaar te koppelen.
Dat zou die jongens van iKon maar bezoedelen. En ze gaven me juist zulke broodnodige muzikale afleiding en troost in deze zorgelijke dagen.

En wat waren ze schattig, ooit, zo in 2016, 17, 18, 19.  En wie weet zijn ze het nog wel, al zijn ze nu al hoog en breed volwassen.

Als 74jarige kan ik nog best begrijpen waarom al die jonge grietjes helemaal idolaat zijn van die jongensgroepen, vooral de Zuid-Koreaanse. Die knappe gastjes tussen servet en tafellaken- waar Paul van Vliet over meisjes van 13 zong, gaat hetzelfde natuurlijk ook op voor gozertjes van die leeftijd, die zich bevinden in het vage gebied tussen onwetendheid of toch wellicht niet meer zo heel onschuldig zijn als ze eruitzien. Gozertjes in de pubertijd, die er nog zo uitermate knuffelbaar uitzien. Branieschoppers, Aziatisch glad maar dus wel al een suggestieve hint van seks om zich heen hangend. Coming of age music made by boys for coming of age girls.

''Ik ben een eikel'', aldus de tekst. ''Ik ben niet voorzichtig genoeg met je geweest. Nu, in retrospectief, begrijp ik het pas. Toen de vlinders verdwenen, was daar nog wel aanhankelijkheid maar ook dat moest plaats maken voor vriendschap, wat ik toen belangrijker vond.  Bij deze neem ik dus de rol van slechterik op me want jij bent een goede vrouw''.
Toch een aardig zelfinzicht voor een toen pas 17jarige oude Kim Han-bin, nu beter bekend als B.I., die leider, producer, choreograaf en liedjesschrijver van de boyband was.
Het gaat allang niet meer zo goed met iKon, na aanvankelijke daverende successen. De leider en songsmid van de groep werd in 2019 beschuldigd van drugsmisbruik. Hij had niets gebruikt, braaf jongetje dat hij eigenlijk nog was, maar had wel e.e.a., waaronder wiet en  LSD, laten bestellen alsof het een afhaalmaaltijd was. Waarschijnlijk hopende dat de LSD hem tot even geniale songs zou brengen als het kennelijk ooit voor Lennon en McCartney had gedaan. Zijn grote muzikale voorbeelden. Terwijl hij al een heel eind kwam zonder die middelen!
Hij liep tegen de lamp. Om zijn groep niet mede ten onder te laten gaan met hem door zijn onbesuisde en in Zuid Korea gevaarlijke actie, besloot hij zelf maar uit de groep te treden en alle schuld op zich te nemen. De jongen kan absoluut niet liegen. Hij is altijd eerlijk. Hij kan niet anders.
Maar dat is niet goed voor een carrière in Zuid Korea. De zijne maakte derhalve een loodrechte duik naar de bodem van de afgrond.

Zijn mede-bandleden zijn, toen ze over de eerste schok heen waren, zonder hem verder gegaan. Ze waren allen goede zangers met mooi bij elkaar kleurende stemmen en er was nóg een rapper in de groep, die Kim Han-bins raps en zang overnam maar diens scherpe inbreng, die het bittertje in al het zoete bracht en het geheel van een angel voorzag, die was er nu uitgetrokken. Ook Han-bins obsessieve, monomane verhouding met zijn allesoverheersende grote liefde: MUZIEK, misten zij. Deze jongens waren al gauw tevreden en vonden het teren op de oude roem, dat zij vanaf 2019 gedaan hebben, geen probleem. Zij waren kennelijk uitvoerders, geen makers.
Die weinig assertieve houding heeft gemaakt dat zij zijn teruggezakt naar best aardig maar middelmatig niveau. Er valt gedegen vakwerk van hen te verwachten. Geen brille of innovatie.







Thursday, February 20, 2025

End of the world as we know it.


Het is toch niet te geloven? Je ziet het gebeuren, recht tegenover je op de televisie en je mond valt ervan open.
Dit gebeurt echt!
Zelensky was de agressor, niet Poetin.
Zegt Trump.
Zelensky is de dictator, niet Poetin.
Zegt Trump.
Zelensky mag wel snel ophouden anders heeft hij geen land meer over.
Zegt Trump.

Call my bluff if you dare!
Het narratief wordt totaal omgedraaid door de oranje Pipo, die de ene na de andere blatante, flagrante idioterie uit zijn mouw schudt terwijl de hele wereld wéét dat hij gewoon keihard staat te liegen. Hijzelf weet ook dat iedereen dat weet maar als je maar met veel aplomb bluft en het blijft herhalen, zal het er uiteindelijk als waarheid inzinken bij zijn gehoor. Er schittert zelfs iets van gluiperige triomf in de ogen van de valsspeler, die alle kaarten in handen lijkt te hebben: "Jullie weten dat ik lieg maar ik doe het gewoon toch! Jullie kunnen mij niet meer stoppen en jullie weten het. En dit komt ons toevallig nu beter uit en probeer ons maar eens een voet dwars te zetten- als je durft."

Liegen dat het gedrukt staat.

Drie griezels in de zwetsshow van Sean Hannity: Musk & Trump. Musk als poppenspeler. Trump als zijn ledepop, hengelend naar 's baasjes goedkeuring. Ze leuteren een uur lang met en door elkaar heen, vaak in afgebroken, onbegrijpelijke zinnen. Opkontjes gevend aan elkaar. Oh, ze hebben het zo getroffen met elkaar. Maar wat is dit in godsnaam? Waar kijk ik naar? Een interview, daar schijnt deze schertsvertoning voor door te moeten gaan,  
Perplex sla ik het woordelijk verslag hiervan na op de website van het Witte Huis maar snap er dan nog minder van.
Wat zijn dit voor bazelende halve garen? Hersens, zo al aanwezig, wellicht door syfilis aangetast bij de oranje uitgeslagen gast? De ander vertoont enigszins psychopatische trekken en de interviewer lijkt totaal de weg kwijt, zo hij die al ooit wist. Hij weet wel hoe hij hielen moet likken! Maar dat trucje beheersen ze alledrie. Getver, wat houden die vieze kereltjes van elkaar(s hielen) en dat niet alleen: ze houden maar niet op veren in elkaars fat asses te steken.
Mag ik even braken?!


Wat dit nou was? Een groteske, schokkende cabaret act? Een surrealistisch toneelstuk? Kwik, Kwek & Kwak in Dumbfoundland?
Helaas niets van dat al..
De schokkende waarheid is, dat de ene schertsfiguur het mandaat kreeg van een meerderheid van Amerikaanse kiezers om het land en de wereld grondig te verbouwen naar eigen 'inzicht'. Om zeep te helpen is correcter geformuleerd.
De ander kreeg men er opeens gratis bij, niet gekozen noch verkozen maar hij bleek de trumpcard die Trump uit zijn mouw schudde: part of the deal. A huge part, ook nog, die man wiens rechterarm á la Dr. Strangelove zomaar ineens onbeheersbaar in een nazigebaar schiet.


En daar hopen beiden dan zelf weer een paar slordige miljard aan over te houden. Want dat is het enige, dat telt voor deze `heren´. Geld. Geld en de macht die je daarmee kunt kopen.

En er sloot zich een ijskoude hand om mijn hart. 

Lied van de dag:

R.E.M.: It's the end of the world as we know it (& I don't feel fine)



Thursday, February 13, 2025

Little bit of sun!

Zaterdag 8 februari 2025
Misschien is het helemaal niet zo maar in mijn beleving hebben we nog nooit zoveel grijze luchten boven ons gehad als in de zomer, herfst en winter van 2024- en 2025 is in diezelfde trant doorgegaan.
Zaterdag begon grijs maar eindigde gelukkig glorieus, zie de foto.
De zon zette even een mooie punt achter deze dag.

Zondag 9, maandag 10, dinsdag 11: Egaal grijs, gure en stevige noordoostenwind, mergverkillend koud.
Er valt haast niet tegen op te slikken met vitamine D.
Wordt deze overdaad aan bewolking veroorzaakt door de recente bosbranden in Los Angeles? Nog aangedikt door erupties van vulkanen hier en daar? Omdat aan al die in de lucht uitgestoten roetdeeltjes zich watermolecuultjes hechten?

Woensdag 12 februari.

Vandaag is het de variant vaalgrijs. Mistgrijs. De rietkraag aan de overkant van het water is niet meer als zodanig te onderscheiden, opgelost als de hele wereld lijkt in een mistige grijsheid. Dé heersende kleur in het huidige en de vorige seizoenen is grijs. 
 
Vast niet toevallig dat ik deze heer met gitaar voor mijn virtuele voeten geworpen kreeg: Derik Fein, die met klaaglijke stem smeekt om een klein beetje zon, Onder andere. Ook wenst hij lucht om te kunnen ademen. In zijn hele wezen lijkt een verstikkende mist neergedaald, waardoor hij niet kan leven. Waardoor hij in een kooi lijkt te zitten waar hij niet uit kan breken.

Derik Fein komt uit een gezin, waar waarschijnlijk ook niet al te vaak - figuurlijk- het zonnetje scheen. Ik lees tenminste in een korte bio, dat zijn vader 'jewish & entrepreneurial' was en zijn moeder 'absent'. Vier zusters had hij boven zich plus drie broers. Hij was de jongste. 
Buiten scheen de zon in ieder geval wel veelvuldig, hij kwam ter wereld in subtropisch Miami.

Verder weet ik niets van deze man, behalve de handvol songs die op YouTube zijn te vinden van hem en die eigenlijk best goed zijn. Ze spreken allemaal van een eindeloos, slepend verlangen naar overgave, naar liefde. Maar er zijn altijd obstakels, zoals het simpele feit dat de geliefde niet van hem houdt maar van een ander. Of een partner, die constant laat voelen dat hij te min voor haar is.
Maar als het wel klikt, spreken zijn liedjes van bedwelming, verslaving zelfs en dan vertraagt zijn stem zwaar van sensualiteit en verlangen. Loom van lust.
Er zitten echt juweeltjes tussen.
Een van de juweeltjes is "Sun", een liedje van de dag dat er echt mag wezen. Plus nog een paar die ik hieronder plaats.

En ziedaar, donderdag 13 februari: daar is de zon! De smeekmede heeft geholpen!


                                                                        





Sunday, February 2, 2025

Blue, een zacht verlangen.

Het Engelse 'blue' is mooier dan het Nederlandse 'blauw', omdat het in overdrachtelijke zin ook de betekenis kan hebben van een zacht verlangen, een droeve gesteldheid, weemoed of neerslachtigheid. 
In het Nederlands slaat de weegschaal al snel door naar negatieve aspecten:
- een blauwtje lopen: afgewezen worden in de liefde
- een blauwe maandag: ooit, voor een korte tijd
- van de blauwe knoop zijn: geen alcoholhoudende dranken drinken
- zich blauw betalen/ergeren: verstikkend veel
- iemand op zijn blauwe ogen geloven: er maar van uitgaan dat hij/zij de waarheid spreekt.
De 'oe' in 'blue' klinkt ook zachter dan onze 'knauw' au: ik hauw fan jauw.


Over ''Ik hauw fan jauw" gesproken...
Luister dan even en dagdroom mee met het liedje getiteld "Blue" op deze videoclip van Yung Kai. Het woord 'blue' komt er niet in voor, maar wel de kleur van de oceaan, de golven, maanverlichte nachten, dat soort blauwige dingen.


Zo schattig.

De stem van Yung Kai is nog zo jong, haast ''ongebroken'' zweeft hij nog, twijfelend tussen hoog en laag, twijfelend tussen verliefd blijven vanuit een wazige verte of de definitieve stap naar volwassenheid durven nemen en iemand de liefde verklaren.
Prachtig, dat weifelend pendelen tussen fictie en feitelijkheid. Dat aarzelen over die onomkeerbare sprong in het diepe, er toch op vertrouwend dat het goed zal komen, dat je het aankunt.

Ins Blaue hinein, dan maar.
Wat een lief liedje. 
En wat een mooie blue guitar, die om die stem heen speelt als golfjes, die om je voeten heen kabbelen op een nog wat mistige frisse zomerochtend. Zo klinkt dit.
Een vroege morgen aan zee aan het begin van de zomer. Ik kan niets mooiers bedenken.

Nee, nee, nee!! Hij komt niet uit Zuid Korea!!
Yung Kai is een in Canada geboren en getogen 22-jarige jongeman uit Vancouver. Die verliefd is. Tot over zijn oren. En daar een liedje over schreef. Dank je, Yuan Kai.

Friday, January 24, 2025

Windkracht 5 Beaufort, paraplu, regen.

Het regent en regent. En als het niet regent is het grijs. Of het zit potdicht door een alle geluid dempende nattige sliertige hardnekkige mist. Mooi en stemmig, maar wekenlang is wat teveel van het goede. Goede?

Iemand op Instagram legde uit dat grijs zijn favoriete kleur was. Mits de verf behalve zwart en wit gemengd werd met een kneepje oranje, groen of rood erbij. Hij streek de gemengde verf uit en jubelde over hoe prachtig die kleur grijs was.
Mmm.
Ik zag het er niet zo aan af.

"
La pluie" OrelSan & Stromae.

Een zee van paraplu's, deinend door de straten. Met een rubberen bootje varend langs de rekken in de supermarché, die door overvloedige regenval onder water gelopen is. Een oud dametje met trekboodschappenkarretje tornt moeizaam tegen de wind op. De prei waait bijna uit haar karretje en de strak omgeknoopte hoofddoek om haar grijze haren denkt er ook aan het luchtruim te kiezen. Noord Frankrijk, 17.00 uur, wintertijd. De schemering valt- of was het de hele dag al zo alle tinten grijs?

Vrolijk stemmen doet het nauwelijks. Hoe vaak Stromae ook `Il est beau chez moi` zingt. Met die prachtige stem van ´m. Daarom is het toch mijn Liedje van de dag.

Niet klagen maand. 

We mogen niet klagen van de mensen die de  ''Niet klagen-maand' bedachten dus klagen wij niet.
In Ierland, daar mogen ze wél klagen want daar is 'Éowyn' aan het huishouden- niet de Éowyn-actrice met de gezellige appelwangetjes uit de "Lord of the rings" films maar een heftige orkaan.
Hier dobberen de eendjes nog vrij lustig rond op 5 Beaufort. Dus klagen wij niet.

"La ville avait ce teint blafard."
Eerst wilde ik als lied van de dag "(Il pleut sur) Nantes" van Barbara kiezen, het allerergste regenlied dat ooit geschreven en gezongen werd. Werkelijk elke noot, elke frase ademt onpeilbaar verdriet. Het is haast niet aan te horen, dit lied waarin Barbara op subtiele wijze zingt over haar vader, die op sterven ligt en haar dringend om een vous-voir verzoekt. Haar laat weten dat hij haar lach voor een laatste keer nog wil zien. Waarop zij meteen de trein pakt richting Nantes, naar die stervende vader.
Tussen die twee, daar heeft zich het een en ander afgespeeld, dat hóór je, dat voel je.


Zij en haar vader hebben elkaar dan al meer dan twintig jaar niet meer gezien en zij wil hem laten weten dat ze hem vergeven wil, zodat hij rustig heen kan gaan. Wat zij hem vergeven wil, blijft een mysterie in het chanson maar je voelt dat het iets ingrijpends is geweest.
Echter, als zij aanbelt op 25 Rue de la Grange aux Loups, blijkt haar vader reeds overleden te zijn. "Il pleut sur Nantes. Donne-moi la main".

Haar vader vergreep zich aan haar, zijn eigen dochter. Jarenlang, van haar 10e tot haar 19e. Er was aangifte gedaan maar de politie deed er niets mee. Dit alles kwam pas na de dood van Barbara zelf in de openbaarheid. 

Dat maakt dit chanson zo zwaar, het verdriet is zo onmetelijk groot, dat kan geen lied van de dag zijn.
Eerder een Lied van de Nacht. Een Lied van het Duister. 





Monday, January 6, 2025

37. Gek Valentijntje.

My funny Valentine, Chet & me, we go a long way.
Korrel zout. Hoe dat zo?
Chet Baker's versie van dit lied en mijn persoontje werden allebei op stapel gezet begin jaren vijftig.

Vorige week, eind 2024 dus, kwam ik Val weer eens virtueel tegen, op een ´sociaal´ medium, onder het kopje `1950'. Muziek uit de 50er jaren. Mij aanbevolen door de algoritmes van Insta omdat die mij kennelijk categoriseerden onder 'oud' en  'muziekminnaar'.
Geen woord van gelogen, dat hadden de algoritmes nu eens bij het rechte eind: Dion DiMucci, Bill Evans, Chuck Berry, allemaal leuk en nu werd daar dus ook Chet Baker aan toegevoegd.
Doorschijnend bleek met ingevallen wangen. Ogen, die een verslaving zouden kunnen verraden achter een zwarte zonnebril verscholen. Archetypische junkie.
De heroïne en cocaïne hadden hem al vast in de klauwen. Zij verhinderden hem nog niet om prachtige muziek voort te kunnen brengen. Op trompet en zingend met die kenmerkende omfloerste, sexy, weemoedige toon, die hij had. Zowel op trompet als in zijn zang.

Signature song.
Het lied stamt uit de musical " Babes in arms", in 1937 door Lorenz Hart geschreven en door Richard Rodgers van muziek voorzien. Hart ventileert via een tweede persoon  (de zanger van dienst)  een vrij ongunstige mening over zichzelf, hij schijnt zichzelf nogal onaantrekkelijk, 'laughable' en 'funny' gevonden te hebben.
Het werd het lied waarmee Chet Baker vereenzelvigd zou gaan worden.

My funny Valentine en mijn ''kleine geschiedenis'' met Chet's Val.
Eind jaren 70 was er, ergens op de Prinsengracht, een café waar live muziek gespeeld werd. Na onze avonddienst dronk het personeel van de OBA-Muziekafdeling daar nog graag een glaasje, pratend over leven, werk en luisterend naar de muziek. Er trad die avond een Engelsman op met een blonde krullenbol en een aangename, niet heel opvallende stem, zichzelf begeleidend op gitaar. Hij voelde zich thuis bij liedjes van Fairport Convention, Marianne Faithfull, het zachtere, melodieuze werk. Op gegeven moment zette hij `My funny Valentine` in en al gauw kon je een speld horen vallen, zo weemoedig mooi zong hij, à la Chet.

Toen de laatste noten wegstierven, zat het hele publiek met een dikke brok in de keel. Wij hadden zelfs tranen in de ogen. 
Ik geloof dat we nog een andere avond terug zijn gegaan om ons nogmaals zo zoet en wreed vol in het hart te laten treffen door de zanger wiens naam ik niet meer weet.  Maar: the first cut is the deepest, dat moet je niet willen evenaren.

Dat was eind jaren zeventig.

De andere keer dat het lied mij zo raakte, nu wel in Chet's versie, was begin jaren negentig.
Ook weer in een café, weer na een avonddienst op een filiaal van de OBA, in Amsterdam oost.
De eigenaar van Café Museum was toen, meen ik, de Amerikaanse heer, slechte ogen enorm vergroot  achter een zwarte bril met jampotglazen, die als liefhebberij 's woensdags om 10 p.m. sharp zijn DJ set startte waarin hij strikt naar eigen smaak en zo te zien met veel plezier en liefde zijn muziek draaide. Veel soul, oude R&B, rock, blues maar ook jazz. Een eclectische set dus. Gepresenteerd vanuit een eigen dj-booth, links achter in het café, hijzelve sfeerverhogend aangelicht door gekleurde spotjes.

Het was een mooi, oud café, dat je door dikke donkerbruine velours gordijnen vaneen te schuiven betrad. Dan stapte je in een ruimte ter grootte va 2 á 3 flinke huiskamers maar wel in een als knusse huiskamer aanvoelende sfeer, waar je een warm welkom tegemoet walmde: de cafémix van sigarettenrook, alcoholwalm, nat hout, aangebrande tosti's, zweet, afgemaakt met een toefje bleek of Vim.

Strijk en zet werd de DJset steeds meer laid back en zwoeler naarmate de alcohol de clientèle zoeter omarmde en ze roezig en ontvankelijk voor dit type muziek maakte. "This is music for lovers" liet de DJ zijn stem naar bronstige laagtes afdalen.
Buiten was het koud en nat en er was nog een lange, lánge en koude weg af te leggen naar huis. Dat vooruitzicht werd steeds minder aanlokkelijker naarmate de avond - en het promillage- vorderde.
"My funny Valentine'' van Chet Baker was vaste prik in die set en oh, wat gleed Chet naadloos in de mood van de drie portjes, die ik dan al op had. 

Dat was begin jaren negentig.

De DJ verkocht op gegeven moment zijn café en ging waarschijnlijk verder stilleven in de East Village N.Y. en de sfeer verdween met hem uit het café. Collega's verdwenen ook, werkplekken veranderden. Vriendschappen verwaterden.

Het leven ging door.

Vorige week (januari 25) werd Chet mij aanbevolen op Instagram. Twee dagen daarvoor kregen we slecht nieuws over de (on)gezondheid van een van de Café Museum kroegtijgers, die we, toen hij naar een andere werkplek verhuisde, uit het oog verloren maar nu alweer jaren een goede vriend is, met wie ooit vele uurtjes stukgeslagen zijn in Café Museum, leuterend over muziek, het leven en wat dies meer zij.

Begin mei 2025 berichtte deze vriend dat zijn schoonzoon, ook ongeneeslijk ziek, hem vast vooruit was gegaan naar de 'eeuwige jachtvelden'. Hij sloot hij zijn appje af met: "Het leven gaat door"







Thursday, December 12, 2024

36. Labbekaksels


Wij hebben zo onze labbekaksels (zie vorige blog) in de politiek. Helaas heel veel de laatste tijd.
Het merkwaardige verschijnsel doet zich voor dat je aan hun haardracht al kunt aflezen hoe de inhoud eronder in hun hersenpan erbij staat: even beroerd-  zo er al enige inhoud aan te treffen is.

Zuid Korea heeft ook zijn portie labbekaksels, zie hun president Yoon. Ook hij heeft een mies neerhangend toupetje op zijn hoofd hangen. Een mistroostige lok die een heel verre echo is van de glorieuze lokken van KPop sterren en acteurs.
Toen dit ouwe labbekaksel zijn politieke zin niet kreeg meende hij die als een humeurige kleuter dan maar te moeten afdwingen. Hij stampvoette eens flink en kondigde opeens eenzijdig  de Staat van Beleg af, iets mompelend over vuige Noord-Koreaanse beïnvloeding in het parlement.


Maar hij vond toen opeens bijna het gehele Zuid Koreaanse volk tegenover zich. Letterlijk. Honderdduizend burgers gingen vreedzaam en KPophits zingend de straat op om te demonstreren en zij scandeerden op  kekke KBeats en met lichtstokjes die ze in andere tijden bij KPopconcerten gebruiken, dat de noodtoestand opgeheven diende te worden en zij eisten op luide toon Yoon's aftreden. Ook het leger bleek niet achter hem te staan, wat godzijdank dit keer dus een groot bloedbad heeft voorkomen. Daar is het Zuid Koreaanse leger namelijk helemaal niet vies van, om hun eigen volk neer te slaan en om te brengen: lees Nobelprijs voor Literatuurwinnaar Han Kang's boeken `Human Acts`` en `Ik zeg geen vaarwel` er maar op na. 

Maar president Yoon moest inbinden. Zoals gewoonlijk moest iemand uit een iets lager echelon toen alle schuld op zich nemen, in dit geval de minister van Defensie. Zoals al eeuwen gebruikelijk in die contreien dient zo iemand vervolgens de hand aan zichzelf te slaan als onomstotelijk bewijs dat hij en hij alleen schuldig was aan de misdaad en dus niet -zoals iedereen al wist, die lamzak van een Yoon.
Maar óf hij had daar toch eigenlijk niet zo´n trek in of hij voerde e.e.a. te slordig uit, hij werd in elk geval gestoord en tegen gehouden toen hij de hand aan zichzelf wilde slaan.
Ondertussen is labbekaksel Yoon nog steeds 'in office´. Maar wat niet is...de protesten gaan gewoon door.

Top Tien demonstratieliederen.

De manier waarop die honderdduizenden demonstreerden was wel heel opmerkelijk. Vaders, moeders, kleine kindjes op hun schouders, 20-ers, dertigers, oma's, opa's. En allemaal zongen ze mee met Kpophits, die hun waarde al bewezen hadden in het verleden bij politieke bijeenkomsten en die tot ware anthems waren uitgegroeid, als waren zij het Zuid-Koreaanse volkslied.

Girls' Generation
's hit uit 2002 "Into the new world" was er zo eentje. Tijdens de anti-regeringsprotesten in Zuid Korea 2016-17 en zelfs in 2020 bij anti-regeringsprotesten in Thailand bleek het lied met een aangepaste tekst, net als nu een doeltreffend protestmiddel, waar iedereen zich in kon vinden.

G-Dragon "Crooked". Ook "Crooked" van de in Zuid Korea controversiële en razend populaire genderbender rapper G-Dragon werd luidkeels voor het parlementsgebouw ten gehore gebracht door het protesterende volk. Wie er crooked was, was zonneklaar: impeach him. Weg met hem!

2NE1's ''I am the best''- is techno die kennelijk goed in het pannetje past van de protestzangers, onder wie opvallend veel vrouwen. Die al helemaal geen trek meer hebben in de machtsstructuren en bijbehorende chicanes van oude mannen.

Over pannetje gesproken: natuurlijk waren er overal foodtrucks uitgerukt en zelfs kookten en verstrekten restaurants gratis maaltijden om de protesterende Zuid Koreaanse mens in hun meest prangende en geliefde nummer 1 behoefte te voorzien: eten! Tteokbokki for free!

"Whiplash"" van aespa, ook weer een vrouwen techno-unit, klonk luidkeels door de menigte meegezongen.

BTS "Fire", ook in de Seoul protest top tien: Let's burn it all " Bultaorone" = It's burning up here uitgesproken door rapper Suga aan het begin en het eind van het lied, is zelfs overgenomen als een soort strijdkreet.

Ergens las ik dat Zuid-Koreanen de meest demonstratie-beluste mensen ter wereld zijn. Zij komen niet met een paar honderd man naar een demonstratie zoals hier. Nee, ze demonstreren graag  met miljoenen medestanders. Een beetje demonstratie daar tikt al gauw de honderdduizend aan.
Dat maffe muzikale met korte lontjes behepte volk dat uit veel primair reagerende, emotionele kruitvaatjes bestaat, weet nog zo goed wat het te verliezen heeft als het niet zijn stem laat horen in protest. Er staat teveel op het spel daar. Het spookbeeld van hoe het ook kan zijn begint aan hun noordgrens.

Het meezingen met KPop haalt de scherpe randjes er natuurlijk wel vanaf en voorkomt eventuele woede-uitbarstingen over alle politieke viezigheid.
Muzikaal worden dan ook alle generaties "bediend''. Er was voor elk wat wils zo te horen: van naar de jaren zestig klinkende liedjes tot EDM en techno. 
In de Top Tien Protest songs kwamen tot mijn onuitsprekelijke vrolijkheid ook "APT? van Bruno Mars & Rosé langs. Ook"Amor fati" en dat paste er wonderwel bij.
Zo zou ik ook wel willen demonstreren!
Lo & behold: 



 People do have the power...


Warme dagen met een ouwe rotkop!

''Goeiemorgen ouwe rotkop, Schuif die spiegel maar opzij Geef het heden maar een rotschop Sluit het boek der ijdelheid'. Jajaja ...