Hemelse openbaring.

Zakdoek bij de hand houden s.v.p.

''Mensen zijn veranderlijk. En dan pakt het slecht uit voor mij dat ik altijd hetzelfde blijf..''.

Oh. Stil werden we ervan, gisteravond, kijkend naar Celeste, die optrad bij Jools Holland op de BBC.
Helemaal in zichzelf gekeerd. Ogen dicht. Gekleed of ze net van een begrafenis kwam. Een lichtelijk frivole begrafenis denkelijk, want haar pants waren nogal ´hot´.
Verder was alles ingetogen, melancholiek, in oktober-november stemmig donkerbruine tinten met hier en daar nog een fel oplichtend gouden accent. Als een even opflikkerende herinnering aan iets moois. Iets dat onherroepelijk voorbij is.

Celeste Epiphany Waite (5 mei 1994 Los Angeles). 
"Een hemelse openbaring" noemden haar ouders haar. Ze zaten er niet ver naast.



Haar stem heeft iets verlatens in zich, of die geknakt is na een ingrijpende, wellicht traumatische gebeurtenis. Echo's van Billie Holiday, die nog nazweven in het heden: eenzaamheid, verlatenheid, stille wanhoop. Zo dus klinkt Celeste's stem, rauw met eenzelfde brutaal randje dat bijvoorbeeld ook Adele's stem kenmerkt. De Engelse erfenis wellicht? Celeste woonde vanaf haar derde jaar in Brighton.

Haar muziek past naadloos in het huidige seizoen dus.
Neem even de tijd, sluit je ogen en luister nar mijn liedje van de dag van gisteren:

Op videoclips van haar nieuwe cd "Woman of faces" presenteert ze zichzelf alsof ze net een fikse huilbui achter de rug heeft, met flink doorgelopen mascara. Er kan geen lachje vanaf. De krassende viool aan het begin en eind van de song vertelt het verhaal al: kaputt, onherstelbaar beschadigd. 

   "This is who I am". 
Take it or leave it.     

      I take it, heb haar tweede cd besteld- de eerste had ik al en die heb ik veel beluisterd.

Misschien is de treurnis op haar tweede album wat teveel van het goede. Hangt al die ellende als een molensteen om mijn nek. Ik neem het risico.

                                                            

  

Nog niet af.

Een probleempje- mijn liedje van vandaag bestaat nog niet.
Dat wil zeggen, het bestond al wel maar officieel nog niet. Als song. is het liedje is niet te vinden op Spotify. Dat zegt niets. Het is gelukkig niet zo dat als je niet op Spotify staat, je niet bestaat. Het is dan alleen moeilijker te vinden.
Het liedje ligt als het ware nog in de ontwikkelaar. Al vrij lang, al sinds 2016 schijnt het.
Nu pas, na al die jaren, zie je het opeens tergend langzaam opdoemen uit het niets. Contouren krijgen. Het mag echter nog steeds niet als 'song' de doka verlaten van zijn maker, die het al wel liet horen als demo tijdens de chatsessies met zijn fans. Zelfs liet hij het horen  een paar weken terug in Kuala Lumpur maar zong uitdrukkelijk niet mee, danste alleen een soort Han-bin mambo met zichzelf en het liedje. Het werd vast in de week gelegd. Om de respons te peilen? Hij twijfelt erover, over dit geesteskind, dat is duidelijk.

"Omdat het nergens bij past" was de verklaring waarom het niet op het eerste, het tweede noch het laatst verschenen album stond. Thematisch wilde het, ook een derde keer, niet logisch invoegen bij de rest van de songs. Die gingen over het afscheid dat een mens vroeger of later moet nemen van zijn jeugd. Over de punt, die een mens af en toe zetten moet om verder te kunnen. Weg zorgeloosheid. Kom er maar in, verantwoordelijkheid. En jij? Wachten op de gang, Mambo, want jij past daar wéér niet bij. 
'Park Mambo' heet ie nu zelfs, het liedje is haast tot een persoon met familienaam voor zijn maker uitgegroeid,  Niet Kim maar Park is de naam. Distantie.

''Mambo'' is een toch echt 'n opgewekt deuntje. Het Engelse equivalent van 'deuntje' dekt de lading beter: a ditty.´ ''Deuntje'' klinkt enigszins neerbuigend en deze ditty is juist vintage B.I: geraffineerd in al zijn schijnbare eenvoud, optimistisch van aard, filosofisch van tekst (waarschijnlijk?). De muziek klinkt sensueel, verleidelijk: laat je lichaam spreken, laat je geest maar even buiten beschouwing. Kom, dans de mambo.
Niets om neerbuigend over te doen dus, dansen met Han-bin. 

De song heet dus "Mambo" en heeft alles in zich om een hit te worden. Hooks-a-plenty. Niets zwaars- lijkt 't want ik moet aantekenen dat ik er geen woord van versta. Hij zou het telefoonboek kunnen zingen of een filosofische verhandeling van Kierkegaard op noten gezet kunnen hebben, ik zou het niet opmerken.
Het klinkt in ieder geval als een uitnodiging tot dansen. Dans maar lekker, vergeet even alles, denk alleen aan de muziek en wat die met je doet. Dans de druk die het leven op je legt even weg, laat de muziek door je lijf stromen. Mambo!

Het lied danst al dagen, zo niet al weken, door mij heen. Hoe grauwer de dag, hoe harder het zich laat horen. Het beurt mij telkens even op. Het werkt als zalf op een wond. 'Helend' zou ik haast zeggen als dat woord niet zo'n zijïge connotatie heeft, net als 'wellness''. Woorden waarvan ik mijn mond moet spoelen. 
B.I lijkt te vertellen dat het heus wel weer lichter zal worden. Dans dus maar, dan maak je serotonine aan, waardoor stress, droefenis en zorgen van je afglijden. Daar kan je mentaal de wereld weer beter mee aan.

Tegenwoordig hebben we de ChatGPT vraagbaak om te raadplegen dus wat zegt AI over de tekst?  Tja, ook die kan nog geen officiële lyrics vinden maar wil desgevraagd wel een interpreterende samenvatting erop loslaten:

🎵 Summary of “B.I – Mambo”

• The song “Mambo” by B.I has a lively rhythm and flirtatious energy.

• It seems to express attraction, desire, and playful confidence.

• The lyrics hint at a dance or movement (“mambo”) as a metaphor for romance and connection.

• There is a sense of wanting closeness, expressing feelings, and enjoying the moment.

• The mood is upbeat, sensual, and expressive—reflecting both desire and swagger.

Swagger! Precies! Flirtatious! Right!
Daar kan ik me dit keer goed in vinden, ChatGPT!

Andere lekkere mambo's:

Perez Prado, Mambo Cubano #8

De opzwepende mambo uit Bernstein's onvolprezen en helaas nog steeds actuele West Side Story.

De Iers-Amerikaanse Rosemary Clooney smeert het lekker uit, de 'exotica'

Zó doe je dat!

That's how it's done!
Zelfs mijn man, die een gloeiende hekel heeft aan K Pop (alles!), hoorde het, toen ik naar de ''K Pop Demons Hunters' ( Koreaans-Amerikaanse animatiefilm op Netflix) zat te kijken:
"Deze muziek klinkt Zuid-Koreaans!? " zei hij.
Verbluffend!
Midden in de roos!!
Wat is dat toch, die typische Zuid-Koreaanse sound, dat die zelfs door een 75jarige Nederlandse K Pop-hater herkend en eruit gepikt wordt?

En als het al onmiskenbaar is voor een 75jarige, wat doet het dan met een 10, 11,12, 13jarige? Een 20jarige? De soundtrack van hún leven?

Je wordt er hebberig van,
Al die muziek is heerlijk glanzend-luxe geproduceerd, heeft een hoge herkenbaarheidsfactor, waardoor je het zó kunt meezingen en dat alles mist zijn effect niet. Hoorbaar en zichtbaar is het dat kosten noch moeite werden gespaard om artiesten én songs een niet te missen charisma mee te geven.

Jarenlang intensief trainen ging eraan vooraf voor de uitvoerende artiesten.
Ooit kwamen ze uit Hameln en lokten de jeugd met zoete fluittonen, nu komen ze, geëvolueerd naar 2.0 popidolen, uit Seoul- spreek uit als 'soul' en dat is precies waar de idolen -of de platenbazen- op uit zijn: de aanbidders moeten zich met hart en ziel overleveren aan hun idolen. 
En hun geld moet tegen de trottoirs van Seoul aanklotsen. Gangnam. Itaewon.

Een combinatie van factoren vormt de alles overspoelende Hallyu wave, zodat de hele wereld wil hebben of op zijn minst wil volgen, wat Seoul aanbiedt. Of het nu mode is, muziek, make up, eten, films of auto's.
Al die factoren komen voort uit de onstuitbare drang van Zuid Koreanen om de wereld te willen veroveren. Niet door dom fysiek geweld zoals hun buren aan de noord-, oost- en westkant toepasten, nee, de wereld te veroveren met slimheid, creativiteit, werkethos, schoonheid, talent, trots op het eigene. Zij willen dat de wereld ze eindelijk ziet zoals ze zichzelf zien opdat ze niet meer getypecast zouden worden als dommekrachten en vechtersbazen maar als een volk dat een eeuwenoude verfijnde, hoogstaande cultuur bezit. Maar dat nu voorop loopt in inventiviteit en moderniteit.
Met zachte krachten is de wereld beter te winnen. Aldus zetten zij hun  culturele erfschat in om de wereld hun enorme potentieel te laten zien: hun talent voor muziek, zang, beeldende kunst, dans cinematografie. Verhalen vertellen, op de beste en mooist mogelijke manier.  Zo aantrekkelijk dat niemand er meer omheen kan.  Dat iedereen er verslaafd aan zou raakt: meer. Meer. MEER ervan wil. Op economisch vlak-  auto's, software, hardware, make up, you name it, they make it. En alles zo glanzend, hip en prachtig dat iedereen het wil hebben.

Ik biecht het op: ik keek dus naar ''K Pop Demon Hunters'', een animatiefilm op Netflix. Sterker nog: ik keek er al 2x naar, met mijn kleinzoon, die het ook al voor de tweede keer zag en alles al kon meezingen. Zijn favoriete song  "Your idol"is van de (bovenstaande) Saja Boys, de mijne is "How it's done".
Zijn favoriete scene in de film is als Jinu, de leadzanger van de Saja Boys, opzettelijk hard tegen de lead zangeres van Huntrix aanbotst met zijn schouder, waardoor zij haar evenwicht verliest en valt.

Hij draait zich half om, lijkt haar zijn hand te reiken om haar te helpen met opstaan maar de hand beweegt dan  door naar zijn eigen schouder, waar hij zogenaamd 'n vuiltje afveegt. Zo zet hij haar dus voor schut. Nou, dat vond mijn kleinzoon toch hilarisch!! "Moet je kijken, oma! Moet je kijken wat hij doet!". Op repeat, mocht ik het soms gemist hebben! Met uitleg, mocht die ouwe oma het niet snappen! Er lijkt nu al een mini-mansplainer in hem te schuilen...
Oma´s absolute favoriet is als de tekenaars de cultus op de hak nemen van de Zuid Koreanen (en andere aardbewoners!) om het perfecte lichaam te verkrijgen d.m.v. operatieve ingrepen. Geweldig, wat een visuele vondst± hoe die abs/maïskorrels met smeltende boter oververhit raken en popcorn worden!!

 

Ook slim vond deze oma hoe de oude cultuur van de Silla en Joseon dynastieën (later Korea) door de film gevlochten was. De tijger bijvoorbeeld  

(symbool voor Korea, aristocratie, gevestigde orde, conservatief, macht) en de ekster ( het 'gewone' volk, snel, vurig, modern, vindingrijk) in de film zijn geënt op de oude Kkachi horangi schilderingen-en zijn enigszins vergelijkbaar met 'onze'  Vos en de Raaf in de fabels van Jean De La Fontaine.
In de film K Pop Demon Hunters, gemaakt door een Canadese cinéaste van Koreaanse afkomst, Maggie Kang, heten ze Derpy (sukkel) en Sussie- lekker afgevlakt voor de Amerikaanse markt dus.

Hwarang.

Ook boybands zijn niets nieuws in Korea. Tijdens de Silla Dynastie (ruwweg 10e eeuw) waren er al rondreizende elitegroepen, die 'bloeiende ridders' genoemd werden. Uiterst knappe heren, die behalve zeer bedreven in de krijgskunst ook zeer goed uit de voeten konden met poëzie, zang en dans en -dus- vrouwen. Die vielen toen ook al in katzwijm voor deze `hwarang`.

De Saja Boys zijn een mix van hwarang (als ze boyband zijn) en jeosung-saja (als ze de zielen komen roven). Jeosung-saja zijn 'grim reapers' van professie, in het zwart gekleed (hanbok of dopo of durumagi). Zij dragen zwarte hoge hoeden, 'gat' geheten. Hoog, omdat er ruimte moest zijn voor de lange haren, die de heren toen ook hadden, die meestal in een knot gedraaid werden. 
De tekst van de Saja Boys als grim reapers zal waarschijnlijk menig platenbons als...eh...muziek in de oren klinken. Alleen met dit verschil: zij zijn niet op hun zielen uit maar op het geld van die arme zielen:

 
Your idol

Pray for me now
Pray for me now (Dies irae)
Pray for me now (Illa)
Pray for me now (Vos solve in)
Pray for me now (Favilla)
Pray for me now (Maledictus)
Pray for me now (Erus)
Pray for me now (In flamas)
Pray for me now (Eternum)
I'll be your idol

Keeping you in check, keeping you obsessed
Play me on repeat, endlessly in your head
Anytime it hurts, play another verse
I can be your sanctuary
Know I'm the only one right now
I will love you more when it all burns down
More than power, more than gold
Yeah, you gave me your heart, now I'm hеre for your soul

Demon met 'gat' (hoge hoed)

I'm the only one who'll lovе your sins
Feel the way my voice gets underneath your skin

Listen cause I'm
Preaching to the choir
Can I get the mic a little higher?
Gimme your desire!
I can be the star you rely on (You rely on)
Intoxicated with my ecstasy, yeah, you can't look away
Don't you know I'm here to save you
Now we runnin' wild
Yeah, I'm all you need, I'mma be your idol

Uh, shining fame, keep shouting, I'm your idol
Thank you for the pain cause it got me going viral
Uh, yeah, a fever that won't go away, making you a believer
I was born for you, only your idol
Don't let it show, keep it all inside
The pain and the shame, keep it outta sight
Your obsession feeds our connection
So right now give me all your attention

You know I'm the only one who'll love your sins
Feel the way my voice gets underneath your skin

Listen cause I'm
Preaching to the choir
Can I get the mic a little higher?
Gimme your desire!
I can be the star you rely on (You rely on)
Intoxicated with my ecstasy, yeah, you can't look away
Don't you know I'm here to save you
Now we runnin' wild
Yeah, I'm all you need, I'mma be your idol

Be your idol
Living in your mind now
Too late, cause you're mine now
I will make you free
When you're all a part of me

(Listen cause I'm) Preaching to the choir
(Now) Can I get the mic a little higher?
Gimme your desire
Watch me set your world on fire
Intoxicated with my ecstasy, yeah, you can't look away
No one is coming to save you
Now we running wild
You're down on your knees, I'mma be your idol

Die dubbele laag, die ze in de film inbouwden en die een toch wel lichtelijk ironische en kritische kijk op het K Pop fenomeen en de Koreaanse mores laat zien (extreme toestanden, schandaalpers, Kpop-sterren hysterie, genadeloos publiek neerhalen van sterren) maakt het ook boeiend voor mensen die niets van dit fenomeen (wilden) weten, gewoon, om eens te zien of het sop de kool waard is voor hen.
De animaties zijn geweldig, vloeiend, in spetterende neonkleuren. De personages zijn aantrekkelijk, geestig en menselijk, de demonen eerder lachwekkend dan eng. Alle tierelantijnen rondom het idoolfenomeen komen langs: product placement, haters, de fascinatie voor afgetrainde mannelijke torso's (een idool heet dan ook Abby, naar zijn abs!), de lightsticks en vele 'merch'(-andise) die de idolen omringen. Sjamanen, demonen, managers, idolate fans. De eerste liefde van alle Zuid Koreanen: eten!
Je kan er echt wel een paar keer naar kijken, zo bomvol informatie zit de film.

 
De Aziatische cultuur om hun kinderen onder zware druk te pressen om de beste versie van zichzelf te laten zien aan de buitenwacht- om vooral die ouders niet teleur te stellen- en al wat 'minder' zou kunnen zijn in de ogen van de buitenwereld ten koste van alles verborgen willen houden, wordt in een felle, afkeurende volgspot gezet.
Je mag jezelf zijn, propageert de film, ook al ben je niet perfect. Al heb je wat zichtbare 'vlekjes' en butsjes opgelopen tijdens je leven. Iedereen bezit die. Niemand is dat namelijk: perfect.

  

   

Uitleg en weetjes van een Koreaanse docent.

 

Finse, coole bleekneusjes

Een half jaar leven in duisternis.
Dat doet een mens waarschijnlijk geen goed. Depressies, Drankzucht, Moordlust. Seksuele abberaties. En wat dies meer zij.
In die schemerwereld schuilt veel rampspoed. Dat wil de Scandinavische cinematografie ons al van oudsher doen geloven. Kijk naar de films van de Zweedse Ingmar Bergman. En op een ander niveau: zie al die thrillers en krimi's op Netflix et al. Uit Noorwegen, Zweden, Finland, Denemarken en IJsland. Zo'n overvloed, je kunt er met gemak een half jaar duisternis mee uitzitten voor je tv, een virtuele poolwind door je huis laten waaien.

Zelden speelt een en ander misdadigs zich af in de zomer. Want altijd blijken die series ampel gestoffeerd met sneeuwstormen, die razen boven uitgestrekte ijsvlaktes. IJs, waarin lijken goed geconserveerd blijven maar dus ook aanwijzingen en bewijzen. Een inktzwarte atmosfeer, die tastbaar als een vette walm van sigaretten, ongewassen lijven en gebakken vis om mensen heen hangt. Een broeierige ambiance, waar depressies uitstekend in gedijen en de lage instincten van de mens ongehinderd tot volle wasdom kunnen komen.
Loodzware ernst, dus.
Twee uitzonderingen: IJsland en Finland stoppen in hun krimi's behalve bovenstaande smaakmakers ook hun geheel eigen sardonische humor, waardoor al die slechtheid meer reliëf lijkt te krijgen. Daardoor beter te behappen is maar die gelaagdheid maakt ook dat alle verdorvenheid harder aankomt.

Ach gossie: geboren in verdriet en gehuld in teleurstelling.

Aki Kaurismäki is een Finse cineast, die alle bovenstaande clichés in zijn eigen Scandinavische blender gooit. Hij hanteert een verbluffende vormgeving, vervreemdend maar hip én een soort maffe humor, waar men zich merkwaardig genoeg toch hard aan kan stoten.

Gisteren wilde Herman Koch als laatste Zomergast van Griet Op Den Beeck een stukje uit een film van Kaurismàki uit 2023 "Fallen leaves" aan de TVkijkers tonen, om te laten zien dat 'ongemak' een bepalende component van humor kan zijn.

Spice girls op zijn Fins.
Wel dat lukte nogal!
Houterig, schutterig, ongemakkelijk, stuntelend in de communicatie, onhandig in het leven. Zo zijn de twee hoofdrolspelers in die film.

En zo staan ook de zusjes Kaisa en Anna Karjalainen, van de Finse popgroep Maustetytòt erbij: ongemakkelijk, harkerig, nurks haast. "Het is koud en donker hier in het hoge noorden, dus gelukkig zijn is hier moeilijk." (Anna).
N.B: De UN doet elk jaar een  onderzoeken onder de bevolking van landen en daaruit bleek weer dat Finnen  het gelukkigste volk ter wereld zijn...

Maustetytöt betekent 'spice girls' maar deze meisjes bevinden zich in het popmuziekspectrum diametraal tegenover die Britse meidengroep! Laconiek en droevig, zo karakteriseren ze zelf hun werk.
In "Fallen leaves" (ha, daar is hij weer, Yves Montand, op z'n Fins ditmaal) zijn de zusjes ingehuurd om in een vreugdeloos ogend karaoke-etablissement het entertainment te verzorgen en al doende de clientèle op te fleuren. Waarschijnlijk nichtjes van de barman; omdat ze zo leuk muziek konden maken, had hij gehoord, krijgen ze hier een kans- maar dit verzin ik zelf.

Vermaken ze de klanten? Vermaken de klanten zich? Vermaakt Maustetytöt zich
Het heeft er bepaald niet de schijn van. Iedereen lijkt er te zitten omdat daar zitten nét 'n fractie beter is dan thuis in je dooie eentje dronken te worden van de Finse wodka.
Het lied dat de zusjes, pokerface, totaal onbewogen voordragen is haast lachwekkend treurig. Haast tactiel naargeestig: schimmel op de olieachtig troebele koffieresten in de kan Borden op de vloer met aangekoekte restjes, afgekloven kippenbotjes, vettig bestek en verfrommelde papieren servetten. De bewoonster is té lamlendig om op te staan. Ze sleepte zich al 'n keer naar de hoek van de straat om bier te halen, hoor. Alleen als het écht moet gaat ze nog wel een keer. 't Is pokkenweer ook nog namelijk, de slagregens gutsen de groezelige ramen bijna schoon.

Een geweldig getoonzette misère. Mooi van lelijkheid. Gezongen door twee schattig uitziende maar  emotieloze helblonde grietjes met welluidende Scandinavische stemmen. "Impossibly cool" las ik ergens in een recensie.
Mistroostige Bangles*-op-z'n-Fins.

.

Om van te smullen.

Lees de fijn ellendige tekst:

Geboren in verdriet en gehuld in teleurstelling.

Beschimmelde koffie in de pan En serviesgoed op de vloer De regen wast de ramen, ik hoef ze niet zelf te lappen Niets houdt me meer tegen om weg te gaan
Maar ik ben tot mijn knieën in beton gegoten. Een onzichtbare last van duizend kilo op de rug. Zelfs als er nog maar één checkpoint te gaan is, weet ik niet of ik het graf nog haal.
Ik ben voor altijd een gevangene hier. Afrasteringen omringen zelfs de begraafplaats. Zou eindelijk mijn laatste taak op aarde erop zitten dan graaf jij me alleen nog maar dieper de grond in. Ik vind je leuk, maar ik kan mezelf niet uitstaan Ik heb anderen niet nodig, ik weet niet hoe het met jou zit? Ik geef het toe: als ik wegga doe ik het alleen voor mezelf
Zomerschoenen en een oversized hoodie uit de winkel op de hoek, in de vrieskou. Een paar biertjes gehaald. Als ik tijd heb ga ik nog een keer.
Maar anders ga ik gewoon liggen Ik ga echt niet voor niets het huis uit. Vergeet mij, ik wil alleen zijn Ik werd geboren in verdriet en ga gehuld in teleurstelling

Ik ben voor altijd een gevangene hier. Hekken omringen ook de begraafplaats. Als eindelijk mijn laatste taak op aarde erop zou zitten Graaf jij me alleen maar dieper de grond in. Ik vind je leuk, maar ik kan mezelf niet uitstaan Ik heb geen anderen nodig, ik weet niet hoe het met jou zit Ik geef het toe: als ik wegga doe ik het alleen voor mezelf
Ik zal het toegeven als ik wegga Ik doe het alleen voor mezelf.

* Bangles:

Cool, onderkoeld, sophisticated, alles okay.

                                                                           

Alles in orde.
Tudo bem.
Tudo certo.

IJsblokjes tinkelen tegen het glas dat door een lome hand langzaam heen en weer bewogen wordt op de maat van de muziek.
Het loopt tegen de 30 graden, 35 graden.
Het strandzand blijft plakken aan factor +50.
Het zeewater laat een laagje zoutkristalletjes achter op de huid.
Uit de geluidsinstallatie klinkt een door autotune vervormde stem. Tudo certo. De beats zijn pittig maar relaxed. Echo's uit Kaapverdië. Een tropische bries uit west Afrika waait je toe vanuit de muziek.  
Het leven staat op standje "sloom". Er moet niets. Er hoeft niets.
Er klinkt alleen deze muziek. Heerlijk.

Trump, Poetin, Oekraïne, Gaza, Hamas, Netanyahu, hongersnood.
Het wordt allemaal door de muziek van Dino D'Santiago tijdelijk weggeschoven naar de randen van het bewustzijn. 
Dino D'Santiago legt over al die hopeloze ellende even een zielzalvende muzikale laag van vrolijkheid en schoonheid. Of zijn muziek het enige is dat ertoe doet. En voor even is dat dan ook zo.
Muit´ obrigado, Dino.

Claudino Jesus Borges Pereira (13 12 1982 Quarteira, Algarve) is de officièle naam, die op het paspoort van Dino d' Santiago staat. Zijn achternaam mat hij aan als hommage aan zijn ouders die van dit Kaapverdische eiland kwamen.
In zijn muziek is dan ook de invloed van omaatje Cesaria Evora nooit ver weg. Hij swingt uiteraard wat moderner, maar als een echte Portugees chique en ingehouden. Hij werkt kennelijk ook graag met andere artiesten, doet hun productie en levert zijn stem. 
Hij staat vrijdag 11 juli op North Sea jazz  en woensdag 15 oktober 2025 in De Melkweg

Het grappige toeval wil dat ik, terwijl ik dit blogje aan het schrijven ben, mijn dochter die in Portugal woont zojuist even appte of zij deze muziek en deze artiest kent. "Ja, welzeker"` antwoordde zij, "..en grappig dat je dat juist nu vraagt want ik ben nu in Area Branca, waar Dino D´Santiago optreedt vanavond, zie ik". En ze stuurde me de nevenstaande foto van het affiche als bewijs.
Tekst Tudo certo:

Tudo Certo (All Will Be Well)

Let me breathe,
step forward and feel
the place where I might find
what my soul has long been seeking.

A new day is rising,
no more looking behind.
I’ll count to ten,
and keep walking on.

I crave new blood in my veins,
to carry me into life,
on a road I’ve never known —
I’m ready to live it, yeah.

I’ll hold this new day close,
take the reins of my own game,
one step at a time,
without the “maybe”
that only chains me.

É pa bu dexan bai —
Let me go where my heart can breathe.
Dexan bai pra um novo dia —
Release me to a brand-new day.
Um novo dia —
A day that is already breaking.

Yes — it will all be alright.
Again and again I whisper:
it will all be alright.

Um novo dia vai nascer —
A new day will be born.

Tekst Fidju Poilon;

Oh father

Since you left, the world changed.

Oh father

The king of your soul is stuck in Polon.

Oh father

In Cabral’s language your laughter on my back.

Oh father

On the small rugged land, I suffer.

Oi oi, Djodji, daughter of Maria and Lord of Mendi

Only prayer frees from danger

Only prayer frees from danger

I run the world to tell your story

So the world knows where your good comes from

Go in the bush, don't open your basket, shake it, lift it up

New boy, today you go to your farm

New boy, today you go to your farm

Oi oi, Djodji, daughter of Maria and Lord of Mendi

Only prayer frees from danger

Only prayer frees from danger

Only prayer frees from danger

ChatGpt toelichting & nuance:

“Ô papai” betekent vrij vertaald “Oh vader”, een toespeling op het gemis en rouw.

“Rais di bu alma finkadu na polon” kan ook betekenen dat iemands ziel vastzit op een plek met sterke symbolische betekenis, zoals “Polon”—mogelijk een dorp of spirituele plek.

“Na lingua Cabral bu bombudu na kosta”: "in Cabral’s language" verwijst mogelijk naar een specifieke dialect- of culturele verwijzing (“bombudu” als gelach of uiting).

Herhaling van “Only prayer frees from danger” legt nadruk op het belang van spirituele kracht en bescherming tegen gevaar.

Het 'zaakje' van j-hope.

En het was al zo warm.
Michael Jackson begon ermee, in de jaren 80 van de vorige eeuw. Nu grijpen hiphoppers en rappers overal ter wereld naar hun kruis, als om te zeggen: "Ladies! Here it is. Come and get it!".

De "Italianen van het Verre Oosten', zoals ik ze al eerder noemde, Zuid Koreanen dus, volgen ook hierin de Italiaanse mannen. Ik herinner me nog hoe geschokt ik was tijdens de eerste vakantie in Italië. Mannen en jongens liepen op straat onbeschaamd hun zaakje te 'herschikken' of werkten een plotseling optredende 'jeuk' weg. Ze keken je daarbij uitdagend aan: "Zag je dat? Zeg er maar eens wat van!". 
In de K TVseries presenteert de Zuid-Koreaanse gemeenschap zich over het algemeen als nogal preuts. Dat geldt dan bepaald niet voor het jeugdige, rappende mannelijke deel van die bevolking. Waar men elders de middelvinger opsteekt als pars pro toto gooit j-hope bij wijze van een "Baepsae"/ Fuck you** naar de oudere generaties, niet zijn 'pars' maar zijn 'toto' in de strijd.

Hij hijst zijn broek en zijn zaakje heel prominent op en knalt los in een verpletterende danssolo met keiharde split aan het eind als uitroepteken. En heel jong internet stond in vuur en vlam.

Het laat weinig te raden over.

´Killin´it girl´

Zegt u dat wel.
De dame maakt het áf - om in dubbelzinnige terminologie te blijven. In het Engels heeft het dezelfde lading als het Nederlands; ze levert hoe dan ook schitterend werk. Afwerk. She´s killin´ it.
De danser/rapper/zanger j-hope levert eveneens.

En hoe! Ze dagen elkaar uit met de ene sexy move na de andere. Hij vloeit suggestief om haar heen, haar ondeugende bewegingen beantwoordend. 

j-hope is de danser en rapper van BTS. Hij timmert solo al sinds 2018 solo aan de weg om ideeën te kunnen vormgeven die niet in het groepsconcept passen. 

j-hope is me de danser wel. De ene beweging vloeit natuurlijk en gracieus over in de andere. Zijn lijf golft onophoudelijk. Zijn handen en lange vingers zijn expressief en lenig als van een Balinese danser en een essentieel onderdeel van de choreografie. Zijn timing is 'spot on', elke beweging wordt tot in de puntjes uitgevoerd en afgewerkt. Dankzij eindeloos oefenen en bijschaven.
He's killing it, every second.

Superstar.

Hier zie je overduidelijk een superstar-in-the-making, dit zonnetje in huis, de androgyn ogende

j-hope.

Zijn naam mag best in hoofdletters geschreven worden. 'Hoop´, die naam past hem wel.
Het publiek eet uit zijn hand, waar hij ook optreedt. Solo, met een knappe mix van hitgevoelige pop, soepel swingende r&b, opzwepende raps, sexy moves en natuurlijk 'zijn' eigen BTShits, uitgevoerd met een strakke live band en dansers. Of het nou Zuid Korea is of de U.S.A. of zoals 13 juli 2025 als afsluiter van zijn tournee voor 60.000 man in Berlijn, hij heeft zijn fans met zijn stralende lach allemaal aan een touwtje. Moeiteloos lijkt het, maar de man werkt er heel hard voor om het zo moeiteloos te laten lijken.
Nou ja, 60.000 'man'? Zijn publiek bestaat grotendeels uit meisjes, vrouwen in leeftijden van 10 tot 90, die alle songs soms huilend maar meestal lachend luidkeels meezingen. In het Hangul!! Zelfs in Parijs!
Ze adoreren hem en hij zuigt al die adoratie gretig op. Hij geniet zichtbaar zelf ook bovenmatig van zijn shows. De sleet zit er duidelijk nog lang niet op bij hem, ondanks al die adoratie die hem als lid van de beroemdste boyband ter wereld BTS al meer dan een decennium ten deel valt.
Prachtig om te zien en te horen hoe het publiek uit volle borst meezingt, refreinen aanvult als één machtige stem. Dat moet toch een geweldige boost geven.

"Killin'' it girl" challenge.

Er is in de virtuele danswereld weer een challenge gaande: wie neemt het op tegen j-hope?

Natuurlijk Oegandese kereltjes, die er niet  lang op hoefden te oefenen, zo natuurlijk vloeien de bewegingen uit hun jonge lijfjes.

Jimin, ook uit BTS, gaat de uitdaging aan.

"Crow tit''

** "Baepsae" (뱁새), een Koreaans woord, krom vertaald als "crow-tit" in het Engels. Een heel schattig wit jong vogeltje van een soort, die hier niet voorkomt.
De achterliggende betekenis in Zuid Korea is het onderwerp in de gelijknamige song van BTS: een piepkuiken dat denkt dat hij al heel wat voorstelt maar dat nog zoveel moet leren.

In die song staat 'baepsae" voor de strijd die jonge generaties daar moeten voeren tegen de hoge eisen zoals die aan hen gesteld worden door de gezaghebbende oudere generaties.
In die song wordt opgeroepen tot standvastigheid in het overwinnen van obstakels op de weg. De vergelijking wordt getrokken met het jonge vogeltje, zwak en kwetsbaar maar volhardend in de wens om een eigen plek in de wereld te veroveren.

Ogen dicht & tot 10 tellen.

 

Als je iets op het puntje van je tong hebt en je popelt om het eruit te gooien maar je weet al dat het waarschijnlijk niet goed zal vallen bij de ander, je gesprekspartner, opposant, collega's, wie dan ook.

Als je je opeens midden in een afschuwelijke situatie blijkt te bevinden.

Als je beledigd of gekwetst wordt, iemand onredelijke eisen aan je stelt of uit het niets agressief
uithaalt naar je, verbaal of fysiek..

In een mensenleven komen er  zoveel situaties langs, waarbij het beter is je even in jezelf terug te trekken en tot 10 te tellen om kalm te blijven, redelijk te blijven. Niet meteen explosief en onbeheerst met gelijke munt terug gaat betalen. Wat kortdurend even heel fijn kan voelen: ''jij kwetste mij dan kwets ik jou net zo terug'', maar wat op den duur nooit constructief uitpakt. Het maakt meestal de verstandhouding nog meer kapot dan hij al was.

Negatief.
Meestal is het een negatieve situatie, waarin je je dan bevindt, waarvan je toch nog hoopt hem naar een positieve om te kunnen buigen. Dus tel je tot 10. Vaak tegen beter weten in. Dan is de schrale troost dat jij tenminste je waardigheid behield. Dat je je niet hebt verlaagd tot een niveau waarover je je later zou moeten schamen.

Positief.
Dusty Springfield bevindt zich in dit lied daarentegen in een wel hele positieve situatie. Ze kan niet geloven welk een geluk haar ten deel aan het vallen is. Ze moet even haar ogen sluiten en tot tien tellen om zichzelf te bewijzen dat dit geen droom is. En als ze haar ogen opent blijkt die roze 'droom'  werkelijkheid.
Há, het hád dus helemaal niets met de wijntjes te maken, die ze dronken of met de sentimenteel stemmende achtergrondmuziek of met de algehele romantische sfeer, die er hing maar alles met haarzelf. En met degene die zich tegenover haar bevindt.

''I close my eyes & count to ten''.

Deze song stond op de 10 uur durende Spotifylijst met songs, die er toe deden in het leven van mijn helaas onlangs overleden muziekmaat en goede vriend Jan. Verbazend & 'it stuck out like a sore thumb''' zoals ze dat zo aardig zeggen in de U.K., tussen alle blues, ruige & vuige rock en reggae, waaruit de rest van zijn lijst bestond.
De muziekvrouwen waren sowieso sterk in de minderheid. Dusty was er dus een van plus de Shangri-La's, Millie Jackson, Fréderique Spigt, Sandy Denny, Patti Smith. Dat was zo'n beetje de rest. wat betreft vrouwelijke inbreng op zijn lijst. 
Misschien kwam dat ook omdat hem de tijd niet meer was vergund om verder dan de L te geraken in de lijst met songs op alfabetische volgorde, die hij aan het doorspitten was. Zijn ziekte haalde hem in en maakte dat definitief onmogelijk.

Om op een vrolijker noot te eindigen: 
"Chiudo gli occhi e conto a sei"

Dat leert ons dat men in Italië aangeraden wordt om slechts tot zes te tellen in plaats van tot tien. Tja, dat zal de explosieve Italiaanse volksaard zijn. Die maakt waarschijnlijk dat ze het eenvoudigweg niet halen om tot tien te tellen. Daarvoor ontploft het vaatje buskruit kennelijk al.