Good-Goodbye

Niks slaande deuren of brekend servies. Geen met opzet geuite kwetsende, hatelijke woorden. A Good goodbye, dat is een afscheid, dat op zo waardig mogelijke wijze genomen wordt van elkaar, op een volwassen, respectvolle manier. Er was liefde en er blijft ook heus nog wel wat liefde over, hier of daar. Alleen op een andere manier geuit.
Dus waarom zou je elkaar dan afmaken? 

Dat zegt Zuid-Koreaanse zangeres Hwasa in haar song "The good-goodbye". De bijbehorende videoclip laat een aangename maar bitterzoete laatste dag samen zien, doorgebracht aan het strand.
Er spreekt veel warmte en genegenheid voor elkaar uit, maar ook verdriet om het loslaten- zij het bij de een meer dan bij de ander.
Zo gaat dat. De balans raakt verstoord. De een levert meer in dan de ander. Tijd voor een good goodbye.

"Viral."
Het werd een enorme hit in groter Azië en omstreken toen Hwasa het lied uitvoerde op het 49e Blue Dragon Awards Film festival. Het charisma van beiden en de chemie tussen haarzelf en de acteur van de clip, Park Jung-min vonkte zichtbaar. Zódanig, dat het de teneur van het lied leek te logenstraffen. Het leek meer op een begin van iets moois dan het einde ervan.

Hoe het ook zij, het is een lekker pittig lied, bitterzoet in tekst en toonzetting, met fijne hooks van  Hwasa's uitgesponnen zang op de "bye's".

En het "Hey! Je vergeet je schoenen!!" toen zij wegliep en hij wat bedremmeld achterbleef met schoenen en microfoon was echt grappig en leek impromptu. Tenminste, het lijkt me logisch dat hij dat riep...

Een passende soundtrack was dit liedje voor een afscheid dat hier plaats had. Dochterlief had hier drie maanden gelogeerd, vanwege de zo ondertussen welbekende huisperikelen in Portugal. Zij huren altijd een onderkomen met een eenjarig contract, dat vervolgens opgezegd wordt na die periode om wisselende redenen- meestal omdat de eigenaar 'er in terug wil, door omstandigheden gedwongen'. Waar dan achteraf blijkt dat het huis een opknapbeurt kreeg en weer te huur staat voor een hogere som, op tijd voor het toeristenseizoen. Omstreeks de jaarwisseling gebeurt er, behalve die ´renovaties´, weinig op de huizenmarkt in Lisboa en omstreken/ waar het aantal huurhuizen trouwens net als hier ook zeer schaars zijn.

Mijn dochter logeerde hier samen met haar kat en de laatste drie weken kwam haar lief ook erbij. De laatste halve week logeerde ook nog onze kleinzoon hier. Full house dus.
Dat bracht veel gezelligheid die mij goed door de winter heeft gesleept!
Nu zijn ze echter allemaal -op de kat na, die wordt opgehaald zodra ze wat gevonden hebben- weer terug...op zoek naar een huis.

Hopende dat ze binnen afzienbare tijd zullen slagen, want dan komt mijn dochter haar kat weer ophalen.

Het was dus ook een good goodbye, want niet voor heel lang.

Stout konijn vs Agent Oranje

King of Latin trap. En rap.
Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de vrij donkere, monotone stem van de 'King of trap'', Bad Bunny, mij niet zoveel doet. Er klinkt nauwelijks emotie in door, ik zou haast zeggen dat zijn stem saai, verveeld klinkt. De songs die hij maakt klinken, door het reggaeton ritme waarschijnlijk, vrij eenvormig. 
Niet echt voor mij, ook al denkt geloof ik de rest van de wereld daar héél anders over.
De man zelf is een ander verhaal. 

Die is verre van saai.
De man is een van de allergrootsten van de huidige popmuziekscene. Hij maakt muziek met een Puertoricaanse inslag. Zijn vele hits voeren wereldwijd de top van alle streaming diensten aan.
Opvallend is zijn volstrekte eigenheid. Een vrije geest die geen blad voor de mond neemt. Komt op voor al zijn Latijns Amerikaanse broeders en zusters maar strijdt eigenlijk voor vrijheid. Het recht om gewoon te mogen zijn wie je bent. Of dat nou een grote gespierde vent is die een jurk wil dragen en zijn nagels wil lakken of een die wil optreden in rood latex. Legaal of illegaal. Man, vrouw of alles er tussenin. Het mag gewoon.

Benito liet zich niet ´aankleden ´voor de Super Bowl Halftime door een duur modehuis uit Frankrijk of Milaan, zoals de sterren, die daar optreden gewoon zijn te doen maar trad op in een eenvoudige outfit van het Spaanse bedrijf Zara, dat die outfit wel speciaal voor hem ontwierp.
 
Hij werd enige tijd geleden gevraagd om de pauze van de Super Bowl halftime van de NFL te vullen met een show en meteen brak de pleuris los in de U.S.A. aan rechterzijde van het politieke spectrum Zeer prestigieus voor hem maar voor de trumpies zeer discutabel. Dit omdat hij de eerste Spaans sprekende en zingende artiest zou zijn, die deze eer te beurt zou vallen. En schande: de show zou geheel in het Spaans zijn!! Het merkwaardige is dat U.S.A burgers dol zijn op Caribische cocktails, ze zijn gek op Mexicaans eten, ze dansen op Latin music maar de mensen uit Puerto Rico of Mexico, daar moeten ze niets van hebben. 

Een ´beladen´ keuze dus: Bad Bunny, ofwel Benito Antonio Martinez Ocasio (10 maart 1994) en
in het Trumpuniversum bleek het een doodzonde, vloeken in de kerk, want waar America volgens Bad Bunny Noord en Zuid Amerika samen is, staat America volgens Trump cs uitsluitend voor de U.S.A.: Angelsaksisch, protestant en wit.

Maar cabron, wat een feest was het! Een warm en trots Zuid-Amerikaans feest, dat begon met de Puerto-Ricaanse suikerrietsnijders, nazaten van slaven uit Afrika en verder danste het, langs allerlei typisch Puerto-Ricaanse zaken en cultuur: soorten muziek (plena & bomba), een solo op de 10 snaren van de cuarto, het nationale instrument van Puerto Rica, dansen, drinkstalletjes, drankjes, eethuisjes. Puerto Rico in een notedop dus.
Onderweg kwam Bad Bunny Lady Gaga tegen, die "Die with a smile" haar wereldhit met Bruno Mars, versalsa-d had maar wel in het Engels zong. Ook Ricky Martin dook nog ergens op, zingend. Ouder geworden maar een lekkere rasp op zijn stem gekregen.
Als laatste zong Bad Bunny begeleid door vlaggenvertoon over alle landen die 'America' vormen in zijn visie: beginnend bij Argentina, Chili, Peru, Bolivia etcetera en eindigend met de U.S.A en Canada. 
Absoluut de juiste keuze voor de halftime show bleek Bad Bunny.

                                            Om de video's te bekijken klik op: Watch on YouTube rechtsonder.

Bad Bunny is al een fel tegenstander van Trump vanaf de geringe hulp die nauwelijks loskwam nadat de orkaan Maria had huisgehouden op Puerto Rico tijdens Trumps eerste termijn als potus. Waar uit bleek dat Puerto Rico niet belangrijk genoeg geacht werd door Trump om er miljoenen aan hulp in te pompen om het vernietigde land weer op te bouwen. Het eiland is ooit ingelijfd door de US maar werd en wordt nog steeds niet als een volwaardige staat gezien.
Trumps `illegal alien` beleid, zoals dat wordt uitgevoerd door Trumps eigen´Gestapo´, ICE, schoot Bad Bunny helemaal in het verkeerde keelgat.. ICE bleek niet terug te deinzen voor moorden en deporteerden vele Midden- en Zuid Amerikanen op barbaarse wijze. Kleuters en ouwe opaatjes en omaatjes, met een dekentje inderhaast om de schoudertjes geslagen omdat hen de tijd niet werd gegund om zich fatsoenlijk aan te kleden. Het kon ze niets schelen: weg moeten ze. Gedeporteerd. Schokkend.

Hoe pakte Bad Bunny zijn show aan? Knap. Slim. Zonder botte bijl. Zonder provocerende teksten.
Hij wilde geen enkel risico lopen dat ICE door uitlokking de boel zou laten escaleren, wat hen dan weer het 'recht' zou geven om te doen waar Trump cs ze voor hebben aangesteld. Mensen oppakken en deporteren.
Maar de boodschap erachter kwam luid en duidelijk over. 

"ICE out" zei Bad Bunny bij de toekenning van een Grammy aan hem voor het Album van het Jaar 2026: ''Debí tirar mas fotos" en gelukkig bleef ICE 'out'. Misschien dansten ze, als gewone burgers vermomd, zelfs wel mee...

Liedje van de dag: "Lo que le pasó a Hawaii"-
Dat wat Hawaii overkwam.
Hawaii werd al in 1898 door de U.S als kolonie bestempeld, hetzelfde lot onderging Puerto Rico in 1959. Bad Bunny roept zijn eilanders op om in opstand te komen tegen de eendere voorwaarden als waaraan Hawaii zich moest onderwerpen., die de U.S nu ook aan Puerto Rico stelt.
Op beide eilanden is in rap tempo een gentrificatieproces gaande, waar mensen van buitenaf ( voornamelijk rijke U.S. onderdanen) voor een prikje land en onroerend goed opkopen waardoor de autochtone bevolking verdreven wordt. Het nakijken heeft.

DeBÌ TiRAR MáS FOToS:

Limoen + kokosnoot= buikpijn?

"You put the lime in the coconut & you drink 'm both up." zingt een man, die een broertje van Benny Andersson (ooit een van de B's in Abba) zou kunnen zijn. Hij heeft Scandinavische voorouders, dat is duidelijk.
Terwijl het buiten vroor dat het kraakte en de sneeuw in dikke vlokken neerviel had ik de tropen in mijn hoofd dankzij dit liedje.
Het klinkt als een anti katerrecept, zeker omdat Harry Nilsson het zingt. Hij, de man op de foto hiernaast, was ooit roemrucht lid van de drinkebroedersclub genaamd de 'Hollywood Vampires'. Dat waren een stel popmusici die door beroemdheid en alle narigheid die dat met zich meebracht de weg nogal kwijt waren geraakt. John Lennon, Keith Moon, Alice Cooper, Ringo Starr en Harry Nilsson dus. Samen de verkeerde afslag genomen en onder invloed van heel veel drank, wagonladingen drugs en andere uitspattingen op de snelweg naar de hel beland. Sommigen onder hen vonden toch nog opeens een allerlaatste afslagje naar een iets ´gewoner´ leven terug, anderen denderden keihard door richting exit. Keith Moon. En Harry Nilsson dus. 

"Dóóóctorrr!!"
Je giet het limoensap in de kokosnoot en drinkt het samen op. 'n Shot vitamine C  anti-alcoholafbraak en kokosmelk om het scherpe sap zacht te laten landen in de maag.
In het liedje is oorzaak en gevolg niet helemaal duidelijk. Als een lemniscaat, nooit beginnend nooit eindigend. Het begin heeft zich zodanig in de staart gebeten dat beiden hetzelfde zijn geworden.
Heeft de ´silly woman´ ofwel het maffe wijf nou buikpijn omdat ze deze combinatie dronk en belt ze daarom haar dokter? Of raadt de dokter dit recept aan met het advies hem de volgende ochtend terug te bellen? Dán zal de dokter vertellen wat ze moet doen. Slaap eerst die kater maar uit. Dan praten we verder.
Het was natuurlijk niet alleen sap en kokosmelk maar de rum erbij die de boosdoener was, het blijkt namelijk een recept van een Caribische cocktail.

"The Lime in the Coconut" : 1oz white rum (tiki rum from local distillery used) 1oz coconut rum (Coconut Cartel used) .75oz coconut cream (adjust to desired sweetness) 1.5oz fresh lime juice (adjust to desired tartness) Splash of blue curaçao Garnish with mint sprig, maraschino. Cherry and lime wedge (when you remember not to throw it away)''

Rijst dan nog de vraag wat er eerder was: het recept of het liedje? Een conundrum.

The Urban dictionary schijnt een heel ander licht op de zaak. Volgens dit straattaal woordenboek betekent het marihuana roken. Dat kan kennelijk ook een kater verlichten...
"Liming" betekent in de Cariben trouwens lekker rondhangen en de Kunst van het Heerlijke Nietdoen beoefenen.

Hoe het ook zij, luister naar het liedje en je hebt het dus weken in je hoofd: "Dóctorr!". Heerlijk melige meezinger.

Harry Nilsson (1941-1994) was een zeer getalenteerd songschrijver, zanger en musicus, wiens werk zeer bewonderd werd door onder anderen John Lennon en Paul McCartney. Niet de minsten erkenden zijn grote talent.
Tragisch was het wel enigszins dat de songs die zijn grootste hits werden niet van eigen hand waren. Dat zat hem behoorlijk dwars en ja, die fles stond dan toch weer onder handbereik.

       

                                                                      

"Everybody´s talking ", Without you' en het succes van zijn prachtalbum uit 1971 "Nilsson Schmilsson" (dat in 1971 niet van mijn pick up te branden was) leverden hem wel genoeg dollars op om de beste klant van slijterijen te worden. Verslavingsgevoeligheid/alcoholisme was kennelijk gratis in zijn genenpakket meegegeven en dat is zoals bekend een slechte partner als je die niet weet te weerstaan.

Luister ook eens naar het geniale "Early in the morning''
Zonde van al dat talent, verzopen in promillages alcohol.

j-hopamine

Dopamine is een boodschapper (neurotransmitter), het stofje dat vrijkomt in je hersenen als je dingen doet, die je leuk vindt zoals eten, muziek maken, dansen of seks: Het is een belangrijk stofje dat essentieel is om goed te kunnen bewegen. Het maakt dat je jezelf goed kunt concentreren, goed kunt leren etc. Zorgt voor een goed humeur en een blije kijk op de wereld om je heen.
Het beloont je door je goed te laten voelen over jezelf of door wat je deed, zodat je er naar neigt dat gevoel telkens wéér te willen opwekken, door die activiteit. Inderdaad, dopamine werkt als een drug, net zo verslavend.
Teveel ervan leidt tot overprikkeling, angst en psychoses (schizofrenie). Een dopaminetekort maakt de spieren stijf en de geest lusteloos, droevig en ongemotiveerd (Parkinson). Een gebrek eraan  haalt de jeu uit het leven.

Hopamine.
De laatste tijd kom ik in dat verband (Parkinson) geregeld het woord "Hopamine" tegen: 
"...Door het toevoegen van een dosis ‘hopamine’, gaan behandeling en gesprekken ook over de hoop, wensen, ervaringen en mogelijkheden van de persoon met parkinson. Mensen uit te nodigen een eigen hopamine-recept te schrijven, kan hen in staat stellen meer regie te ervaren..." Marina Noordegraaf).

Dat kan ik beamen. Het voelt zoveel beter als je zelf de regie, al is het maar een beetje, terug kunt pakken. De regie die Parkinson opeens zo ruw uit je handen geslagen leek te hebben.
Mijn neuroloog constateerde zelfs opgetogen: "Mevrouw Molenaar! U bent uw eigen dokter gebleken!"
Nu weet ik niet of hij dat ironisch bedoelde of inderdaad opgetogen was, de zinsnede stond in een mail dus miste ik de bijbehorende gelaatsuitdrukking. Laten we, in het kader van mijn kennelijk opeens wat hernieuwde optimisme, maar van het laatste uitgaan.

Hoop.
Het is zo belangrijk om een beetje hoop te behoudenals je zo smerig door Parkinson getackeld bent maar helemaal is het zaak de moed niet te verliezen in deze duistere dagen van oorlogen, genocides, moedwillige misleiding en kwaad. In een hoekje wegkruipen en gaan zitten wachten op het einde der tijden of het eind aan dit lijden dient geen enkel doel.

"I'm your hope"- j-hope.
 Het dagschema van mijn 'pillencircus' vul ik aan met de voor mij even onmisbare broodnodige muzikale dopamine.
Die wordt mij op gezette tijden toegediend door de lachebek, de man met het onverwoestbare humeur, die vaak gefilmd wordt als hij letterlijk van zijn stoel valt van de slappe lach: j-hope, zanger, danser, rapper van BTS.
Zijn substantia negra moet wel zeer productief zijn door al dat dansen dat hij doet, de hele dag door. Hij is constant in beweging, Doet wat hij het liefste doet: dansen, zingen, rappen. Ja, dan wil die dopamine er wel uitknallen!!!
Wat een aanstekelijke energie straalt er uit zijn bewegingen! En wat heerlijk ook dat hij kennelijk over zo'n betrouwbaar goed humeur beschikt, getuige alle video's op internet. Ik kijk graag naar hem: naar hoe hij zo sierlijk en sexy beweegt, zich een slag in de rondte lacht, hoe hij iedereen om hem heen oppept, inspireert en een vrolijk gevoel bezorgt.
  

Zijn werk vonkt als dopamine: altijd wil je "More".
Kijk naar dit schitterend vormgegeven optreden uit zijn eerste solo tournee: zijn enorme ambitie, motivatie, creatieve drang, energie, noodzaak, passie, zijn haast heilig moeten, dat alles spreekt uit deze song:

Intrigerend is de discrepantie tussen zijn lieve, haast meisjesachtige voorkomen en zijn rauwe streetwise stem en onverbloemd sexy presentatie. Hij heeft een zeer expressief gezicht, bepaald geen Aziatisch pokerface waar niets aan valt af te lezen. Zijn elkaar snel afwisselende gelaatsuitdrukkingen zijn eerder  een open boek.

Kortom, het leek mij wel een hoopvol item om 2026 te beginnen: met "More", de dopamine van j-hope.